Tagarchief | Werkgever

20.Ex Werkgever gek geworden.

Vandaag is het 6 november, met mijn man gaat het de laatste weken iets vooruit, hoewel hij nog regelmatig de black-outs heeft worden ze lijkt ons, toch iets minder.
Alleen de nachten voor hem zijn nog steeds verschrikkelijk, soms heeft hij ondanks de medicatie nachtmerries en wordt dan dik in het zweet wakker.
Hij komt nog wel iedere veertien dagen bij de arts, deze wil hem mede zijn verschijnselen en zijn hartoperaties goed in de gaten houden.
En we gaan nu al maanden lang iedere twee weken naar maatschappelijk werk.

Ook heeft de huisarts hem nog steeds kalmerende middelen voorgeschreven omdat het anders toch nog niet echt goed gaat.
Een goede week geleden hebben we huisarts een extra lang gesprek gehad en daar is uit voort gekomen dat hij toch iets vooruit gaat en we zijn blij met ieder beetje.
Ook hebben we besproken dat het, het beste is dat nu hij aan de betere hand is  om hem bij de ziekenwet af te melden, zodat hij alvast kan proberen te solliciteren wat zijn herstel volgens de arts waarschijnlijk ten goede zal komen.
We houden er beide wel rekening mee gezien het medische verleden en leeftijd van mijn man, dat het niet echt makkelijk zal worden om een nieuwe baan te vinden maar willen zeker alles proberen.


Dus ja, de afgelopen weken lijkt er wat vooruitgang te zitten bij mijn man tot……..vandaag.
Vandaag is het echt heel erg mis gegaan, u zal het misschien moeilijk kunnen begrijpen, maar wij begrijpen het zelf ook nauwelijks.
Het volgende is het geval…….
 

Vandaag krijgt mijn man post van het UWV met daarin de mededeling
dat zijn nu inmiddels  Ex werkgever  bezwaar heeft aangetekend dat hij nadat zijn ontslagtermijn om was nog in de ziekenwet zat.
Die werkgever heeft zelfs nu nog het lef om te beweren dat hij vindt dat mijn man alleen is thuis gebleven vanwege het conflict wat ontstaan is en dus helemaal niet ziek is.
Hij schrijft daarbij dat mijn man zeker niet ongeschikt geacht is om in die tijd te werken.
Dat gaat dan over de tijd nadat zijn ontslagtermijn verstreken is.
Blijkbaar kan je dit allemaal nog aangedaan worden zelf als het je werkgever niet meer is.

 
Deze Ex Werkgever is nu echt helemaal gek geworden!!!!!
 
Immers is het zo dat toen mijn man een paar maanden geleden dit zelfde te horen kreeg van de Arbo van die ex werkgever er een Deskundigenoordeel is geweest bij het UWV en mijn man absoluut arbeidsongeschikt is verklaard.
En nu krijgen we dit hele verhaal opnieuw….we begrijpen nu ook waarom die Mediator destijds maanden later ( vlak voordat het ontslagtermijn om was) pas dat rapport van dat gesprek Vol Leugens aan ons heeft verzonden.
Dat rapport is gedicteerd door de ex werkgever daar wordt hij immers door betaald!!
Dat rapport kregen we ook niet na dat Mediation gesprek… maar pas vlak voor dat het ontslagtermijn was verlopen en mijn man officieel een werkeloze zou worden.
In dat rapport wordt geen enkele keer over mijn man Zijn ellende gesproken en ook niet over wat hem allemaal is aangedaan terwijl dat wel uitgebreid daar ter sprake is geweest.
Het enigste wat die Mediator er in heeft gezet is hoe aardig die werkgever over mijn man denkt en hoe erg die werkgever het voor mijn man vindt dat hij geen werk meer heeft.
Een groot pak schijnheilige Leugens….dat hele rapport.

 
Vanmiddag heb ik het enigste gedaan, wat ik nog kan doen en dat is opnieuw contact gemaakt met onze advocaat van de bond.
Deze is pas maandag weer bereikbaar dus ik heb dat hele gedoe uitgelegd aan iemand die mij te woord stond daar.
Deze heeft mij uitgelegd, dat het zelden voorkomt dat een ex werkgever zo ver gaat dat hij zelfs na de ontslagtermijn opnieuw een bezwaarschrift bij het UWV indient en…dat het op zeker een kwestie van geld is voor die werkgever.
Onze advocaat gaat daar zeker stappen tegen ondernemen, maar ondertussen brengt deze werkgever onze uitkering……en dat is zeker geen vetpot….weer in gevaar.
We leven nu van maand tot maand en zelfs dat is ons niet gegund door die ex werkgever.
 
En mijn man……deze is op het moment totaal van de kaart en weet niet meer wat nog te beginnen tegen deze vent met zijn beweringen.
Ik kan echt helemaal niets meer uit hem krijgen,  hij zit in zijn eentje boven, dus ben ik van radeloosheid  gaan schrijven in de hoop dat het mij iets helpt om dit nu weer te verwerken.
Is er dan helemaal niemand die er voor kan zorgen dat deze ex werkgever eindelijk  hier mee op houd en ons nu eindelijk met rust laat….hebben wij dan helemaal geen recht meer op een menswaardig bestaan??
Dat is nu de beloning voor je eigen 40 jaar rot te werken in deze maatschappij, waarvan 18 jaar voor deze ex werkgever zich uit de naad gewerkt.

19.Zonder Inkomen

Oktober 2009:

 
Ik voel mij down en dood moe, om eerlijk te zijn leeg gezogen door de dingen waar we doorheen moeten en nog steeds gaan.
Het is nu al vanaf 14 maart dat we in een  deze situatie gebracht zijn en nog steeds is er geen uitzicht.
Op dit moment zitten we ook al vanaf eind augustus zonder inkomsten, buiten onze schuld om en ik kan u verzekeren dat vreet aan een mens, zo ook aan mij.
We proberen zo goed mogelijk door alles heen te komen, en hebben gelukkig de rekeningen betaald, verder leven we van zo weinig mogelijk, ons spaargeld is nu dramatisch gezakt en we hebben niet veel speling meer.
Het valt niet mee, hoewel ik wel besef dat er meer zulke mensen zijn als wij die ook heel erg onterecht gemangeld worden door een werkgever, is het toch heel zwaar.
Onze advocaat, daar kan ik weinig over zeggen als dat hij druk met de zaak bezig is, later zal ik daar zeker meer over schrijven….hij is nog onze enigste hoop.
Al weken lang na de nieuwe aanvraag van ziekengeld voor mijn man omdat die werkgever dat verzaakt had te melden, horen we helemaal niets over die aanvraag.
Wat mij vooral bezig houd is wanneer die onzekerheid ophoud en wanneer en of er ooit gerechtigheid komt voor ons en vooral voor mijn man.
Tenslotte heeft hij zijn sporen wel verdiend door 40 jaar hard te werken en altijd na revalidatie van zijn twee hartoperaties weer opnieuw fulltime aan het werk te zijn geweest.
Ons hele bestaan is onzeker geworden en steeds plopt bij mij de vraag dan ook op hoe het in godsnaam mogelijk is dat dit op deze manier allemaal kan hier in Nederland.
Niet meer weten of je de volgende maand je rekeningen nog kan betalen en of je nog eten kan kopen, na zoveel jaar is dat onverteerbaar en heel oneerlijk.
Hoe kan een mens nu na 40 jaar hard gewerkt te hebben, waarvan 18 jaar voor deze werkgever op deze manier getreiterd en getergd worden zonder dat er ergens iets is waar je, verhaal kan halen??
Ik begrijp dat niet en zal het ook nooit begrijpen dat er een klimaat gegroeid is dat een werkgever blijkbaar allerlei vieze streken kan uithalen met een werknemer zonder dat hij daarvoor ter verantwoording geroepen kan worden.
Zo ver is het in dit land al gekomen, dat de regering de werkgever te macht heeft toe bedeeld en deze de werknemer weer in de tang heeft.
Al jaren een regering die er alleen  is voor de kapitalisten en die de arbeider in de steek gelaten heeft.
Toch, iets diep van binnen in mij zegt “ik geef het niet op, ik mag het gewoon niet opgeven”, omdat……..

 
Mijn opa, een harde werker bij Rotterdamsche Droogdok Maatschappij, een scheepswerf in Schiedam,  heeft gestreden en op de barricade heeft gestaan, en mee gedemonstreerd om zulke zaken in het evenwicht te trekken.
Hij en mijn oma hebben daar armoe voor geleden en zijn ondanks dat altijd solidair geweest en gebleven, zij hebben  gestaakt om rechten te verwerven voor de arbeider, en nu….nu nemen ze dat één voor één weer af.

Zo ook de behandeling die men tegenwoordig krijgt als je ziek bent en dan met name als je een echte burn-out hebt of als je uiteindelijk zoals mijn man overspannen bent als je al maanden lang gepest word op je werk en na je ontslag aanvraag.
Dan roepen ze er de mooie nieuwe STECR Richtlijnen bij als je op consult moet komen….ook zo’n “mooie aanpassing”in de wet ( ziekenwet)
die is uitgedacht door de minister van Sociale zaken.
En dan nu weer de afgelopen weken zijn ze aan de leeftijd van de A.O.W aan het peuteren gegaan.
De A.O.W is een regeling die in het leven is geroepen door Willem Drees en waarvan gezegd werd, “Dit is Geen gunst, maar een Recht voor mensen boven de 65 jaar”.
Van 1947 tot 1957 in het leven geroepen, toen heette het nog “Noodwet Ouderdomsvoorzienig”, vanaf 1957 werd dat de A.O.W.
Drees, die gezegd heeft dat het nooit meer mag gebeuren dat Ouderdom en Armoe in één adem genoemd mogen worden.
En vervolgens schuift dit kabinet ook nog eens de Pensioenuitkering erbij op die grote hoop in één adem.
Wat ik hier mee wil zeggen is dit, in de laatste jaren is het schijnbaar in de mode geraakt bij de regering om ons al onze sociale zekerheden af te nemen.
En de Nederlander heeft misschien verleerd dat hun voorvaderen daar voor gestreden hebben en er armoe voor geleden hebben om deze ook voor ons (hun nageslacht) te verwerven.
Ook al zitten wij nu diep in de ellende laat mij dit niet koud en ben ik daar mee bezig.
Het is immers toch ook zo, dat wat wij nu toestaan, ons eigen nageslacht….onze kinderen en kleinkinderen ermee verder moeten leven.
Ik weet die verhalen van mijn opa in grote trekken nog, en wat mij daar het meest van bij is gebleven is dat er toen een enorme solidariteit was onder de werkmensen die stuk voor stuk pal stonden voor waar zij in geloofde wat eerlijk was.
Nu soms zie ik gelatenheid bij veel mensen die zeggen, “ze doen in Den Haag toch wat ze zelf willen”, vele mensen zijn het geloof verloren in de regering en denken bovendien dat ze machteloos zijn omdat de politiek toch haar eigen zin doet en niet meer naar het volk luistert.

Ja, en deze regering doet ook al heel lang wat ze zelf willen en daarbij  betaald de arbeider en de zwakkere in onze samenleving al jaren het gelag.
Een voorbeeld daarvan hebben we jaren geleden al gehad van toen nog Minister Hogervorst, die zo nodig het Zorgstelsel moest herzien
en een nieuwe vorm van Zorgverzekering in het leven riep…….vanaf toen zijn de kosten voor het Ziekenfonds met een enorm bedrag gestegen….ondanks dat hij heel wat anders beweerde!
Ieder jaar komt er weer een bedrag bij, deze is nu echt heel duur geworden en bovendien is het ook zo dat we steeds minder vergoed krijgen terwijl we elk jaar wel meer moeten gaan betalen.
Voor het gemak besliste  Hogervorst er toen maar gelijk bij dat de mensen met de hoge inkomens, die particulier verzekerd waren en dat ook best konden betalen dat niet langer hoefde maar ook van de gewone verzekering mochten mee profiteren.
Dat was volgens mij in 2006, dat hij dat nieuwe Zorgstelsel heeft ingevoerd…wat volgens hem goed was voor de concurrentie en ten goede kwam van de cliënt.
De enigste die er beter van geworden is, zijn degene die niet langer particulier verzekerd hoefde te zijn en de mensen met een klein salaris en de zwakkere in de samenleving zijn de dupe geworden.
Zij betalen zich groen en geel en wat ze verder er van merken is dat ze er steeds minder, nog vergoed krijgen.
Dure premies en een eigen risico bedrag wat je eerst op moet maken.
Mensen die chronisch medicijnen moeten gebruiken hebben de kosten van het eigen risico altijd, en ze hebben dat vaak het eerste kwartaal van het jaar al als extra kosten.
Dus ook mensen zoals gehandicapten, ouderen en mensen zoals mijn man….dus de zwakke in onze samenleving betalen ook hier weer extra geld bovenop die dure premie, wat ze eigenlijk helemaal niet kunnen missen.
Even ter verduidelijking, Hogervost was toen minister in een Balkenende kabinet!!

En dan bijvoorbeeld Wouter Bos, die nog steeds zijn handen wast in onschuld,  niets doet als er weer grote bonussen aan de “heren”worden gegeven en er schandalige hoge salarissen worden uitbetaald.
En vervolgens al lang weet dat er in de bank wereld van alles mis is en er woeker winsten worden gevraagd…en dan nog steeds geen maatregelen neemt.
En deze zelfde meneer die zegt dat hij staat voor idealen, stemt dan toe in verhoging van de A.O. W leeftijd.
Als je de jaren terug kijkt dan is er bij de hoge heren inclusief dit kabinet een hele graaiers cultuur ontstaan.
Maar toch ik ben er ook van overtuigt, dat als alle arbeiders weer opnieuw solidair de handen ineen slaan en een vuist maken tegen al dat onrecht dat we dit met zijn allen een halt toe kunnen roepen.

Ook ik ben nu wakker geschud door wat wij al maanden doormaken en ondanks dat ik heel diep zit toch strijdbaarder geworden ….meer als in jaren het geval was.
Ook ik was bijna ingeslapen en had de moed op gegeven bij dit alles, ondanks dat wij het nu heel moeilijk hebben denk ik vaak “nu meid je bent niet alleen in deze situatie, vele zitten in hetzelfde schuitje”.
Wat ik hoop is dit, ik hoop heel hard dat er bij vele Nederlanders net als bij mij, de ogen open gaan en dat we met z’n allen een vuist maken en op grondige wijze laten weten dat we dit niet langer pikken.
De bodem van dit alles is dat ook nu weer heel veel mensen onrecht wordt aangedaan en dat er van de “Recessie”door de werkgevers misbruik wordt gemaakt om werkgevers die ze liever willen lozen nu dan maar aan de kant te zetten met het excuus dat ze overbodig zijn en weg bezuinigd moeten worden.
En onze regering…deze doet niets om dat te voorkomen…Ze zitten stil zijn soms onzichtbaar en kijken toe”.
 
Hoe het verder met ons zal gaan, eerlijk gezegd ik weet het niet op dit moment.
Het enigste wat ik op dit moment kan doen wat onze zaak betreft is wachten tot we eindelijk ziekengeld gaan krijgen….hopelijk van terug werkende kracht ook al zal het maar 70  procent zijn van het loon wat we eerst hadden.
We komen dan op het minimum te staan maar het is altijd nog beter dan nu, want nu hebben we niets!!
 
Wel is het zo, dat als alle Nederlanders de handen ineen slaan en een vuist gaan maken tegen de “Heren”van Den Haag dan zullen wij zeker van de partij zijn.
We zijn het verplicht aan onze kinderen en kleinkinderen , dat we vechten voor een goed en vooral eerlijk bestaan, voor hun…. later.
Tenslotte heeft mijn opa en vele andere niet voor niets gestaakt en armoe geleden.
Hoe ons leven verder gaat leest u ter zijner tijd in het volgende hoofdstuk……

16. Het Laatste Gesprek Voor……

We hebben even een paar dagen rust gehad wat telefoontjes, instantie’s en brieven betreft,
maar helaas de rust was van zeer korte duur!
De week na het informatieve gesprek van de Mediator, krijgen we een telefoontje van hem.
Waarin hij vraagt of mijn man bereid is om op 13 augustus om 11.00 uur bij de werkgever op kantoor te komen voor een Mediation gesprek.
Hij zegt er nogmaals nadrukkelijk bij dat de voorwaarde is, dat er geen advocaten of juristen of bedrijfsleider bij aanwezig mogen zijn.
Mijn man is op dat moment even niet aanwezig dus ik neem dat telefoontje aan en zeg dat ik het aan mijn man door zal geven en dat ik dan het antwoord zal laten weten aan hem.
Na dat ik even overleg heb gepleegd met mijn man mail ik de Mediator op 3 augustus zijn antwoord, met de volgende tekst, alleen de namen zijn wegens privacy veranderd in normale woorden……

 

Geachte Meneer N…….,
Zoals beloofd stuur ik u het antwoord op uw telefonische vraag om op 13 augustus om 11.00 uur
een Mediation gesprek te hebben bij de werkgever op kantoor.
Mijn man is  bereid te komen onder voorwaarde dat hij gelijk op die dag zijn eigendommen mee kan nemen die nog in zijn persoonlijke kleedkastje liggen.
Dit kan aan het eind van dit gesprek.
Dan hoeft hij daar niet apart nogmaals voor te gaan, aangezien in de opzegbrief die hij van de werkgever heeft  gehad staat, dat zijn eigendommen voor 31 Augustus opgehaald moeten zijn en zijn sleutel van het kastje ingeleverd moet zijn.
Graag hoor ik iets van u,
 
Vr. Gr. ……….
 
De tekst hier boven spreekt voor zich, de voorwaarde hebben we er aan toegevoegd omdat mijn man al genoeg te kijk is gezet voor zijn collega’s.
Het kantoor is recht voor de fabriek,  alleen gescheiden door een groot glazen raam en  iedereen ziet je dan ook zitten als je daar bent!
Het eerste gesprek wat de werkgever zelf op touw heeft gezet, heeft mijn man en ik  daar ruim een uur voor dat grote raam op kantoor te kijk  gezeten….de werkgever had toen niet het fatsoen om de jaloezieën even dicht te doen , wat wel zo netje geweest was!
En in de definitieve ontslag brief staat inderdaad dat alle eigendommen weg moeten zijn voor 1 september.
Dus om mijn man niet nog zo’n martelgang te laten doe naar een bedrijf wat hem zo schunnig heeft behandeld hebben we die voorwaarde erbij gezet!
De Mediator heeft gelijk op 4 augustus een antwoord gemaild met de volgende tekst:
 
Geachte heer ……,
 
Ik heb uw reactie ontvangen dat u gebruik wilt maken van de mogelijkheid om met uw werkgever, de heer Van….. te Vlaardingen een Mediationbespreking te voeren op donderdag 13 augustus a.s. om 11.00 uur. Zoals ik u al bericht heb is de heer Van …. daartoe ook bereidt.
De bespreking zal plaatsvinden op het kantoor van de werkgever te Vlaardingen.
Het doel van de Mediation zal zijn om uw vragen op tafel te leggen en de standpunten over en weer nogmaals te verduidelijken.
De Mediation komt niet in de plaats van de reeds ingezette ontslagprocedure, maar dat is u reeds bekend.
Bij de Mediationbespreking zal zowel u als de heer Van …. zich niet laten vertegenwoordigen door een raadsman c.q. advocaat.
De bedoeling van de bespreking is om in alle rust en redelijkheid elkaars standpunten (nogmaals) te vernemen, zodat zowel u als de heer Van…. op een respectvolle wijze uiteen kunnen gaan. Dat  moet mijns inziens het streven zijn.
Bij aanvang van de Mediationbespreking dient zowel u als de werkgever een Mediationovereenkomst te tekenen, waarin u beide verklaart dat u zich tijdens de bespreking maximaal zult inzetten om elkaars standpunten beter te begrijpen.  De overeenkomst geldt tevens als bewijs dat u wilt deelnemen aan de Mediation.
Ter bevestiging van uw reactie heb ik deze mail tevens aan de heer Van … verzonden.
Mocht ik niets meer van u vernemen, dan spreken wij elkaar op 13 augustus a.s. om 11.00 uur op het kantoor van ……
 
Met vriendelijke groet,
 
G……. N…………
 
Over onze voorwaarde, om mijn man zijn eigendommen dan ook gelijk mee te nemen als we daar zijn, wordt helaas niet gesproken in het antwoord van de Mediator.
We zijn vast van plan deze eigendommen die dag toch gewoon mee te nemen, daar er ook geen bezwaar in staat dat dit niet kan of mag.
Het is nu nog een goede week voor dat Mediation gesprek zal plaats vinden.
Een niet eenvoudige week dat zeker ook, want tja na wat er allemaal gebeurd is en mijn man is aangedaan door deze werkgever zijn we beide gespannen.
We hebben geen idee wat we hier nog van kunnen verwachten en hebben al onze hoop gevestigd op de Mediator dat hij er in ieder geval voor zal zorgen dat het gesprek niet hetzelfde verloopt als de eerste keer.
We hopen dat de Mediator ervoor zal zorgen dat de werkgever zich nu wat beschaafder en eerlijker zal gedragen.

Mijn man is soms wat afwezig door de medicijnen,  dus hebben we samen besloten om een kort geheugensteuntje voor hem te maken over de dingen die hij nog wil bespreken daar.
In ieder geval de dingen die hem heel erg dwars zitten en natuurlijk het fatale voorstel wat ons aan de bedelstaf gebracht zou hebben als hij het ondertekend had.
Hij vraagt zich nog steeds af waarom de werkgever dat op die manier heeft gedaan en op papier heeft laten zetten.
De werkgever lijkt niet dom dus die moet echt wel geweten hebben waar hij mee bezig is!!
In ieder geval ook wil hij het aankaarten dat de werkgever onwettig de dagen als snipperdagen heeft neer gezet ….daar bedoelt hij mee de dagen dat ze hem als een kleine jongen naar huis gestuurd hebben.
Hij heeft die dagen volgens ons gewoon gestolen.
En zo zijn er nog een aantal zaken die we op dat papier gezet hebben als geheugensteun zodat mijn man achteraf niet spijtig hoeft te denken dat hij bepaalde zaken niet heeft aangekaart.
De dagen zijn verstreken en we hebben nog kort contact gehad met onze advocaat die ons raad heeft gegeven wat we wel en niet moeten doen daar om onze eigen zaak niet de schaden.
 
13 Augustus:
We hebben morgens nog een kop koffie genomen en zijn daarna vertrokken voor het Mediationgesprek bij de werkgever met het geheugensteuntje bij ons.
We zijn ons terdege bewust dat dit de laatste gang en gesprek zal zijn voor het ontslagtermijn op 1 september afloopt.
Daar aangekomen zit de Mediator al op het kantoor samen met de werkgever en het eerste wat mij opvalt is, dat de jaloezieën nu naar beneden zijn.
Ik denk gelukkig, dat maakt het voor mijn man  iets minder pijnlijk daar weer te zijn…..en misschien helpt het hem bij zijn verwerking van al die ellende nu dit gesprek toch nog te doen.
Hij zit nog met zo veel vragen die de vorige keer helemaal niet werden beantwoord, hopelijk gaat dat nu anders nu de Mediator de leiding heeft.
 
De Mediator begint het gesprek met het één en ander uit te leggen over de Mediationovereenkomst wat de partijen moeten ondertekenen.
We hebben samen de overeenkomst zo zorgvuldig mogelijk gelezen, maar dat viel niet mee.
Er werd daarin geschreven over bepaalde wetten en artikels van wetten, waar we natuurlijk weinig van weten.
Hij zei dat het verplicht is dat contract te ondertekenen omdat we anders niet meewerken aan de Mediation en dat als we niet tekenen de Mediation niet door kon gaan.
We begrijpen er niet alles van maar hij zei dat het gewoon een akkoord is dat mijn man bereid is aan dat gesprek deel te nemen.
En dat als er een Voorstel gedaan wordt van de kant van de werkgever, wat overigens apart op papier zal komen te staan dat als mijn man dat ook tekent dat, dat dan bindend is.We hebben daar verder niets op gezegd want we hebben immers met onze advocaat afgesproken dat mijn man niets zou tekenen en eerst zou overleggen met haar.
Omdat het gesprek nog moest beginnen vonden we het wijzer daar niets in te zeggen, we wilden op voorhand het gesprek wel een kans geven.

Daarna vroeg de Hr. N…… (Mediator) aan de werkgever of er in zou zitten dat hij aan het eind van het gesprek met een voorstel kwam en een eventuele tegemoetkoming naar mijn man, daar antwoordde de Hr. Van …. bevestigend op.

Daarna is dat gesprek begonnen, wat eigenlijk achteraf niet meer is geworden als een aanfluiting.
Hij ontkende systematisch van alles en zei dat hij mijn man maar één keer naar huis had gestuurd in plaats van drie keer, wat pertinent niet waar is.
Verder loog hij alles aan elkaar tegen die Mediator en ging vervolgens uitleggen hoe slecht het gaat met zijn zaak en dat hij geen kas geld had en waarschijnlijk over drie maanden failliet zou zijn.
Iedere keer als ik of mijn man probeerde aan het woord te komen, liet hij dat niet toe en zei dat ik het niet wist omdat ik er niet bij was geweest.
Maar mijn man liegt niet en hij heeft hem wel degelijk, getreiterd en onbehoorlijk behandeld.
Hij bleef maar steeds aan het woord en mijn man nog ik konden nog weinig zeggen, tot de Mediator het echt zat werd volgens ons gevoel en hem gezegd heeft dat het klaar was dat we zo niet verder kwamen.
 
Daarna sprak de Mediator hem nog aan over het eventuele Voorstel……hij zei, ik ben aan het denken om iets in de voedingssector te doen en dat is speciaal werk waar ik …..(mijn man) weer goed bij kan gebruiken dus misschien kan ik hem dan weer een baan aanbieden!
Dus als dat in de pen zit hoef ik hem verder ook geen vergoeding aan te bieden of zo iets dergelijks.
De Mediator zei”nou Meneer……(mijn man) dat is dan toch iets positiefs wat we bereikt hebben toch??
 
En hij keek ….. (mijn man) aan……
 
Deze was zo in de war dat hij helemaal niets meer zei…..toen heb ik geantwoord om niet onwillig over te komen dat we daar op dit moment niets in zeggen maar dat eerst willen overdenken en met onze advocaat over willen spreken.
U begrijpt dat ik dat alleen gezegd heb zodat ze er niet verder over door zouden gaan, of mijn man op zijn nek zouden zitten, en nergens anders voor…….
We begrijpen niet hoe hij het in zijn hoofd haalt om na alles wat hij gedaan heeft,  te denken dat mijn man nog een stap voor hem zou werken….!
Na alles wat gebeurt is zou mijn man hoe graag hij ook werkt daar nooit meer Kunnen werken, dat zou veel te pijnlijk zijn dat kan toch ieder normaal denkend mens begrijpen!
 
Vervolgens duwde de Mediator het gesprek naar de eventuele procedure zoals hij het noemde, hij vroeg of die was opgestart.
Ik heb gezegd dat we daar niet over willen praten in dat gesprek en dat we met onze advocaat strikte afspraken daar over hebben gemaakt, waar we ons aan houden.
De Mediator zei, dat als er een procedure van “Kennelijk onredelijk ontslag”  komt, dat alleen is om het ontslag nietig te laten verklaren en verder niets, maar  is wel zo??
Hij was daar wel heel stellig in….. maar ik heb inmiddels op het internet gelezen in een aantal vergelijkbare zaken dat deze procedure bijna nooit gebruikt wordt om iemand zijn baan terug te bezorgen omdat dat vaak geen haalbare kaart meer is.
Maar dat deze procedure meer gebruikt wordt om een redelijk schadevergoeding te krijgen.
Sinds kort is deze wet iets veranderd en dan wordt in vele gevallen een schadevergoeding gevraagd minus 30%.
Dus we zullen zeker onze advocaat daar naar vragen, hoe dat precies steekt.
 
Er viel even een koude stilte in het gesprek, de Mediator zei later dat hij er begrip voor heeft en de werkgever zat alleen giftig te kijken en zei niets meer toen wij geen antwoord wilde geven over de vraag naar de Procedure!
Daarna wilde de Mediator het gesprek beëindigen, en toen heb ik gezegd, dat ik in mijn antwoord aan de Mediator gezet had dat we gelijk die dag de eigendommen van mijn man mee willen nemen dat was afspraak met die Mediator!
De werkgever begon te protesteren en zei dat mijn man daar later wel een afspraak voor kon maken.
Waarop mijn man zei dat hij dat niet wilde en dat we afgesproken hadden dat, dat gelijk kon.
waarop de Mediator zei tegen de werkgever  “dat moet toch geen bezwaar zijn”.
ik zei tegen de Mediator dat in de brief staat die we van de werkgever gehad hebben dat mijn man zijn eigendommen opgehaald moet hebben voor 1 september.
Zuur zei toen de werkgever dat het dan maar moest…..dus mijn man is zijn eigendommen uit zijn kastje gaan halen.
 
Waarop de werkgever mij alvast naar buiten dirigeerde waar ik op mijn man moest wachten en zelf de fabriek in ging.
Bleek later, om de bedrijfsleider de Hr. M…….te zeggen dat mijn man zijn eigendommen ging halen en dat hij met mijn man moest meelopen als die zijn eigendommen ging halen.
Net of ze mijn man niet vertrouwen…dat hij misschien iets zou meenemen wat niet van hem is, mijn man zou dat echt nooit doen!!
Ik denk, zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten!
En ik ben zoals gezegd buiten blijven wachten op mijn man daar er niets anders op zat als buiten de deur te wachten.
De Mediator was toen al lang vertrokken daar hij geen tijd meer had zei hij en naar een volgende afspraak moest.
En van punt 7.1  (Mediation overeenkomst) is geen sprake geweest hoewel ik van de Mediator begreep dat, dat van te voren wel zo was!!
De werkgever had er tenslotte bevestigend op geantwoord, toen de Mediator aan het begin van het gesprek vroeg of er een eventueel voorstel in zat van de kant van de werkgever.

Punt 7.1 van de Mediationovereenkomst:Een in de minne bereikte oplossing van de Kwestie zal tussen de Partijen worden vastgelegd in
een daartoe strekkende, door partijen ondertekende schriftelijke overeenkomst.

 
Toen mijn man uit de fabriek kwam met zijn eigendommen, zijn we samen met een kater naar huis gegaan.
Het geheugensteuntje had hij wel thuis kunnen laten, daar er nauwelijks iets uitgesproken is en hij amper de kans heeft gehad de dingen duidelijk te krijgen.
De Mediator heeft volgens ons wel zijn uiterste best gedaan, maar heel weinig bereikt……die werkgever daar kan niemand tegenop praten omdat hij systematisch alles blijft ontkennen en de ene leugen op de andere stapelt.
Na het verhaal van failliet gaan en kort daarop een nieuw project opstarten waar hij mijn man weer bij nodig zou hebben, denken wij dat de Mediator er ook wel achter is dat die vent alles aan elkaar liegt en maar op één ding uit is….en dat is mijn man na 18 jaar voor hem gewerkt te hebben, met lege handen naar huis te sturen!!
 
Het gedicht Het laatste “gesprek”, kunt u Hier….lezen.
Hoe het nu verder gaat met ons, kunt u lezen in Verhaal 17. Er is Veel Gebeurd….

7.Gesprek werkgever!

Gezien het gesprek wat we in het vooruitzicht hebben stijgt de spanning.

Wij beide hebben weinig vertrouwen, maar zullen toch ons best doen dit tot een goed einde te brengen.
Wel ben ik vast van plan om alle aantekeningen die we gemaakt hebben van die ellendige pesterijen mee te nemen.
Ik ben bang dat als ik dat niet doe ik zo zenuwachtig ben dat ik misschien niet meer uit mijn woorden kan komen, en voor mijn man wil ik mijn uiterste best doen dat er eindelijk gerechtigheid komt.
 

Dinsdag 12 Mei 2009:

We hebben beide bijna geen oog dicht gedaan en mijn man is verschillende keren onwel geworden morgens, waarschijnlijk is de spanning daar de oorzaak van.
De spanning en stress is enorm en hij voelt zich ellendig en ziek.
Als ik hem zie zitten weet ik mij geen raad, hij ziet er echt niet meer uit.

Om kwart over één zijn we samen op weg gegaan naar zijn werkgever op het bedrijf, daar we er om half twee moeten zijn en we zeker op tijd willen zijn.
Daar aangekomen zijn we naar het kantoor van de werkgever gebracht.
Tot mijn verbazing zat daar alleen de werkgever en de chef en er was niemand van arbodienst aanwezig.
Daar had ik totaal geen rekening mee gehouden, het voorstel is af gekomen van de arbodienst, dus eigenlijk nam ik gewoon aan dat er iemand van deze dienst bij aanwezig zou zijn.
Het eerste wat mij opviel was dat de werkgever de houding onmiddellijk aannam dat hij vind dat er helemaal geen conflict bestaat en hij zei dat ook meteen.
Deze ging onmiddellijk in de aanval naar onze kant toe, dat imijn man dan maar moest vertellen wat volgens hem een “vermeend conflict” zou zijn daar hij er geen ziet.
Dus mijn man zei hem dat er wel degelijk een conflict is en dat hij hem schandalig behandeld en heeft behandeld.
Het voorbeeld wat hij hem toen zei was de brief met het voorstel wat totaal anders was op papier als het voorstel wat hij mij mondeling gedaan had samen met zijn advocaat.

Hij zei hem dat hij het echt heel erg vindt dat daar in staat dat als het U.W.V mijn ontslagaanvraag niet goed keurt dat hij daarin gezet had dat we overeen waren gekomen dat hij dan toch ontslag zou nemen omdat hij dat nooit gezegd heeft.
De werkgever zei toen heel pissig, dat mijn dat wel gezegd had maar het is op zeker een leugen, hij zou dat toch nooit zeggen in de positie waarin hij verkeert met zijn leeftijd en medische achtergrond!
Waarop ik het zat werd en de chef aansprak omdat deze ook aanwezig was toen dat voorstel aan mijn man  gedaan is.
Deze begon te draaien en de werkgever aan te kijken waarop ik het hem nogmaals vroeg.
De chef  zei toen weleens waar met duidelijk tegenzin dat “nou ja, hij heeft het niet gezegd….maar we hebben dat op deze manier begrepen”.
Waarop de werkgever het woord nam en zei “maar bovendien is het voorstel op papier niet verkeerd en jullie advocaat had een bezwaar in horen te dienen naar onze advocaat.
Waarop ik zei, dat, dat helemaal niet kon omdat we nog geen advocaat hadden op dat moment, maar dat we zelf onmiddellijk de eerste werkdag (maandag 23 maart 2009)op aanwijzing van een meneer van de bond aangetekend aan zijn eigen advocaat  hebben laten weten dat mijn man niet akkoord gaat met het voorstel zoals hem is toegestuurd, daar het afwijkt van het mondelinge voorstel, en niet akkoord ga met de ontslag aanzegging.
De wekgever antwoordde toen “dan had je om uitstel moeten vragen” nadat ik er nog achter zei dat we ook geen tijd hadden gekregen om ook maar met iemand te overleggen.
In die brief staat immers dat hij uiterst maandag 23 maart terug moet zijn ondertekent en wel, en dat ik er met niemand over mag praten.
We hebben deze brief pas op vrijdagmiddag 20 maart gekregen en dan komt gelijk het weekend waarin ik nergens informatie kan vragen (zie eerste verslag).
Waarop de werkgever antwoordde letterlijk “de post hoort morgens bezorgd te worden, volgende vermeende incident”.
Hij wilde er duidelijk verder niets meer over zeggen!
Ik heb hem toen gevraagd waarom hij mijn man als een kleine jongen weg laat sturen, keer op keer terwijl hij al aan het werk was aan zijn werkbank.
Waarop hij antwoordde dat het als een volkomen verrassing kwam dat mijn man weer aan mijn werk was gegaan.
Ik zei hem dat ik dat niet begrijp daar er in de brief van zijn eigen advocaat staat dat als mijn man niet op het voorstel uiterst maandag zou ingaan hij zich onmiddellijk weer moet melden op zijn werk!
Wat hij ook gedaan heeft op dinsdag 24 maart daar we eerst naar de bond moesten voor een intake gesprek op maandag.
Hij zei daarop, dat mijn man dan maar eerst had moeten melden per telefoon, dat hij weer aan het werk zou gaan, en dat hij niet alles weet wat zijn advocaat in die brief heeft gezet.
Waarop ik zei dat het een hele vreemde zaak is als hij beweerd niet te weten wat er in die brief staat, omdat wij aannemen dat daar eerst over gesproken is tussen de werkgever en zijn advocaat.
Hij zei, hij blijft erbij dat ik eerst ook nog had moeten opbellen.
Een heel onzin verhaal vind ik, omdat hij zeker ook een kopie had gehad van deze brief lijkt mij!
Van de tweede dag dat mijn man naar huis is gestuurd beweert hij niets te weten terwijl de chef tegen mij beaamde dat, dat wel is gebeurt in dit zelfde gesprek.
Het gesprek werd grimmiger en grimmiger, daar hij steeds onwaarheden zei en deed of alles er niet toe doet.
Toen hij ons niet mee kreeg in zijn onwaarheden begon hij te vloeken en te schelden.
Hij begon ons toen met bedrijfcijfers om de oren te gooien waar we niets van snappen en zei dat er nog meer mensen ontslagen zullen worden.
Ook zei hij heel nadrukkelijk dat er een grote kans bestaat dat mijn man eind van de maand geen vakantiegeld uitbetaald krijgt, omdat dat er niet is.Ik ben er maar niet verder over gegaan, want steeds als ik iets probeer uit te leggen begint hij zijn stem te verheffen en laat mij niet uitpraten.
Voor het grootste deel is hij dan ook zelf alleen aan het woord.
Ik heb nog even geprobeerd om over het incident te praten van die koffie (Vervolg Verslag 3).
Maar dat was helemaal niet te doen, hij voelde zich enorm aangesproken en begon gelijk met grove woorden, ik begrijp dat wel een beetje want het is zijn dochter die daar bij betrokken was.
Hoewel mijn man nogmaals wel gezegd heeft nooit iemand uit te schelden met erge ziektes en dat ook niet gedaan heeft was hij totaal niet voor rede vatbaar en hoorde alleen zichzelf.
Hij zei zelfs dat het een gunst is koffie te krijgen en dat hij dat niet verplicht is.
Waarop ik hem attent maakte op de maatregelen brief die hij zelf aan mij gestuurd had met de koffietijden, maar dat veegde hij onmiddellijk van tafel.

Kort daar voor had mijn man namelijk de zoveelste maatregelen brief gekregen waarin precies staat wanneer wel en geen koffie gedronken mag worden.

Daarna begon hij nog over allerlei dingen in het verleden en zei “dat mijn man al eens gezegd zou hebben dat hij aan het solliciteren was naar een andere baan”, mijn man zou dat gezegd hebben….laat mij niet lachen!
Natuurlijk heeft hij dat niet gezegd en nooit gezegd, in zijn positie met mijn medische verleden was hij al blij om überhaupt een baan te hebben.
Zo beschuldigde hij hem van nog het één en ander, mijn man heeft nog geprobeerd zich zelf te verdedigen maar hij viel hem steeds in de rede dus hebben we uiteindelijk het hele gedoe van hem maar over ons heen laten komen en niets meer terug gezegd!

Op een gegeven moment toen hij uitgeraasd was zei hij geen tijd meer te hebben en heeft het gesprek beëindigd.
Waarop wij opstonden en naar buiten liepen, tot onze verbazing liep hij achter ons aan en hield ons buiten staande.
Hij zei toen “en als het dan niet helemaal goed zou zijn gegaan excuus daarvoor”.
En als hij weer werk had dat mijn man weer terug kon komen en dat hij het ook allemaal erg vond…enz…
Daarna zijn wij maar weg gelopen Zonder er verder op in te gaan, want tja na al die ellende en leugens en zijn gevloek en gescheld tijdens dat gesprek begrepen wij er nu helemaal niets meer van.
Deze man had in een korte tijd zoveel tegenstrijdige dingen gedaan en gezegd, voor mijn man en mij eigenlijk alles aan elkaar gelogen dat we beide dachten, Help…. hoeveel gezichten heeft deze man.

Onze angst dat dit een nutteloos gesprek zou worden is helaas uitgekomen.
Jammer genoeg zijn we ook niets wijzer geworden en thuis gekomen totaal leeg en uitgeput heeft mijn man geprobeerd een uurtje te slapen daar hij de hele nacht wakker was geweest, wat natuurlijk niet lukte omdat hij overloopt van emoties.

Achteraf hoorde we van onze advocaat dat dit helemaal geen Mediation
gesprek was, maar iets wat hij zelf op touw had gezet.
Blijkbaar heeft hij het advies van zijn eigen arbodienst opzij geschoven, hij wilde er zeker geen pottenkijker bij.Ik heb geen idee hoe we nu verder moeten en ben totaal moedeloos en raak van binnen echt op.
Ook ik kan niet eindeloos incasseren en mijn zenuwen gaan mij nu echt parten spelen.
In oktober vorig jaar ben ik mijn moeder verloren, ik mis haar nu dubbel hard, wat zou ik nog graag even met haar hier over gepraat hebben.
Vanaf nu kunnen we alleen wachten op de definitieve uitslag of het ontslag is goed gekeurd door het UWV, en wachten tot mijn man opgeroepen wordt voor het Deskundigenoordeel.
Hoe dit verder gaat kunt u lezen in, 8.Ontslag Goed Gekeurd…..