Tagarchief | Werkloos

Banenmarkt UWV een Grote Aanfluiting

Banenmarkt UWV een Grote Aanfluiting:

Het is een tijd geleden dat ik hier op het weblog heb geschreven, maar nu moet het mij toch van het hart…. mijn man nog altijd werkzoekend doorloopt nu al maanden de verplichte re-integratie cursus waar hij niets maar dan ook niets wijzer wordt….maar wel verplicht is te doorlopen op straffe dat je anders gekort wordt!!
De afgelopen week kreeg mijn man een brief van het UWV dat er vandaag een banenmarkt door hun wordt georganiseerd waar vele bedrijven aanwezig zullen zijn, dus wij er hoopvol naar toe, met bij ons een stapeltje CVtjes.In de brief zoals bij het meeste van het UWV ook weer de dreigende tekst,
Ik citeer:
Niet verschijnen op deze beurs, zonder kennisgeving zou mogelijk gevolgen kunnen hebben voor uw uitkering!

Helaas toen wij daar kwamen zagen we in een schamele brede gang ongeveer een vijftiental tafeltjes staan waarvan er zes leeg waren…aan de tafeltjes die wel bemand waren zaten wat leerbedrijven en verder eigenlijk helemaal niets….de meeste  bedrijven die zo groots genoemd werden in de bewuste brief schitterde door afwezigheid.
Nergens maar dan ook nergens een bedrijf waar ze in de branche van mijn man werknemers zochten of iets wat er ook maar een beetje op leek.
We hebben nog gekeken of er om de hoek van die gang nog iets was, maar nee hoor dit schamele gedoe was de Banenmarkt van het UWV!!!

Op de terugweg konden we bij toeval aan een voorbijganger die daar liep één enkel CVtje kwijt, die ergens had gehoord dat er nog iemand gezocht werd voor het werk waar mijn man goed in is.
Dus UWV, als je een banenmark organiseert en deze verplicht stelt om te bezoeken, op straffe dat men anders gekort wordt…. dan zouden jullie op zijn minst kunnen zorgen dat het een beetje op een banenmarkt lijkt….deze “Banenmarkt”van het UWV is een grote aanfluiting echt beschamend voor een organisatie als het UWV!!!

23. Eindelijk naar de Rechtbank.

Het is vandaag woensdag 13 oktober de dag dat we nadat het vele keren is uitgesteld naar de rechtbank in Rotterdam gaan.
Niet omdat het nu een officiële rechtszitting is maar omdat de rechter verzocht heeft had beide partijen bij elkaar te komen in zijn aanwezigheid, om te kijken of er nog een minnelijke schikking mogelijk is.
En omdat, zoals hij zegt, wat meer duidelijkheid te krijgen in deze zaak.

 
We zijn zeer op tijd weg gegaan, want we moeten er om half twee zijn en daarvoor hebben we nog een kwartier om met onze advocaat te spreken zodat we een beetje begrijpen wat ons te wachten staat.
In Rotterdam aan gekomen hebben wij ons gemeld bij de portier van het Gerechtsgebouw en deze heeft ons verwezen waar we ons moeten melden.
Waar we wel verbaasd op keken, ik moest mijn tas op de balie zetten en beide moesten we onze zakken leeg maken.
Vervolgens door een poortje en werden gefoueerd, kregen onze spullen en mijn tas terug en werd ons verteld welke etage en rechtkamer we moesten zijn.
Daar aangekomen, moesten we op de gang wachten tot de zitting begon, onze advocaat was toen nog niet gearriveerd.
Wel zie ik die ex werkgever aan komen met zijn advocaat, hij komt naar ons toe geeft ons beide een hand en vraagt aan mijn man hoe het met hem is.
Om eerlijk te zijn die hand geven hebben we alleen gedaan om fatsoenlijk over te komen want wat ons aangaat had hij dat toneelstukje wel achterwege kunnen laten.
Maar ja zo’n toneelstukje is typerend voor die ex werkgever hij heeft eigenlijk vanaf dat ontslag steeds zo huichelachtig gedaan als er iemand bij was.
Uiteindelijk kwam onze advocaat, we hebben nog even snel kunnen horen hoe dit allemaal zou gaan en zijn toen binnen geroepen.
 
De Zitting.
En ja, dan krijg je een soort rechtszitting waar in het kort de rechter vertelt waar het om gaat en wat hij duidelijk wil hebben.

Wat je aan leed en treiterijen heb moeten ondergaan komt niet voor in de rechtszitting, althans het wordt niet in de rechtszitting mee genomen.
Onze advocaat kreeg het eerste het woord…….
Wat hij naar voren  bracht was, hoe weinig kans mijn man nog maakt om ooit aan een baan te komen en dat hij al ruim 150 sollicitaties achter de rug heeft waar hij voor 90 procent meestal geeneens een antwoord terug krijgt.
Ook werd naar voren gebracht de pensioenschade die mijn man door het ontslag heeft.
En terzijde werd nog even door onze advocaat gewezen wat mijn man allemaal aangedaan was tijdens het ontslagtermijn.
Hij had ons van te voren al uitgelegd dat het weleens waar te gek voor woorden was wat die werkgever daarna allemaal gedaan had maar dat, dat helaas verder niet mee genomen kon worden in de rechtszaak omdat je dan van de andere kant een welles nietes spelletje zou krijgen en dat de rechter daar echt niet op zit te wachten.
De rechtszaak van mijn man kon wettelijk alleen gaan over een Kennelijk Onredelijk Ontslag.
Wel heel bitter voor ons omdat je dan het gevoel over houd dat werkgevers je blijkbaar bijna alles ongestraft kunnen aandoen, maar zo schijnt de rechtspraak in Nederland in elkaar te steken.
Na de toelichting van onze advocaat kreeg de advocaat van de tegenpartij gelegenheid om zijn zegje te zeggen.
Deze begon onmiddellijk te bestrijden dat het geen zaak was van Kennelijk Onredelijk Ontslag.
Ook begon hij uit te leggen dat het nog steeds heel slecht gaat in de metaal en in het bedrijf waar mijn man gewerkt had.
Om vervolgens ook uit te leggen dat als wij een groot bedrag zouden eisen, dat zou betekenen dat het bedrijf “naar alle waarschijnlijkheid volgend jaar failliet zou gaan”.
En dat nu ook op dit moment er kans bestaat dat op termijn er nog meer werknemers ontslagen zullen worden.
Ik dacht meteen toen ik dat hoorde, tja dat roept hij toch al jaren lang altijd was zijn motto dat het zo slecht ging en altijd had hij weer zijn zakken gevuld!!

Uiteindelijk nam de rechter zelf het woord weer, en deze zei tegen die werkgever dat hij er toch heus vanuit moest gaan dat hij iets zal moeten gaan betalen.
Waarop die werkgever nog durfde op te merken hoe menslievend het wel van hem geweest was dat hij mijn man die 5 maanden doorbetaald vrij aangeboden had.
Zo legde dat heerschap even dat smerige voorstel uit wat hij mijn man gedaan had en waar onze jurist van zei, dat als we het geaccepteerd hadden mijn man geeneens recht had gehad op een uitkering…de rechter ging er eigenlijk verder niet op in.
En aangezien wij niet aan het woord waren konden we er verder ook niets over zeggen, dus wat overbleef is dat we dan maar hopen dat de rechter alle stukken had gelezen want daar staat dat uitgebreid in.
Hij sprak daarna nog even met mijn man en de tegenpartij.
Waarin hij het volgende zei ,  de partij van de werkgever gevraagd had om een minnelijke schikking .
Hij zei dat mijn man ook kon kiezen om de rechter zelf te laten beslissen, waarop de tegenpartij onmiddellijk zei dat als er tijdens een rechtszitting een hoog bedrag uit zou komen hij in beroep zou gaan bij het Hoge Raad.
Waarop de rechter uitlegde dat als het zo ver komt, mijn man er rekening mee moest houden dat de rechtszaak nog  jaren kan aanslepen.
Mijn man heeft bevestigend geantwoord, dat hij wel wil overleggen met de tegenpartij om tot een schikking te komen.
Want, tja nu nog eens jaren met dit bezig zijn eet je letterlijk op, het vreet aan een mens om aan de kant gezet te worden, vervolgens zonder heftige gevolgen voor de werkgever wordt hij maanden lang getreiterd en zonder inkomen gezet zo erg dat hij langdurig ziek is geweest.
Als we dan geen poging doen voor een minnelijke schikking denk ik dat we dit niet tot de eindstreep meer kunnen vol houden.

Onze afweging…wat te doen.
Mee gerekend dat mijn eigen gezondheid in de laatste half jaar heel erg veel verslechterd is, hebben we er voor gekozen om dan die poging maar te proberen tot een compromis te komen.
Wij hebben ook aan onze advocaat laten weten dat we de komende tijd alles nodig hebben om mijn ziek zijn het hoofd te bieden, daar het waarschijnlijk niet best is met mij.
We zitten nog op de definitieve uitslag van mijn onderzoeken te wachten, maar zoals ze nu vermoeden is mijn toekomst op dit moment heel erg onzeker en gaan wij een zware tijd tegemoet.
Vandaar dat we echt heel hard zullen proberen om vandaag de rechtszaak af te ronden…..we kunnen niet nog meer aan en hebben nu zoveel zorgen dat we er haast in verdrinken!
 
Hoe gaat zo’n compromis nu in zijn werk?
Nu wij hadden het ook nog nooit mee gemaakt en keken er eigenlijk wel van op hoe dat tot stand komt….het lijkt wel handje klap!
We kregen hiervoor 10 minuten van de rechter, daarna moeten we terug zijn bij de rechter zei deze.
De ene partij gaat met zijn advocaat in de gang staan en wij met onze advocaat gingen in het verlengde van die gang om de hoek staan, beide partijen dus apart om te kunnen overleggen met de advocaat.
De advocaten lopen dan tussen de partijen heen en weer met de desbetreffende voorstellen tot er een overeenkomst komt waar alle partijen zich in kunnen vinden.
Omdat bij ons de tegenpartij hierom gevraagd had hebben wij gezegd dat zei het eerste bod maar moesten doen!
Wel raar trouwens als je nagaat dat die werkgever al die maanden al de voorstellen van onze jurist en advocaat bot weg van tafel heeft geveegd….en deze vroeg nu om die schikking!
Had hij het toen geaccepteerd had dit allemaal niet nodig geweest, maar ja hij heeft natuurlijk altijd gedacht dat wij die uitputtingsslag nooit tot het eind vol zouden houden!
Zoals verwacht was het eerst bod belachelijk laag en voelde mijn man dat als een belediging aan.
Dus wij hebben het verdubbeld en een tegenbod gedaan.
Op dat moment loopt onze advocaat steeds heen en weer tussen de partijen….een rare vertoning hoor.
Als je naar een rechtbank gaat verwacht je toch niet dat er een soort handje klap gespeeld wordt!
Uiteindelijk na veel heen en weer geloop en overleg zijn we ergens in het midden van dat bedrag geëindigd en daar hebben we genoegen mee genomen…..het werd een hele kleine pleister op de wonde ….echt een hele kleine!
Niet omdat we er zo blij mee waren of omdat we het een echt redelijk bedrag was voor al die jaren werk, we hebben het geaccepteerd omdat het spookbeeld van nog jaren juridisch getouwtrek door ons als een echt schrikbeeld word ervaren.
En ook omdat we al onze energie nu nodig hebben om ons hoofd koel te kunnen houden vanwege mijn gezondheidstoestand.

 
Terug bij de rechter:
Met een beetje wee gevoel in ons maag zijn we terug gegaan naar de rechter waar we hem mee gedeeld hebben dat we tot een overeenkomst waren gekomen.
De rede waarom we het bedrag accepteren hebben wij voor ons zelf gehouden, daar we het nutteloos vonden om dat verder uit te leggen.
Waarop de rechter gelijk de stukken ter ondertekening liet maken en er aan toe voegde dat het binnen 7 dagen op onze rekening gestort moet zijn.
De stukken zijn  daarna ondertekend en we dropen af, hebben toen nog even na staan praten met onze advocaat die het ook met ons eens was dat het resultaat mager was maar gezien de omstandigheden waar we nu in verkeren wel het beste was niet verder te procederen daar het te veel van onze kracht zou vergen en wij nu andere zwaar wegende zorgen hebben.
Het enigste wat we nu nog hopen is dat die werkgever minimaal het fatsoen heeft om ook binnen die 7 dagen te betalen en daarna willen we proberen al die ellende zo goed mogelijk te verwerken en dan zo snel mogelijk alles achter ons laten.
Rijk zijn we er niet van geworden maar dat was ook nooit onze bedoeling, we wilde alleen dat al die jaren werk van mijn man wat meer gewaardeerd was geworden en dat hij meer als een mens met gevoel was behandeld in die tijd van vorig jaar Maart 2009 tot nu …. Oktober 2010!
Voor ons is geld nog nooit het belangrijkste in het leven geweest, waar het niet dat we wel graag te eten hebben en onze rekeningen willen kunnen betalen.
We leven nu van het minimum, en de extra centjes die ik nog verdiende door een beetje muziekles te geven zijn nu ook weg gevallen vanwege mijn ziek zijn, maar we kunnen nog maar aan één ding echt denken nu en dat is dat de uitslag van al mijn testen niet is wat ze vermoeden.
Tot slot:
Dit hele verslag 23 hoofdstukken lang, het zijn 49 A4tjes geworden.
In eerste instantie ben ik ze gaan schrijven om alles te kunnen verwerken en hoe verder ik kwam in mijn verslag hoe meer reacties ik kreeg per email en per telefoon….allemaal van mensen die zich in ons verslag herkennen.
Zo ook heb ik troost geput uit alle reacties hier op mijn weblog.
Uit het diepst van mijn hart wil ik iedereen daar hartelijk voor bedanken ook namens mijn man.
Het is voor ons een enorme steun geweest om vol te houden en door te gaan.

22. Op nieuw de rechtszaak uitgesteld.

Opnieuw de rechtszaak uitgesteld!!

22 Juni 2010
 
Vandaag heb ik een echte baal dag, we zitten nog steeds midden in de rechtszaak tegen die werkgever en het eind is nog niet in zicht.
In de tussen tijd dat ik even niet geschreven heb, zijn we letterlijk bezig met overleven.
De rechtszaak is nu voor de zoveelste keer verschoven naar een volgende datum, die we nog niet weten.

Ondertussen zijn de stukken ingediend bij de rechtbank en heeft de tegen partij een verweer geschreven…nu ja een verweer het is meer een pak vol verdraaiingen en leugens.
Waar wij dan weer op hebben moeten reageren, zodat de rechter een beeld kan krijgen hoe het steekt.
Ik kan jullie verzekeren, dat wij op ieder punt, het waren er ongeveer 38 een weerwoord hebben geschreven naar eer en geweten hoe het in werkelijkheid is gegaan.
En dan nu vandaag de mail dat het weer uitgesteld is naar een latere datum, het valt ons echt rauw op de maag dat het zo lang duurt.
En wij beide proberen vol te houden en ons recht te krijgen, maar we zitten er nu opnieuw voor de zoveelste keer doorheen.
We krijgen later nu een nieuwe datum waar de rechter heeft gevraagd beide partijen aanwezig te zijn zodat er misschien een minnelijke schikking gemaakt kan worden.
Ondertussen zijn we bijna al ons vertrouwen dat het recht zal zegen vieren verloren, daar die werkgever zo’n vreselijke leugenaar is en zo rappe prater.
En ja, mijn lieverd is geen prater, begrijpt u hij is een stille lieve man die zijn eigen 40 jaar lang uit naad gewerkt heeft om daarna zonder één enkele cent aan de kant te worden geschoven.
Vervolgens ging hij na een enorme hoeveelheid pesterijen omdat hij niet akkoord ging met het voorstel van die werkgever  ziek….ja ziek van ellende.
Deze treiterijen zijn maanden lang ook tijdens de ziekenwet gewoon door gegaan!!
Hij verdaagde langdurig aan maatschappelijk werk en de dokter, omdat hij het niet langer aan kon.
Tijdens die periode werd het ontslag goed gekeurd door het UWV en is hij de WW in gegaan.
Ik moet zeggen voor een man die ondanks dat hij hartpatiënt is en toch altijd fulltime gewerkt heeft 40 jaar lang is het ronduit vernederend hoe hij achter zijn  broek gezeten word om te solliciteren,
terwijl hij al iedere week solliciteert.
Nu hij is bijna 58 jaar, 2 hartoperaties heeft hij gehad …..hij krijgt bijna nooit een antwoord terug op zijn sollicitaties.
Hij wil dus wel werken maar in deze maatschappij word je uit gekotst als je zo’n status hebt…..en bij de WW beweren ze dan maar dat hij meer zijn best moet doen….een mens onterende behandeling vind ik dat.
Zo gaan ze hier in Nederland om met mensen die 40 jaar hun bijdrage geleverd hebben om Nederland welvarend te maken!!!
 
Dus om kort te zijn, of voor ons het recht zal zegen vieren…..ik hoop het met heel mijn hart omdat mijn lieverd dan misschien een stukje eigenwaarde terug krijgt wat die ellendige werkgever hem ontstolen heeft.
Maar of het gaat gebeuren om eerlijk te zijn ik heb wel een beetje het geloof verloren in dit rechtsysteem.

21.Bezwaarschrift Ex werkgever/UWV

Vandaag is het zondag 15 november 2009.
Inmiddels hebben we bericht terug gekregen van onze advocaat, het antwoord op onze vraag om ons te helpen omdat we ons opnieuw onterecht aangevallen voelen door die ex werkgever van mijn man.
Hij schrijft eigenlijk het volgende,

“Uw werkgever heeft een bezwaarschrift ingediend omdat het UWV van oordeel was dat u op de laatste dag van het dienstverband ziek was. Uw werkgever is van mening dat uw arbeidsongeschiktheid medio augustus 2009 is geëindigd. Het UWV heeft u nu gevraagd of u betrokken wenst te worden in die procedure. U kunt daar bevestigd op antwoorden. In dat geval wordt u op de hoogte gehouden van het verloop van de procedure. Aangezien u zelf geen bezwaar hebt gemaakt tegen de beslissing betekent dit dat alleen een beslissing op bezwaar wordt genomen op grond van de bezwaren van uw voormalig werkgever.”
 
Verder adviseert hij dat we bevestigend kunnen antwoorden dat we op de hoogte gehouden worden.
En dat we zelf moeten bepalen of we die ex werkgever inzage geven in alle medische gegevens van mijn  man.
 
Om eerlijk te zijn begrijp ik dit niet goed omdat de meneer die ik aan de telefoon had in plaats van de advocaat mij zei dat er een nieuwe procedure opgestart moet worden nu en dat de advocaat nu zegt “stuur zelf dat formulier op”en verder wachten we het wel af….althans zo begrijp ik dat nu.
Min of meer voel ik nu dat we eerst opnieuw voor de leeuwen gegooid worden voor we eventueel hulp hierin krijgen.
Terwijl die ellendige ex werkgever mijn man nu opnieuw beschuldigd in dat bezwaarschrift dat hij helemaal niet ziek was na de ontslagtermijn…..wat echt een leugen is die op geen enkel feit gebaseerd is.
Hij heeft in november helemaal geen contact gehad met mijn man, dus hoe kan hij nu weten in welke staat mijn man verkeerde op dat moment!!
Maar ja, ik heb het al eerder gezegd, hij baseert dat op dat leugenachtige rapport van die Mediator wat we maanden later als het Mediation gesprek ineens plotsklaps nog toegestuurd kregen.
Ze zullen dat bij  het UWV  ook zien neem ik aan en dan dwars door die vent zijn leugens heen kijken.
Hoewel…ik hoop dat, maar zeker er van zijn……ik ben nergens meer zeker van op dit moment omdat ook het UWV omkomt in het werk en er dan vaak dingen onbedoeld fout gaan.
Maar ja,, wat kunnen we anders dan het advies dan opvolgen, niets toch??
We hebben nu eenmaal geen geld om een dure advocaat te nemen zoals die ex werkgever wel heeft….wij zijn afhankelijk van de gratis advocaat van de bond, die overbelast is.
En om heel eerlijk te zijn denk ik dat zaken waar veel werknemers bij betrokken zijn voorrang hebben bij de bond….een beetje kan ik dat wel begrijpen, maar aan de andere kant onze zaak mag dan een zaak zijn waar alleen mijn man lid is van de bond, maar voor ons hangt er heel veel van af en ook wij hebben altijd onze bond contributie betaald.
Dus hebben ook recht op zo goed mogelijke hulp, ik neem dat de advocaat niet kwalijk want deze krijgt natuurlijk ook zijn orders van hoger hand.
 
Dus zoals ik al schreef hier boven, we hebben het formulier ingevuld en bevestigd dat we op de hoogte willen blijven van het verloop van dat bezwaarschrift.
Vervolgens hebben we contact gemaakt met de behandelend arts van mijn man vanwege die vraag over alle medische gegevens van mijn man.
Deze zei, “je hoeft niet alle gegevens beschikbaar stellen…dat is privé en nergens voor nodig dat gaat hem niks aan, als deze ex werkgever informatie wil hebben over het ziek zijn van uw man dan kan hij contact opnemen met mij”.
Verder zei hij “zo……dus deze is van menig dat als men overspannen is en daar allerlei klachten van krijgt dat u niet ziek zou zijn”.
En vervolgens schudde hij meewarig met zijn  hoofd…..
We hebben dus geen toestemming gegeven om aan die ex werkgever al de medische gegevens te geven van mijn man…..dat gaat hem verder niks aan en we vertrouwen hem net zo ver als dat we hem zien kunnen….dus niet!!
Vervolgens hebben we alles opgestuurd naar het UWV.
 
En dan nu maar weer de onzekerheid in, of eerlijkheid en rechtvaardigheid zal zegen vieren.
Dus weer extra spanningen voor ons beide, die we er eigenlijk niet meer bij kunnen gebruiken.
Hoe vaak zullen wij nu nog lastig gevallen worden door die vent die nu vanaf 1 september Ex werkgever is??
 
En dan verder is er nog steeds die procedure die opgestart wordt door de advocaat…..we horen er helemaal niets van…….
Een uitputtingslag is dit…zo doen vele werkgevers dit , om je zo uit te putten dat je het op gaat geven en de procedure stop zet.
Nu, dan kan hij lang wachten, want ondanks dat we soms echt niet meer vort kunnen zullen wij niet opgeven.
Voor ons moet het Recht  (als dat nog bestaat) zegen vieren, ergens moet er toch gerechtigheid zijn voor mijn man en mij.

19.Zonder Inkomen

Oktober 2009:

 
Ik voel mij down en dood moe, om eerlijk te zijn leeg gezogen door de dingen waar we doorheen moeten en nog steeds gaan.
Het is nu al vanaf 14 maart dat we in een  deze situatie gebracht zijn en nog steeds is er geen uitzicht.
Op dit moment zitten we ook al vanaf eind augustus zonder inkomsten, buiten onze schuld om en ik kan u verzekeren dat vreet aan een mens, zo ook aan mij.
We proberen zo goed mogelijk door alles heen te komen, en hebben gelukkig de rekeningen betaald, verder leven we van zo weinig mogelijk, ons spaargeld is nu dramatisch gezakt en we hebben niet veel speling meer.
Het valt niet mee, hoewel ik wel besef dat er meer zulke mensen zijn als wij die ook heel erg onterecht gemangeld worden door een werkgever, is het toch heel zwaar.
Onze advocaat, daar kan ik weinig over zeggen als dat hij druk met de zaak bezig is, later zal ik daar zeker meer over schrijven….hij is nog onze enigste hoop.
Al weken lang na de nieuwe aanvraag van ziekengeld voor mijn man omdat die werkgever dat verzaakt had te melden, horen we helemaal niets over die aanvraag.
Wat mij vooral bezig houd is wanneer die onzekerheid ophoud en wanneer en of er ooit gerechtigheid komt voor ons en vooral voor mijn man.
Tenslotte heeft hij zijn sporen wel verdiend door 40 jaar hard te werken en altijd na revalidatie van zijn twee hartoperaties weer opnieuw fulltime aan het werk te zijn geweest.
Ons hele bestaan is onzeker geworden en steeds plopt bij mij de vraag dan ook op hoe het in godsnaam mogelijk is dat dit op deze manier allemaal kan hier in Nederland.
Niet meer weten of je de volgende maand je rekeningen nog kan betalen en of je nog eten kan kopen, na zoveel jaar is dat onverteerbaar en heel oneerlijk.
Hoe kan een mens nu na 40 jaar hard gewerkt te hebben, waarvan 18 jaar voor deze werkgever op deze manier getreiterd en getergd worden zonder dat er ergens iets is waar je, verhaal kan halen??
Ik begrijp dat niet en zal het ook nooit begrijpen dat er een klimaat gegroeid is dat een werkgever blijkbaar allerlei vieze streken kan uithalen met een werknemer zonder dat hij daarvoor ter verantwoording geroepen kan worden.
Zo ver is het in dit land al gekomen, dat de regering de werkgever te macht heeft toe bedeeld en deze de werknemer weer in de tang heeft.
Al jaren een regering die er alleen  is voor de kapitalisten en die de arbeider in de steek gelaten heeft.
Toch, iets diep van binnen in mij zegt “ik geef het niet op, ik mag het gewoon niet opgeven”, omdat……..

 
Mijn opa, een harde werker bij Rotterdamsche Droogdok Maatschappij, een scheepswerf in Schiedam,  heeft gestreden en op de barricade heeft gestaan, en mee gedemonstreerd om zulke zaken in het evenwicht te trekken.
Hij en mijn oma hebben daar armoe voor geleden en zijn ondanks dat altijd solidair geweest en gebleven, zij hebben  gestaakt om rechten te verwerven voor de arbeider, en nu….nu nemen ze dat één voor één weer af.

Zo ook de behandeling die men tegenwoordig krijgt als je ziek bent en dan met name als je een echte burn-out hebt of als je uiteindelijk zoals mijn man overspannen bent als je al maanden lang gepest word op je werk en na je ontslag aanvraag.
Dan roepen ze er de mooie nieuwe STECR Richtlijnen bij als je op consult moet komen….ook zo’n “mooie aanpassing”in de wet ( ziekenwet)
die is uitgedacht door de minister van Sociale zaken.
En dan nu weer de afgelopen weken zijn ze aan de leeftijd van de A.O.W aan het peuteren gegaan.
De A.O.W is een regeling die in het leven is geroepen door Willem Drees en waarvan gezegd werd, “Dit is Geen gunst, maar een Recht voor mensen boven de 65 jaar”.
Van 1947 tot 1957 in het leven geroepen, toen heette het nog “Noodwet Ouderdomsvoorzienig”, vanaf 1957 werd dat de A.O.W.
Drees, die gezegd heeft dat het nooit meer mag gebeuren dat Ouderdom en Armoe in één adem genoemd mogen worden.
En vervolgens schuift dit kabinet ook nog eens de Pensioenuitkering erbij op die grote hoop in één adem.
Wat ik hier mee wil zeggen is dit, in de laatste jaren is het schijnbaar in de mode geraakt bij de regering om ons al onze sociale zekerheden af te nemen.
En de Nederlander heeft misschien verleerd dat hun voorvaderen daar voor gestreden hebben en er armoe voor geleden hebben om deze ook voor ons (hun nageslacht) te verwerven.
Ook al zitten wij nu diep in de ellende laat mij dit niet koud en ben ik daar mee bezig.
Het is immers toch ook zo, dat wat wij nu toestaan, ons eigen nageslacht….onze kinderen en kleinkinderen ermee verder moeten leven.
Ik weet die verhalen van mijn opa in grote trekken nog, en wat mij daar het meest van bij is gebleven is dat er toen een enorme solidariteit was onder de werkmensen die stuk voor stuk pal stonden voor waar zij in geloofde wat eerlijk was.
Nu soms zie ik gelatenheid bij veel mensen die zeggen, “ze doen in Den Haag toch wat ze zelf willen”, vele mensen zijn het geloof verloren in de regering en denken bovendien dat ze machteloos zijn omdat de politiek toch haar eigen zin doet en niet meer naar het volk luistert.

Ja, en deze regering doet ook al heel lang wat ze zelf willen en daarbij  betaald de arbeider en de zwakkere in onze samenleving al jaren het gelag.
Een voorbeeld daarvan hebben we jaren geleden al gehad van toen nog Minister Hogervorst, die zo nodig het Zorgstelsel moest herzien
en een nieuwe vorm van Zorgverzekering in het leven riep…….vanaf toen zijn de kosten voor het Ziekenfonds met een enorm bedrag gestegen….ondanks dat hij heel wat anders beweerde!
Ieder jaar komt er weer een bedrag bij, deze is nu echt heel duur geworden en bovendien is het ook zo dat we steeds minder vergoed krijgen terwijl we elk jaar wel meer moeten gaan betalen.
Voor het gemak besliste  Hogervorst er toen maar gelijk bij dat de mensen met de hoge inkomens, die particulier verzekerd waren en dat ook best konden betalen dat niet langer hoefde maar ook van de gewone verzekering mochten mee profiteren.
Dat was volgens mij in 2006, dat hij dat nieuwe Zorgstelsel heeft ingevoerd…wat volgens hem goed was voor de concurrentie en ten goede kwam van de cliënt.
De enigste die er beter van geworden is, zijn degene die niet langer particulier verzekerd hoefde te zijn en de mensen met een klein salaris en de zwakkere in de samenleving zijn de dupe geworden.
Zij betalen zich groen en geel en wat ze verder er van merken is dat ze er steeds minder, nog vergoed krijgen.
Dure premies en een eigen risico bedrag wat je eerst op moet maken.
Mensen die chronisch medicijnen moeten gebruiken hebben de kosten van het eigen risico altijd, en ze hebben dat vaak het eerste kwartaal van het jaar al als extra kosten.
Dus ook mensen zoals gehandicapten, ouderen en mensen zoals mijn man….dus de zwakke in onze samenleving betalen ook hier weer extra geld bovenop die dure premie, wat ze eigenlijk helemaal niet kunnen missen.
Even ter verduidelijking, Hogervost was toen minister in een Balkenende kabinet!!

En dan bijvoorbeeld Wouter Bos, die nog steeds zijn handen wast in onschuld,  niets doet als er weer grote bonussen aan de “heren”worden gegeven en er schandalige hoge salarissen worden uitbetaald.
En vervolgens al lang weet dat er in de bank wereld van alles mis is en er woeker winsten worden gevraagd…en dan nog steeds geen maatregelen neemt.
En deze zelfde meneer die zegt dat hij staat voor idealen, stemt dan toe in verhoging van de A.O. W leeftijd.
Als je de jaren terug kijkt dan is er bij de hoge heren inclusief dit kabinet een hele graaiers cultuur ontstaan.
Maar toch ik ben er ook van overtuigt, dat als alle arbeiders weer opnieuw solidair de handen ineen slaan en een vuist maken tegen al dat onrecht dat we dit met zijn allen een halt toe kunnen roepen.

Ook ik ben nu wakker geschud door wat wij al maanden doormaken en ondanks dat ik heel diep zit toch strijdbaarder geworden ….meer als in jaren het geval was.
Ook ik was bijna ingeslapen en had de moed op gegeven bij dit alles, ondanks dat wij het nu heel moeilijk hebben denk ik vaak “nu meid je bent niet alleen in deze situatie, vele zitten in hetzelfde schuitje”.
Wat ik hoop is dit, ik hoop heel hard dat er bij vele Nederlanders net als bij mij, de ogen open gaan en dat we met z’n allen een vuist maken en op grondige wijze laten weten dat we dit niet langer pikken.
De bodem van dit alles is dat ook nu weer heel veel mensen onrecht wordt aangedaan en dat er van de “Recessie”door de werkgevers misbruik wordt gemaakt om werkgevers die ze liever willen lozen nu dan maar aan de kant te zetten met het excuus dat ze overbodig zijn en weg bezuinigd moeten worden.
En onze regering…deze doet niets om dat te voorkomen…Ze zitten stil zijn soms onzichtbaar en kijken toe”.
 
Hoe het verder met ons zal gaan, eerlijk gezegd ik weet het niet op dit moment.
Het enigste wat ik op dit moment kan doen wat onze zaak betreft is wachten tot we eindelijk ziekengeld gaan krijgen….hopelijk van terug werkende kracht ook al zal het maar 70  procent zijn van het loon wat we eerst hadden.
We komen dan op het minimum te staan maar het is altijd nog beter dan nu, want nu hebben we niets!!
 
Wel is het zo, dat als alle Nederlanders de handen ineen slaan en een vuist gaan maken tegen de “Heren”van Den Haag dan zullen wij zeker van de partij zijn.
We zijn het verplicht aan onze kinderen en kleinkinderen , dat we vechten voor een goed en vooral eerlijk bestaan, voor hun…. later.
Tenslotte heeft mijn opa en vele andere niet voor niets gestaakt en armoe geleden.
Hoe ons leven verder gaat leest u ter zijner tijd in het volgende hoofdstuk……

17.Er is Veel Gebeurd…

Dit keer een heel lang verhaal….er is veel gebeurd.

 
De rest van de maand augustus verloopt gelukkig iets rustiger als de vorige maand.
We proberen beide deze dagen te gebruiken om ons voor te bereiden op september.
want op 1 september loopt het ontslag termijn af en is mijn man officieel werkeloos.
Om eerlijk te zijn, we hebben nog geen idee hoe we alles moeten gaan doen.
Dat kan ook eigenlijk niet, want we weten niet hoeveel de uitkering zal gaan worden en of we genoeg over houden om eten en dergelijke te betalen.
Wel hebben we inmiddels te horen gekregen dat de hele papier winkel die we voor de aanvraag van de WW nodig hebben in orde is, dus dat de aanvraag door gaat.
Verder weten we eigenlijk niets, dat is ook wat ik heel erg moeilijk vind om te verwerken…al de onzekerheid voor onze toekomst.
En dan heb ik het zoals u wel begrijpt alleen over dagelijkse zaken zoals rekeningen betalen en de daagse kost, dus geen luxe of zo.
Wij persoonlijk geven gelukkig ook niet zo veel om luxe zaken , voor ons betekend veel van elkaar houden en er voor elkaar zijn en een goede gezondheid, veel meer als al die wereldse zaken!!
En als de werkgever het niet weer in zijn bol krijgt, dan krijgt mijn man nog één maal ziektegeld uitbetaald plus de afrekening van zijn snipperuren en vakantiegeld.
Alles wat we over kunnen houden zullen we zeker zorgvuldig bewaren voor als we het heel hard extra nodig hebben natuurlijk.
Zo krijgen we hopelijk ruimte om aan de nieuwe situatie te wennen!
 
Mijn man loopt nog steeds aan de dokter en aan maatschappelijk werk, waar hij regelmatig terug moet komen omdat hij nog steeds helemaal niet in orde is.
En nog steeds nu al maanden slikt hij die medicijnen die hem moeten ondersteunen en een beetje tot rust moeten laten komen.
Hij gaat maar heel langzaam iets vooruit, ik hoop dat, dat het na 1 september iets beter zal gaan.
 
In deze dagen krijgen we ook bericht van onze advocaat van de bond, dat onze zaak over geheveld wordt naar een andere advocaat die  gespecialiseerd is in zulke zaken en om een procedure op te starten.
In dit stadium kan ik daar nog niet veel over schrijven, daar dat beter is voor de procedure, dus daar zal ik later uitgebreid op in gaan.
 
Inmiddels is het nu 1 september geworden en hebben we het laatste ziektegeld gekregen.
Maar merkwaardigerwijs zit bij de loonstrook geen afrekening…wij denken nu misschien komt deze een paar dagen later want het is toch het absolute recht van mijn man dat hij deze uitbetaald krijgt.
En bovendien, die werkgever is dat toch ook verplicht volgens de wet om dat uit te betalen!
Dus wij wachten…en wachten….op die afrekening, maar ik kan u zeggen hij is tot op heden niet gekomen en het is nu 18 september.
Deze werkgever heeft ons nu al zoveel geflikt en houdt maar niet op, hoe kan het toch mogelijk zijn dat dit ons allemaal gebeurt?
En ja de grote vraag…waarom doet deze werkgever dit allemaal tegen een werknemer die zich 18 jaar rot heeft gewerkt voor hem??
Ben je dan in Nederland als werknemer tegenwoordig vogelvrij verklaart of zo en heeft de werkgever dan in deze tijd zo veel macht dat hij dit zomaar kan doen??
Wat is dit van deze werkgever…..Macht of Onmacht?
Voor zover wij weten heeft hij niet bepaald geld gebrek dus……
Voor ons voelt dit aan als de zoveelste pesterij.
Nadat de dagen verstreken werden wij natuurlijk steeds zenuwachtiger, daar die Afrekening voor ons een klein beetje rug dekking moet betekenen financieel.
Niet dat het duizenden zijn, maar in onze positie helpen alle beetjes iets, begrijpt u.
Uiteindelijk hebben we de advocaat ingelicht dat mijn man geen afrekening heeft gekregen van de werkgever.
Deze zou er direct werk van maken en de werkgever sommeren te betalen daar de wet zegt dat hij dat hoort te doen.
Daar wachten we nu verder op om te kijken hoe dit  ontwikkelt en of dat hij gaat betalen waar mijn man recht op heeft, tenslotte heeft hij er voor gewerkt.
 
Zoals u wel begrijpt, was het ook weer gedaan met onze rustige dagen die wij wilden gebruiken om een beetje tot ons zelf te komen, het spookt nu weer voortdurend door ons hoofd.
Zulke dingen bezorgen ons nu al maanden slapeloze nachten en zorgt er voor dat we al die tijd beide lopen met een steen in onze maag.
 
En toen op donderdag 17 september om kwart over vijf de telefoon ging, gingen wij beide volledig onderuit.
Het volgende is namelijk het geval, volgens de mevrouw van het CWI, waar de WW uitkering vandaan moet komen….is er iets mis.
Zij belde in eerste instantie om nogmaals na te gaan of mijn man wel echt recht heeft op die WW uitkering.
Op zich begrijpelijk, want dat is blijkbaar de gewoonte voordat je de eerste WW uitkering gaat krijgen.
Ze moeten dan door vragen kijken of alles klopt.
En één van die vragen was of mijn man soms nog gewerkt had in de tijd na 1 september.
Waarop mijn man verbaasd antwoordde, dat het niet het geval is en dat hij nog niet beter is en in de ziektewet heeft gezeten tot op heden.
Waarop zei antwoordde, dat hij dan helemaal geen WW uitkering krijgt omdat de werkgever dat had moeten melden bij het UWV!
Zodat mijn man zijn ziektegeld kan doorgaan zo lang hij nog ziek is en niet in staat is te werken.
Die ellendige werkgever had gewoon expres verzuimt dat door te geven natuurlijk en nadat mijn man die vrouw had uitgelegd hoe deze werkgever met zijn personeel omgaat begreep zij dat ook wel.
Maar, zei ze toch krijgt u geen uitkering van de WW nu, daar kon zij niets aan veranderen!
Waarop mijn man vroeg, “waar moeten we dan van leven en de rekeningen betalen”?
Tja….zei deze mevrouw, “dan moet u maar zo lang een uitkering aanvragen bij de Sociale Dienst!!
En misschien kan u met uw Digid code volgende week vrijdag online kijken of er misschien toch iets is gestort…maar ik geef u niet veel hoop”.
 
Vervolgens is er nog wat heen en weer gepraat en heeft mijn man gevraagd hoe lang het kon gaan duren nu die aanvraag voor doorbetaling van het ziekengeld nog gedaan moest worden.
Ze wist het helaas niet.
Ook heeft mijn man nog gevraagd of zij soms weet dat als hij over een poosje beter is wat dan zijn  uitkering zou worden bij de WW.
En na even rekenen kwam ze met het antwoord dat, dat ongeveer  duizend euro zou zijn inclusief vakantiegeld per vier weken.
We raakte helemaal in shock bij dit bedrag en begrijpen daar totaal niets van…en hebben haar gevraagd of ze niet verkeerd gerekend heeft.
Na het nogmaals bekeken te hebben antwoordde zij beslist dat zij het niet verkeerd berekend had.
Waarop mijn man zei dat, dat beneden het minimum is en dat 75 % van zijn loon volgens hem veel meer is.
Ze zei daarop “dat als het beneden het minimum is kan u aangevuld worden bij de Sociale Dienst”.
Dat was zo’n beetje het gesprek wat mijn man gevoerd heeft en wat ons volkomen in de afgrond stortte.
We hebben er nog lang over nagepraat en beide die nacht geen oog dicht gedaan, niet meer wetend dat als het waar is wat deze vrouw zegt….hoe moeten we nu nog verder??
 

De andere ochtend zitten we beide versuft en totaal ontredderd aan ons ontbijt elkaar aan te staren.
we hebben ons daarna op de automatische piloot gewassen en aangekleed.
Waarop we beide een bak koffie hebben gedronken en er verder over hebben gepraat wat ons nu te doen staat.
Samen hebben we besloten om gelijk het UWV te bellen en daar ons hele verhaal te doen, zodat deze mensen begrijpen dat wij er niets aan konden doen dat die ellendige werkgever verzaakt heeft om dat door te geven en dat wij weer de dupe zijn van zijn daden.
Na veel doorverbinden krijgen we iemand aan de lijn die over zulke zaken gaat.
Mijn man heeft gevraagd of het goed was dat hij de telefoon op de speaker zet zodat ik mee kan luisteren en onthouden wat belangrijk voor ons is, daar hij anders bang is niet alles te onthouden.
Tegen deze man hebben we ons hele verhaal van de dag er voor vertelt  en hem uitgelegd dat het echt door de werkgever niet door was gegeven.
Ik moet zeggen een hele begripvolle man die ons toen duidelijk ging maken wat ons te doen staat om alsnog ziekengeld te kunnen krijgen.
Hij zei het volgende……
“Meneer u zal dan zelf de aanvraag moeten doen en daar moet u het één en ander voor aan ons sturen.
Een begeleidende brief met als titel, Reden van Ziekmelding, waar in staat al uw gegevens, de eerste dag dat u bent ziek geworden, een kopie van uw arbeidsovereenkomst, uw ontslagbrief, uw rekeningnummer, een kopie van uw legitimatie en kopieën van uw loonstroken van laatste twaalf maanden voor u ziek werd.
En op alle losse pagina’s moet u, uw naam, zetten zodat er geen één zoek raakt”.
Ik zat ondertussen gauw alles op te schrijven zodat we niets zouden vergeten natuurlijk!

Na deze hele lijst gehoord te hebben zegt mijn man, maar dat heb ik toch al allemaal opgestuurd??
Maar dat was naar het UWV in Rotterdam zei deze meneer en dit moet naar het UWV in Amsterdam want die gaat over het ziekengeld.
Welwillend zei hij dat we dit zo snel mogelijk moeten opsturen allemaal, want het gaat dan minimaal nog zes weken duren voor we de eerste betaling kunnen verwachten.
Daarna gaf hij nog het  adres waar we het naar op moeten sturen en wenste ons vervolgens een fijn weekend.
we keken elkaar verbouwereerd aan en de paniek sloeg opnieuw toe bij ons beide.
Zes weken hamerde het in ons hoofd…zes weken……opnieuw krijg ik een huilbui en zie het niet meer zitten.
Mijn man zegt dit alles doen we gelijk vandaag en begint in alle papieren te zoeken naar de documenten die hij moet hebben.
Van de zenuwen vindt hij eerst de loonstroken niet die hij nodig heeft en is bang dat hij ze kwijt is, waarop hij bot doet tegen mij.
Hij kan er ook niet langer tegen zo behandeld te worden, maar ik raak ook op en dan gaan deze dingen plotseling wel een zo!
Door mijn  tranen heen zegt ik, laten we dat toch niet doen tegen elkaar we hebben het juist nu nodig een eenheid te blijven samen…en ik help hem zoeken.
Nadat we het gevonden hadden hebben we samen de dingen tussen ons weer recht gezet, want we kunnen dit echt alleen aan als we een  eenheid blijven zoals we altijd geweest zijn, daar zijn we beide van overtuigd.
Met een dikke keel, ben ik voor hem alvast die begeleidende brief gaan schrijven die ook mee moet met al die papieren.

Deze ochtend komt onze schoondochter bij ons koffie drinken en zodra zij binnen is ziet ze gelijk dat het heel erg mis is met ons beide.
Uiteindelijk huilend vertel ik haar wat we de dag er voor te horen hebben gekregen, zij is een echte schat.
Ze steunt ons altijd zo ook nu en ze hoort begripvol ons hele verhaal aan.
Probeert ons moed in te praten en zegt Ma, wij zijn er ook nog…. als het nodig is helpen we jullie wel hoor.
Waarop ik weer begin te huilen maar nu omdat ik ontroert ben dat zei zo naast ons staat.
Het helpt, om er even met haar over te kunnen praten, het stuft mijn en onze zorgen natuurlijk niet uit maar het is dan zeker beter te dragen.
Ik bedank haar enorm dat zij er altijd voor ons is, maar zeg haar toch dat we nooit geld zouden kunnen aanpakken van onze kinderen, ook niet als we heel arm worden.
En ja….. dat meen ik echt, voor ons voelt dat heel verkeerd aan, we zouden dat nooit kunnen.
Gelukkig begrijpt zij dat wel….we hebben een heel goede band, met elkaar dat hebben we gelukkig met al onze kinderen.
Om twaalf uur staat ze op en zegt, ik ga eerst de kinderen uit school halen om jullie een beetje op te beuren…dat helpt altijd en ze lacht.
Wij kunnen ons echt gelukkig prijzen met haar, en ja ze heeft gelijk.
Als onze kleinkinderen komen eten, dan is het altijd of de zon in mijn hart doorbreekt als ik hun hoor aan komen en hun armpjes stijf om mij heen voel voor een dikke pakkerd.
Zo ook deze keer, voor ons brak de zon door in deze moeilijke tijd toen die twee kleintjes binnen kwamen en de zorgen gingen even een beetje op de achtergrond.
We hebben gezellige een boterhammetje gegeten met zijn allen en wat met de kinderen geknuffeld en gespeeld.
Je wordt je dan ineens weer bewust wat echt belangrijk is in het leven en dat zet je met je benen op de grond.
In dit geval hadden wij beide dat zeer nodig.
Toen ze weg gegaan zijn hebben we al die papieren af gemaakt in een grote envelop gestopt en gelijk op het postkantoor gebracht.
 

En voor de rest….we weten het niet.
We proberen op de been te blijven en kijken wel hoe dit verder gaat er zit niets anders op.
Wel ben ik vast van plan dat als ik weer dreig door mijn voegen te gaan dan zal ik mij goed proberen te herinneren wat Echt belangrijk is in het leven en dat is Houden van Elkaar.
 

Hoe dit verder gaat leest u in mijn volgende verhaal……

13.Terug naar de Arbo Arts

De tijd verstrijkt verder in afwachting dat mijn man opnieuw naar het consult van de arbo arts moet.
Geen makkelijk tijd, dat ook want in ons achterhoofd hebben we toch zoiets van…tja dezelfde arts als die binnen vier minuten achter zijn bureau kon zien de vorige keer dat mijn man volgens hem niet ziek was.
En ook dat dit dezelfde arts is die op zijn vingers getikt is door de arts van het UWV, het Deskundigenoordeel, wij denken, daar zal hij ook niet blij mee zijn!
In hoe verre is deze arts zo eerlijk en professioneel, dat hij nu weer met een open vizier opnieuw kan kijken naar mijn man.

 
30 Juni 2009
Ondertussen is de maand verstreken en we hebben geen ziektegeld gekregen.
Al de dagen ervoor hadden we nog hoop en elke dag hebben we op de rekening gekeken…maar nee hoor hij heeft ondanks de uitslag van het Deskundigenoordeel geen ziektegeld gestort.
Onbegrijpelijk maar waar……hebben we nog niet genoeg mee gemaakt?
Zoals afgesproken, hebben we geld van  ons spaarpotje gebruikt om daar onze rekeningen van te betalen er zit niks anders op om het dan maar zo te doen.
 
Je zal het altijd zien, deze maand zat er ook nog een extra rekening bij….
Tenslotte moeten we wel de rekeningen op tijd betalen, anders komen we in nog meer problemen.
Voor de rest zijn we vast van plan om zo zuinig mogelijk te zijn met de boodschappen voor het eten.
Hoe lang kunnen we dit, nu ik kan u verzekeren niet lang!
We hebben meteen aan de secretaresse laten weten dat mijn man geen ziektegeld heeft gehad en deze zou het onmiddellijk door geven aan onze advocaat.
in de hoop dat die iets kan doen.
De dagen die daar op volgde hoorde we echter niets, wel begrijpelijk want onze advocaat was tenslotte officieel nog met vakantie.
Toch dat niets horen vreet vreselijk aan ons beide.
De volgende dag moeten we ook nog naar die arbo afspraak dus het is allemaal heel zwaar.
 
1 Juli 2009
Vandaag is de arbo afspraak van dat consult bij die arbo arts…dezelfde arts als die hem de vorige keer niet ziek vond.
We hebben er erg weinig vertrouwen in en denken dat deze arts om te beginnen al niet bepaald blij zal zijn mijn man weer te zien vanwege dat hij in zijn ongelijk is gesteld door het Deskundigenoordeel.
We zijn vroeg op pad gegaan want we willen zeker niet te laat komen, maar dat hadden we ons kunnen besparen.

Toen we daar aankwamen hebben ze ons heel lang laten wachten…een eeuwigheid.
Uiteindelijk riep die arts ons binnen en was uiterst vriendelijk.
Hij vroeg alleen wat globale vragen over het conflict wat mijn man heeft met zijn werkgever in  eerste instantie.
Daarna zei ik hem dat mijn man dus echt ziek is en kwakte de medicijnen op het bureau om dat te laten zien.
Hij heeft dat genoteerd en zei er verder weinig over.
Vervolgens zei ik hem wat voor een lekkere werkgever mijn man heeft en dat we nu bij de arbo dienst zitten terwijl hij mijn man geen ziektegeld betaald.
Wel raar zeg ik hem, aan de ene kant ontkent hij dat mijn man ziek is en vervolgens laat hij mijn man oproepen voor een consult bij de arbo arts….
Waarop die arts zei, dat het hem echt speet maar dat hij de werkgever niet kon dwingen om mijn man te betalen.
Ook zei hij, “ik mag het eigenlijk niet zeggen maar ik zou maar aan mijn advocaat vragen een procedure te starten tegen de werkgever”.
 
Toen was ik het dus echt zat en heb hem gevraagd of hij bericht had gehad van de arts van het Deskundigenoordeel omdat hij er nog steeds geen woord over zei!!
Ja hoor zei hij en hij zei..ik citeer,”ik ga in principe mee in dat oordeel”.
Waarop ik zei dat hij toch zo aan mijn man kon zien dat deze er beroerd aan toe is, dat mijn man al maanden niet goed meer kan functioneren.
De arts zei toen ook dat hij wel ziet dat mijn man zo niet aan het werk kan.
Daarna is er nog wat heen en weer gepraat en zei hij, dat het wel even kan duren voor we de papieren over dit consult thuis krijgen omdat hij dat nog in zijn  team moet bespreken.
Daarna zijn we naar huis gegaan, in ieder geval met de zekerheid dat die arts ons gezegd had mee te gaan in het oordeel van de deskundigen arts van het UWV.
Thuis gekomen zijn we beide opgelucht dat die arbo arts er nu tenminste anders over denkt en beaamt dat mijn man op dit moment arbeidsongeschikt is.
Het eerste wat ik deed toen we thuis kwamen is, de secretaresse mailen om te laten weten aan onze advocaat dat de arbo arts mee gaat in het oordeel van de deskundigen arts van het UWV.
Hopelijk gaat nu de werkgever over tot betalen van het ziektegeld!
Zoals die arbo arts al zei, de papieren zullen nog even op zich laten wachten…hoe lang….
dat leest u in 14. Officiële uitslag arbo consult….
 
Het Gedicht wat bij dit verhaal hoort kunt u Hier….. vinden.

5.Deskundigenoordeel Aangevraagd

Vrijdagmiddag 1 Mei:

We worden opgebeld door de Psychologisch Verpleegkundige van het RIAG, deze zegt alles in zijn team besproken te hebben en ook contact te hebben gehad met onze huisarts.
Het advies wat daar uit is gekomen is het volgende.
Daar het bij het Riag eigenlijk alleen is voor behandeling van mensen die echt geestelijk ziek zijn zonder aantoonbare rede is het eigenlijk niet de juiste plek voor mijn man om behandeld te worden.
Mijn man zijn lichamelijke en geestelijke klachten zijn wel ernstig, maar verklaarbaar gezien waar hij de laatste maanden doorheen moet.
Hij gaf het volgende advies, dat we contact moet maken met het M.D.N.W (Maatschappelijke Dienstverlening Nieuwe Waterweg).
5. Mei Deskundigenoordeel:
Ook hebben we contact gemaakt met de advocaat, vanwege dat we het totaal niet eens zijn met het  consult en conclusie van die arts van de arbodienst.
Ze zei ons het volgende:
Dat als we het met deze arts niet eens zijn we een Deskundigenoordeel aan kunnen vragen bij het U.W.V.
Dat we  daar wel zelf €50.- voor moeten betalen, maar dat er dan een arts van het U.W.V
opnieuw kijkt of de diagnose van de arbo arts wel correct is.
Een Deskundigenoordeel duurt ongeveer twee tot drie weken en zo lang als dat aangevraagd en behandeld is hoef je dan niet te gaan werken.
In ons geval adviseerde zij nadrukkelijk dit te doen, daar mijn man inmiddels zo ziek is dat hij zeker na twee weken niet opnieuw kan gaan werken.
Wel moet je dan de werkgever en de arbodienst in kennis stellen dat je een Deskundigenoordeel aangevraagd heb.
Zij gaf ons ook het website adres waar we dat online kunnen aanvragen, ik zet dat hier onder.
Op die website ziet het er uit dat dit alleen aangevraagd wordt voor mensen die niet ontslagen zijn, maar dat is niet zo.
Ook mensen die ontslagen zijn kunnen hier gebruik van maken, indien ze het oneens zijn met de diagnose van de arbo arts!
Wij hebben toen besloten het advies van onze advocaat op te volgen en hebben op 5 mei dat Deskundigenoordeel online ingevuld.
Dat kan je online invullen, daarna downloaden op je computer en vervolgens uitprinten en opsturen.
Het beste kan je wel het bestand zorgvuldig bewaren daarna, voor als er iets mis gaat.
Dezelfde dag nog hebben we het ook verzonden.

Woensdag 6 Mei:

Door alle feestdagen konden ik niet eerder bellen voor mijn man voor een afspraak bij M.D.N.W.
Dus op deze dag hebben ik gelijk morgens Maatschappelijk werk gebeld.
Ik kreeg een maatschappelijk werker aan de telefoon. Hij had al bericht gekregen van het Riag dat mijn man doorverwezen is naar maatschappelijk werk.
Hij zei dat hij zo snel mogelijk een afspraak wilde maken voor mijn man, gezien de omstandigheden.
Maar dat het vanwege de dagen dat ze gesloten zijn geweest en de onderbezetting wel even zou duren voor hij deze afspraak kon maken.
Hij zou daar nog over terug bellen wanneer mijn man terecht kon, ook zei hij dat mijn man indien nodig wel alvast naar het inloop spreekuur kon komen.
Op deze ochtend, na de zoveelste slapeloze nacht van mijn man, heb ik ook opnieuw een afspraak gemaakt voor een bezoek aan onze huisarts omdat hij dit niet langer vol kan houden.
Daar deze nog met vakantie is, heb ik een afspraak gekregen op dezelfde dag met een vervangend arts Dokter P.
We zijn daar samen naar toe gegaan en hebben een heel lang gesprek gehad.
Dr. P. heeft zijn klachten aangehoord en het verhaal wat er bij hoort en kwam tot de conclusie dat mijn man nu uiteindelijk behoorlijk overspannen is.
In de eerste plaats heeft hij hem slaaptabletten voorgeschreven zodat het misschien beter lukt om een nachtrust te krijgen.
En vervolgens een nieuwe afspraak gemaakt met hem voor woensdag 13 Mei.
Het advies verder is, om zo tot rust te komen hoewel hij wel begrijpt dat onder de huidige omstandigheden dat heel moeilijk is.
 
Na het bezoek aan de huisarts zijn we direct naar het inloop spreekuur gegaan van de maatschappelijk werker.
Nadat we ons daar aangemeld hadden, kreeg mijn man een lang gesprek met de  Maatschappelijk werker die we ook aan de telefoon hadden die dag, want deze had toevallig dienst op het inloop spreekuur.
Ik kan zeggen dat mijn man daar totaal leeg en uitgeput vandaan is gekomen, het is voor hem echt zeer moeilijk om al die ellende steeds weer opnieuw te moeten vertellen normaal is hij namelijk niet zo’n prater en nu helemaal niet meer.

Bovendien is hij licht geraakt tegen iedereen, hij merkt dat zelf ook wel maar kan het op het moment niet goed meer tegen houden hoewel dit normaal gesproken helemaal zijn natuur niet is.

Na dit lange gesprek vindt de maatschappelijk werker dat hij vrijdag 8 mei al weer terug moet komen bij hem omdat het zoals hij zegt echt niet goed gaat met hem op dit moment.Een beetje schrik ik daar wel van want dat is pas twee dagen later, maar ik denk diep in mijn hart dat hij gelijk heeft…mijn man glijd verder af en heeft dringend hulp nodig.
En aanstaande maandag loopt het termijn af van de time-out die de arts van arbodienst  hem gegeven heeft, dan moet hij dat Mediation gesprek aangaan!!
Op dit moment kan hij dat helemaal niet aan, maar zal het toch proberen en hopen dat hij het red…..hij krijgt geen andere keus van die arbo arts.
Zowel de vervangende huisarts als de maatschappelijk werker zijn er van overtuigt dat dit veel te vroeg is.
De Arbo arts ziet overspannen zijn niet als een ziekte en vind het geen rede om thuis te blijven ook niet als dat allerlei lichamelijke en geestelijke klachten met zich mee brengt.
Maar ik kan u verzekeren hij voelt zich diep ellendig en ziek en is bang voor weer zo’n aanval.
Onze strijd is nog lang niet afgelopen, al onze hoop hebben we nu op het Deskundigenoordeel gevestigd, dat het eerlijk zal verlopen.
 
Het Gedicht “Onze Toekomst”wat bij dit verslag hoort kunt u Hier….lezen.
 
Hoe dit verder gaat leest u in 6. Aangetekende Brief/werkgever…..

3.Treiteren en Pesten

Het is bijna Pasen en we kijken samen echt een beetje uit om wat te kunnen ontspannen.
Hoe lang moet dit toch verder, mijn man wordt steeds slechter….hoe lang houd hij dit nog vol??
Geen idee, het is allemaal zo vreselijk triest, we zitten samen echt in zwaar weer.

14 April 2009.
Dat is na het paasweekend waarin wij hebben geprobeerd een beetje tot rust te komen, helaas van korte duur.
Om 8 uur volgens de nieuwe regels, mogen ze bij mijn man op de zaak koffie nemen, meestal haalt iemand dat voor allen op de werkvloer.
Dat doen ze om de beurt zo ook deze dag, een collega heeft koffie gehaald.
Maar deze kwam zeggen dat er voor mijn man en nog een collega geen koffie meer was en dat hij dat op kantoor was wezen zeggen.
Hij heeft dat gemeld bij de secretaresse, die de dochter is van de werkgever.
Mijn man heeft eerst het werk waar hij mee bezig was (een zaagmachine schoon maken) afgemaakt en is toen naar de koffiemachine gelopen voor de koffie die ik nog niet had gehad.
Deze was niet bijgevuld, waarop hij naar kantoor is gelopen om te vragen of deze bijgevuld kon worden daar hij geen koffie had gehad.
De secretaresse antwoordde daarop snauwend, ik doe het om half 10 voor de pauze want ik zit nu alleen.
Waarop mijn man vroeg of hij het dan niet zelf mocht doen, en vroeg haar om de sleutel van de kast.
Hij heeft dat in het verleden ontelbare keren zelf gedaan dus zag daar geen probleem in.
Dat weigerde zij dit keer en zei dat hij te laat was en geen koffie meer mocht halen, dat hij maar op de volgende ronde moest wachten.
Mijn man had alleen zijn werk even afgemaakt en zijn collega was het tenslotte ook nog om acht uur wezen melden…dus op tijd dus hij werd kwaad en zei dat hij dat asociaal vond.
Daarna is hij weg gelopen om de dingen niet nog hoger op te laten lopen en is aan zijn werk gegaan.
 

De volgende dag kreeg hij de zoveelste brief waarin hij beschuldigd werd en dat hij wegens wangedrag naar huis gestuurd was!
En dat hij de secretaresse (dochter van de baas) een vreselijke ziekte zou hebben toegewenst, wat absoluut een leugen is.
Iedereen die hem kent, weet dat hij zoiets nooit maar dan ook nooit zou doen, daar wij zelf al genoeg te maken hebben gehad met vreselijke ziektes.
Nog maar kort geleden is mijn moeder overleden aan zo’n ziekte na een ziekbed van drie jaar.
Hij is de andere dag zoals ze gezegd hebben weer aan het werk gegaan.
Toen kreeg hij de bewuste brief in zijn handen gedrukt van de chef, nadat hij hem gelezen had heeft hij hem terug gegeven niet wetend dat we ook nog een exemplaar per post zou krijgen.
Hij heeft erbij gezegd dat hij het niet eens was met deze brief, daar hij zulke termen niet gebruikt had en dat hij graag een brief had waar eerlijk in stond wat er gebeurt was.
Dit is straal genegeerd!
 

Toen hij s’avonds naar huis is gegaan is hij ernstig onwel geworden dat was de afgelopen dagen al meer gebeurt.
Hij ziet dan ineens alles door een waas alsof ik door en glas water heen kijk, voelt zich intens misselijk en dreigt flauw te vallen.
Daarbij heeft hij ook steeds een drukkend gevoel op zijn borst.
Hij heeft zijn auto aan de kant moeten zetten om te wachten tot het over ging en zweette daarbij overmatig.
Ook was al meerdere keren gebeurt dat hij hele sterke hartkloppingen kreeg, net als op dat moment……
Thuis gekomen vertelde hij mij wat hem was overkomen en dat dit al vaker was gebeurd.
Beide besefte wij, dat dit zo niet langer door kon gaan, want dan zouden er echt ongelukken gebeuren of nog erger.
Direct de volgende dag hebben we de huisarts gebeld en nadat ik zelf alles had uitgelegd aan de assistente zei deze dat we direct tussen de afspraken geplaatst zouden worden.
Middags zijn we samen naar de huisarts gegaan en hebben een lang consult gehad.
De huisarts kwam tot de conclusie dat het nu echt helemaal fout gaat met zijn gezondheid en dat, dat komt omdat mijn man veel te lang in de stress zat.
Hij heeft hem doorverwezen naar een Sociaal Psychologisch Verpleegkundige die hem moet gaan begeleiden in deze hele procedure daar het voor hem te veel is geworden en zijn klachten te veel en te ernstig zijn.
Hij moet voorlopig verder rust houden en niet naar zijn werk daar hij juist daar constant onder druk wordt gezet en dat dus waarschijnlijk de oorzaak is van al zijn klachten.
Ook heeft hij hem aangeraden gezien de oneerlijke behandeling die hij krijgt op zijn werk, om contact op te nemen met de Arbo arts en daar alles eerlijk uit te leggen.
Hij zei tegen de huisarts dat hij niet weet bij welke Arbodienst het bedrijf aangesloten is, daar de werkgever in korte tijd drie keer van Arbodienst is gewisseld.
Waarop de huisarts tegen hem zei, dat hij dan het werk moest bellen om te vragen bij welke Arbodienst ons bedrijf nu is aangesloten.
Hij was bang bang was dat ze het hem niet zouden vertellen, gezien de verhouding nu tussen hun beide.
Zijn werkgever doet er alles aan om hem zo veel hij kan dwars te zitten.
Onze huisarts, zei daarop dat ze verplicht zijn om hem te zeggen bij welke Arbodienst ze aangesloten zijn.
Wij zijn daarna naar huis gegaan, en omdat mijn man nogal geëmotioneerd was heb  ik zelf naar het bedrijf van mijn man gebeld om het te vragen.
Ik kreeg de secretaresse (dochter van de werkgever) aan de telefoon en deze zei op mijn vraag, dat ik moest wachten en…weg was ze…, even later kreeg ik de chef aan de telefoon.
Deze vroeg nogal vijandig aan mij wat mijn man dan wel mankeerde.
Waarop ik heeft geantwoord dat hij ziek was en nu erg ziek, daar ik geen behoefte meer had hem dit nog uit te leggen.
Deze vent liegt alles aan elkaar om bij de baas in een goed blaadje te staan, ongeacht wie die daar mee neer maait!
Ik zei verder, dat ik alleen belde om van hun te horen bij welke Arbodienst het bedrijf is aangesloten.
Waarop hij antwoordde, “ik bel u vanmiddag of morgen wel terug”, omdat hij dat nu niet wist.
Ik heb hem toen gevraagd omdat dezelfde middag te doen.
De middag verstreek verder en er werd natuurlijk niet terug gebeld, rond half vijf heeft heb ik toen zelf maar opnieuw terug gebeld en nogmaals mijn vraag gesteld aan de secretaresse, ze nam de telefoon ook deze keer op en weer werd ik onmiddellijk in de wacht gezet….raar.
Na verloop van tijd kreeg ik opnieuw de chef aan de telefoon en heb mijn vraag nogmaals herhaalt, want ja mijn man was toch ook ziek gemeld diezelfde dag dan weet de chef toch ook bij welke Arbodienst zij aangesloten zijn!
Nadat ze haar vraag herhaalt had zei deze dat hij dat zomaar niet kon geven en dat hij daar eerst toestemming voor moest hebben van de werkgever…..Nog Gekker!!
Waarop ik, nu echt kwaad… antwoordde dat onze arts had gezegd dat hij dat verplicht was om te zeggen en dat hij mij toch ook ziek gemeld had, dat hij dus zeker wel weet bij welke Arbodienst hun bedrijf is aangesloten op dat moment.
Hij zei dat hij ziektemeldingen altijd doet per mail, waarop ik natuurlijk het mailadres aan hem heb gevraagd en dat heeft hij uiteindelijk gegeven.
In het mailadres staat de naam van de Arbodienst.
Ik heb dat toen maar zelf op de computer opgezocht en daar een telefoonnummer gevonden  en gebeld.
Daar aansluiting gekregen heb ik uit het optiemenu optie 8 gekozen om direct iemand aan de lijn te kunnen krijgen.
Ik ben vervolgens nogmaals doorverbonden naar een Coördinator, deze lag mij uit dat hij coördineert tussen de Arboarts en het bedrijf dus desbetreffende werkgever en dat hij eerst moest overleggen met de werkgever, omdat mijn vrouw om een afspraak vroeg met de Arboarts die aangesloten is bij het bedrijf van mijn man.
Waarop ik hem uitvoerig heb vertelt waarom ik belde, inmiddels was ik vanwege het onrecht dat mijn man aangedaan werd ook aardig van streek geraakt.
En ik zei ook dat ik belde, omdat wij het vertrouwen in de werkgever gezien de hele behandeling volkomen kwijt waren en dat ik daarom graag die afspraak wilde om samen met mijn man eerlijk te kunnen vertellen hoe alles gegaan was daar mijn man nu beschuldigd wordt van wangedrag, onwelwillendheid en negativiteit wat absoluut niet waar is.
De  Coördinator was zeer begripvol en stelde mij gerust en zei dat hij er aantekeningen van zou maken en deze aan de arts zou geven.
Nu hopen we dat we deze afspraak krijgen want we zijn het echt heel beu dat mijn man van alles beschuldigd wordt,het is zeker heel anders als dat zij nu doen voorkomen.
Mijn man vindt het heel verschrikkelijk al die pesterijen en leugens.
De manier waarop hij behandelt word voelt aan of hij nergens goed voor is.
Het voelt aan als een echte judasstreek, om te horen te krijgen dat zijn werkgever eerst zegt dat met zijn expertise een hoop kennis verloren gaat, (hij zei dat in bijzijn van zijn advocaat toen mijn te horen kreeg dat zijn ontslag aangevraagd werd), terwijl hij vlak daarna op deze manier behandeld word we begrijpen dit echt totaal niet.
Uiteindelijk hadden we het wel kunnen raden….die afspraak kwam er natuurlijk niet!!
De Arbodienst wordt betaalt door de werkgever…..dat zegt in dit geval blijkbaar genoeg, vandaar ook dat die afspraak er nooit gekomen is.
We hebben dat ons achteraf pas gerealiseerd, eerst dachten we nog dat deze meneer het eerlijk meende.
Zoals later in mijn verhaal ook zal blijken zit deze Arbo….vreemd in elkaar.
Het Gedicht wat bij dit verslag hoort, kunt u Hier…. Lezen.
Wordt vervolgd ………in 4. Arbodienst Consult.

1.Ontslag Aangevraagd

Dinsdag 17 Maart 2009.

Mijn man is zoals altijd gewoonlijk om 7. 30 uur aan zijn werk gegaan tot hij
om 10.00 uur op kantoor werd geroepen samen met een jongere collega.
Daar was de baas (werkgever) aanwezig tezamen met zijn advocaat.
De advocaat voerde hoofdzakelijk het woord.
Daar kreeg hij te horen dat ontslag voor hem was aangevraagd  bij het UWV.
Het kwam als een enorme klap daar niemand ook maar een vermoeden had dat dit stond te gebeuren.
Hij heeft onmiddellijk daarop een antwoord gegeven, dat hij daar niet mee akkoord gaat en het niet accepteert.
Er is nog wat heen en weer gepraat waarop hij zei dat het aardig de motivatie er uit haalt,  daarna is hij weer samen met zijn collega aan het werk gegaan.
Na ongeveer een half uur werd hij opnieuw op kantoor geroepen.
De advocaat deed hem toen een voorstel uit naam van zijn baas, omdat zo hij zei…. het vervelend te vinden dat in zijn situatie hem dit moest overkomen.
Hij deed dat voorstel uit naam van de baas.
Het voorstel was, dat mijn man met behoud van volledig salaris per ingang van direct naar huis kon,als hij akkoord ging met het ontslagvoorstel.
Het Ontslag Voorstel hield in:
Het behoud van het salaris hield 5 maanden in zoals tegen hem gezegd werd, 2 maanden van de ontslagprocedure en drie maanden ontslagtermijn daar hij ruim 18 jaar in dienst was bij dit bedrijf.
Het eerste wat hij daarop vroeg was, wat dat voor consequenties zou hebben voor eventuele WW uitkering.
De baas  en zijn advocaat zeiden beide unaniem dat het geen enkele consequentie zou hebben!
Mijn man weet niet genoeg van zulke zaken af, dus nam aan dat als er een advocaat bij zit, die hetzelfde zegt dat, dat ook echt zo is.
Hij heeft toen gevraagd om dat Ontslagvoorstel officieel op schrift te zetten en het aan hem toe te zenden.

Wel wetend dat het altijd beter is zoiets op schrift te hebben, zodat er zekerheid is.
Hij ging er verder van uit, dat het een eerlijk voorstel was en dat het eerlijk zou verlopen.

Omdat het voorstel per ingaande van direct was, en hij volkomen ondersteboven was heeft hij voor de rest van de dag een snippermiddag gevraagd om het thuis met mij te overleggen.
Verder heeft hij afgesproken dat hij de volgende dag woensdag 18 maart zijn antwoord zou mede delen.
Eenmaal thuis gekomen heeft hij mij het nieuws verteld, ik kan u zeggen het is een schok zoiets van uit het niets te horen te krijgen.
Toen mijn man vertelde over het Ontslagvoorstel was eigenlijk het eerste wat ik zei “laat ze het maar op schrift zetten, dit vertrouw ik niet echt”!
Wel wetend dat zijn werkgever nog nooit zo maar iets cadeau had gedaan en deze niet altijd eerlijk in elkaar steekt.
Mijn man antwoordde bevestigend dat hij dat gevraagd had en dat ze daar in toegestemd hadden.
Dezelfde middag hebben we ook het FNV gebeld en de hele situatie uitgelegd.
Deze antwoordde daarop dat als de baas dit voorstelt, dat het UWV daar mee akkoord zal gaan en dat mijn man dus thuis kon blijven.

Samen hebben we toen besloten dat als het inderdaad is zoals ze zeggen we het voorstel aanvaarden weleens waar met veel pijn in ons hart.
Mijn man is hartpatiënt en bijna 57 jaar dus de kans op een nieuwe baan is natuurlijk bijna nihil.
Altijd heeft hij met heel veel plezier zijn werk gedaan voor dit bedrijf en ondanks zijn hartproblemen 5 dagen in de week gewerkt…onbegrijpelijk dat hem dit nu nog moest overkomen.

De volgende ochtend is hij naar de zaak gegaan en heeft gezegd dat hij het heel erg vind dat hij zijn werk kwijt raakt, maar dat als er niets anders op zit hij akkoord gaat met hun voorstel onder voorbehoud dat het geen enkele consequentie zou hebben voor daarna.
Er is toen geen woord gezegd dat hij door dit voorstel ook vrijwillig ontslag zou nemen als het UWV geen toestemming zou geven voor de ontslagprocedure!!
Zoals later WEL in de brief stond die hij pas Vrijdagmiddag 20 maart pas kreeg.
Daarin stond o.a de tekst:
In het onverhoopte geval dat het UWV Werkbedrijf het verzoek van de werkgever zou afwijzen, verbinden beide partijen zich tot elkaar de arbeidsovereenkomst alsnog op kortst mogelijk termijn door middel van een beëindigingovereenkomst te beëindigen.

Hij zou nooit zelf ontslag nemen, hij doet zijn werk altijd met veel plezier dus waarom zou hij dat dan zelf vragen.
Natuurlijk was daar ook met geen woord over gerept, toen dat voorstel mondeling werd aangeboden.
Uiteindelijk staat daar dus als je het vertaalt in gewone taal dat mijn man akkoord gaat met zijn ontslag ten alle tijden ook als het UWV de ontslag aanvraag van mijn man zou afwijzen.
Onbegrijpelijk dat een werkgever dit doet bij iemand die 18 jaar voor hem hard gewerkt heeft……..en tja nog veel onbegrijpelijker dat er advocaten zijn hier in Nederland die daar blijkbaar aan mee werken.
Maar zoals gezegd is daar toen niets over gezegd, dat las hij pas in die brief toen hij inmiddels ter goeder trouw al de hele week vrij was omdat ze gezegd hadden dat hij naar huis kon per onmiddellijke ingang.
Deze dagen dat weten wij nu inmiddels hebben ze nu allemaal als snipperdag neer gezet….terwijl ze hem zelf gezegd hadden dat hij naar huis kon en wij pas de vrijdag daarop dat valse voorstel met de post kregen.

Vrijdag 20 maart 2009.

Verder hadden we de hele week gewacht op de bewuste brief die uiteindelijk pas op vrijdagmiddag 20 maart met de post kwam.
Zelf ontslag nemen,is nooit ter sprake geweest in dat gesprek wat hij op kantoor had gehad met de werkgever en zijn advocaat.
Het enigste wat daar gezegd is door beide heren is dat het absoluut geen consequenties zou hebben ook niet als hij een uitkering zou moeten gaan krijgen na de ontslagprocedure.
Ook staat er in die brief dat hij het uiterst geheim moet houden en dat de brief met handtekening voor Maandag  23 maart getekend moet terug zijn op het kantoor van de advocaat.
Ook stond in die brief, zeer dwingend dat als de brief niet op tijd terug was er geen sprake meer zou zijn van een voorstel en mijn man zich onmiddellijk weer bij zijn werkgever moest melden!
Maar hij kreeg hem pas vrijdagmiddag dus dat is wel heel erg kort dag, zo zou hij met niemand kunnen overleggen!
We hebben toen samen besloten de geheimhouding naast ons neer te leggen en hem toch op onze afspraak bij de bond te laten zien waar we op maandagochtend een afspraak hadden.
Omdat de tekst in de brief heel anders is als het mondelinge voorstel, heeft hij dat Ontslagvoorstel natuurlijk niet getekend.

Op dat moment ook, realiseerde wij ons dat we dringend hulp nodig zou hebben bij dit hele gedoe.
De mensen waarvan mijn man geloofde dat ze eerlijk zijn, blijken toch anders in elkaar te zitten.
En dat na 18 jaar trouwe dienst waarin hij zich altijd heeft ingezet heb voor 1000 %.

Dezelfde middag hebben we toen onmiddellijk het FNV gebeld voor een afspraak om hierbij geholpen te worden.
De afspraak die we toen kregen was op maandag 23 maart 2009 om 11.45 uur.
Ze zeiden hem toen ook om tot die tijd zeker niets te tekenen en alle stukken mee te brengen.

Maandag 23 maart 2009.

Volgens afspraak zijn we samen naar de bond gegaan en heb daar de hele zaak voorgelegd.
Deze zeiden onmiddellijk dat dit een geval is voor hun juridische afdeling.
Ze hebben spoed op zijn papieren gezet zodat we zo snel mogelijk een afspraak kregen met deze afdeling en een advocaat toegewezen kregen.
Tevens hebben ze alle gegevens genoteerd en een kleine toelichting gemaakt voor deze afdeling.
Zo ook hebben we het advies gekregen dat mijn man zich dinsdag bij zijn werkgever weer moet melden om aan de slag te gaan.
Op de vraag wat hij moet doen als hij weer weggestuurd zou worden antwoordde deze meneer dat als hij weer weggestuurd word, hij gewoon naar huis kan gaan en zich de volgende dag weer opnieuw moet melden op zijn werk om het werk te hervatten.
Ze hebben ons ook het advies gegeven dat mijn man per aangetekende brief moet laten weten aan de advocaat en de werkgever, dat hij niet met het voorstel  akkoord gaat, daar het afwijkt van het mondelinge voorstel.
Dat hebben we dezelfde middag aangetekend verstuurt naar de advocaat van de werkgever.
Op zijn snipperdagenlijst hebben ze voor deze dag  8,5 uur ATV uren afgetrokken.
Dinsdag 24 maart 2009. 

Zoals geadviseerd is mijn man de andere dag gewoon weer naar zijn werk gegaan.
Daar aangekomen heeft hij zich zoals gewoonlijk omgekleed en is om 7.30 uur  naar zijn chef  gegaan om te vragen wat hij kon doen.
Deze gaf hem twee werkbonnen (opdrachtbonnen), met werkzaamheden die hij kon gaan doen.
Dus mijn man zoals gewoonlijk weer terug aan de slag…..althans dat dacht hij!!
Tot  8.15 uur, toen kwam de chef naar hem toe met de vraag of hij even op kantoor wilde komen.
Daar kreeg hij te horen dat de chef opdracht had gekregen van werkgever dat hij direct moest stoppen met werken en dat hij naar huis moest gaan in afwachting van een brief.
Dus is hij zich zelf weer wezen omkleden en is naar huis gegaan met de mededeling dat hij er de volgende dag (woensdag 25 maart) weer zou zijn.
Ook deze dag staat  op zijn snipperdaglijst vermeld als snipperdag, terwijl ze hem zelf naar huis gestuurd hebben. 
woensdag 25 maart 2009. 

Net als de vorige dag is mijn man opnieuw naar zijn werk gegaan, heeft zich omgekleed en gemeld bij de chef om 7.30 uur zoals hij normaal altijd doet.
Hij kreeg toen te horen dat hij opnieuw naar huis moest en dat hij op donderdag 26 maart maar terug moest komen omdat er dan werk voor hem zou zijn.
Het verbaasde mijn man enorm omdat hij zag dat het werk wat hij moest gaan doen al onder zijn werkbank voorbereid klaar lag.
Daar lag materiaal voor Safetyboards, deze maakt hij altijd…. als dit werk er is, is dat zijn werk.
Hij wist weken geleden al dat hij die moest gaan maken omdat de voorraad bijna op was.
Als hij aanwezig is doet hij alleen dat werk, niemand anders werkt daar dan aan.
Dus waarom hem dan naar huis gestuurd??
Tevens kreeg hij een brief in een gesloten envelop van de chef.
Toen hij thuis kwam hebben we samen de brief gelezen.
Tot onze verbazing staat in die brief en ik citeer de regel:

“Heden ochtend bent u weer op het werk verschenen om uw werk te hervatten. Omdat wij er van uitgingen dat u het voorstel zou accepteren, werden wij enigszins verrast en hadden geen werk voorhanden. Daarop bent u weer naar huis gegaan”.

Waarop mijn man zei, wat heb ik dan staan doen….ik ben toch gewoon aan het werk gezet op dinsdag  24 maart door de chef!
Ik kreeg toch die twee werkbonnen van hem!
En nee, ik ben zeker niet uit mijzelf naar huis gegaan zoals in die brief beweert wordt, de chef kan bevestigen, dat hij mij zelf op kantoor riep en mij naar huis heeft gestuurd met de mededeling dat ik daar die brief moest afwachten.
Ik concludeer dat er werk genoeg is en dat er blijkbaar een andere reden is die mij volkomen onduidelijk is waarom hij mij toch weer opnieuw naar huis stuurde!
Wij beide tasten volkomen in het duister waarom zijn baas dit op deze manier….leugenachtig aanpakt.
We hebben geen idee waarom…….
 

Donderdag 26 Maart:

Zoals ook de twee dagen ervoor is mijn man weer naar zijn werk gegaan.
Tot zijn verbazing lag daar nog steeds dezelfde stapel werk onder zijn werkbank op hem te wachten, die er ook op woensdag 25 maart al lag.
Het is hem en mij een raadsel waarom hij dan ook woensdag 25 maart naar huis gestuurd is want het was hetzelfde werk.
Dit is nog maar het prille begin van een enorme lange lijdensweg.
Nu achteraf realiseer ik mij pas dat we op het moment van dit eerste verslag nog geen idee hadden van wat ons nog te wachten stond.
Het Gedicht wat bij Verhaal 1 hoort kunt u, 
Hier….lezen.Het vervolg, leest u in 2. Verziekte Werksfeer.