Tagarchief | werkeloos

10. Mijn Verjaardag…

Vanaf nu is het wachten op de uitslag van het Deskundigenoordeel.

 
Omdat de aanvraag zo lang onder weg is geweest…vanaf 6 mei en het nu ik dit schrijf al 7 juni is
lopen we al weken lang een extra risico, die niet nodig was geweest als het UWV eerder die aanvraag behandeld had.
De normale termijn voor zo iets is 2 tot 3 weken.
En dan hebben we nu nog geen uitslag natuurlijk want we zijn daar kort geleden pas geweest.
De stress is heel hoog op dit moment, dat is de reden dat mijn man steeds wekelijks begeleid wordt door Dokter P. en door de maatschappelijk werker.
Ook hebben we nu wat vaker contact met de advocaat van de bond, hoewel zij overbelast is door het vele werk dat zij heeft op dit moment.
Daardoor, kunnen we alleen contact maken via de telefoon en de mail, liever hadden we een keer persoonlijk contact gehad met de advocaat maar helaas kan zij de tijd daar niet voor vrij maken.
We hebben daar natuurlijk wel begrip voor, maar in ons geval had het toch fijn geweest om eens één keer
alles persoonlijk in een gesprek met haar door te nemen.
Helaas deze mensen zijn in de tijd waar we nu in zitten ook echt overbelast en komen niet door hun vele werk heen.
 
9 Juni 2009
De dag dat ik jarig ben, maar ik voel mij niet bepaald vrolijk en we hebben besloten mijn verjaardag wegens de kosten dan maar niet te vieren.
Een trieste dag waarin ik mijzelf heel hard toespreek om geen medelijden met mijzelf te krijgen.
Tenslotte schiet ik daar niets mee op en ik vind dat ik sterk moet blijven voor mijn man en voor de tijd die nog komen gaat.
Ik ben die dag dus gewoon begonnen zoals iedere dag en heb mijn dagelijkse bezigheden op gepakt.
Half op de dag bellen toch onze kinderen op om mij te feliciteren en te laten weten dat ze aan ons denken.
Ik zeg het eerlijk, even kreeg ik toch een dikke keel en heb een traantje gelaten.
In de middag kwamen de kleinkinderen nog om een bloemetje te brengen…ook toen heel blij natuurlijk….maar ook een heel dubbel gevoel.
Hoe ver kan men zinken dacht ik in zo’n korte tijd, terwijl je beide altijd hard heb gewerkt in wat voor een maatschappij leven we nu eigenlijk dat een werkgever dit zo maar kan doen!!
Die zelfde middag kregen we ook opnieuw een brief van de werkgever van mijn man met de volgende tekst letterlijk neer gezet!
 
Hierbij zouden wij graag van je willen vernemen, of je nu in de ziekteverzuimregeling zit of is het anders, dit is kortom niet duidelijk.
Zelfs de arbodienst is hier niet echt duidelijk in, deze spreken van een Mediation regeling.
Laat even weten hoe het zit, zodat wij eventueel een afspraak kunnen maken op kort termijn.
 
Een leuk extra verjaardag cadeau, dat is het eerste wat ik dacht.
Vervolgens hebben we contact gemaakt met onze advocaat om te vragen of zij dit wil afhandelen, daar wij het niet vertrouwde dat hij schreef dat hij niet weet of mijn man in de ziekteverzuim zit of niet.
Waarop de advocaat antwoordde, dat hij dat zelf maar moet uitzoeken, want hij hoort dat gewoon zelf wel te weten.
Want zegt zij, zo lang het Deskundigenoordeel duurt zit mijn man wel degelijk in de ziekteverzuimregeling.
Alleen als het oordeel negatief uitvalt dan zit de zaak anders.
Wij hoefde volgens haar dan ook zeker verder niet te reageren, gezien hoe we behandeld worden en hoe vreselijk dat vorige gesprek is verlopen.
Uiteindelijk waren we wel dankbaar, dat we daar niet opnieuw naar toe moeten en tja, we hadden hem toch ook niets nieuws kunnen vertellen daar we zelf ook op de uitslag zaten te wachten.
 
Die zelfde middag, mijn man loopt maar te ijsberen en zegt niets, ik lees het verdriet van zijn gezicht.
Ik stel hem voor om de auto even voor de keukenraam te zetten en dat hij hem dan gaat wassen, zodat hij zijn zinnen even ergens anders op heeft.
Eerst wil hij niet maar uiteindelijk gaat hij toch aan de gang, ik slaak een zucht van verlichting.
Een poosje later, komt hij lijkbleek naar binnen en stamelt dat hij de auto in elkaar heeft gereden….toen had ik het helemaal niet meer, werd boos en begon daarna te huilen en vroeg hem of alles oké was met hem.
Mijn Heer, waar halen we het geld vandaan om dit nog te laten maken, hoe kan dit nu gebeuren.
Hij wist het niet goed en herinnert niet precies hoe…..hij zei dat hij hem terug langs de stoep wilde zetten zich niet lekker voelde en even later had hij de auto blijkbaar in zijn achteruit kei hard tegen de boom aan gereden.
Door de klap kwam hij weer een beetje bij zijn positieven en zag wat er gebeurd was….hij kon er dus niets aan doen, hij had waarschijnlijk weer zo’n black-out gehad.
Welke tegenslagen krijgen we nu nog meer…hoeveel nog??
Uiteindelijk een zeer beladen niet gevierde verjaardag met als bonus al weer een rare brief van de werkgever.
We waren beide dankbaar toen die dag om was.
Vlak voor we naar bed gaan krijgt mijn man opnieuw een black-out, hij ziet spierwit zweet als een gek en hoort niet eens meer dat ik tegen hem praat.
Ik ben ook doods bang dat er iets met zijn hart niet goed zal blijven gaan, na enkele minuten komt hij weer een beetje bij zijn positieven en is aanspreekbaar.
We hebben nog tot diep in de nacht op gezeten samen, niet bij machten geen van beide om te slapen.
Vanaf die dag hebben we het gevoel dat het nu heel belangrijk wordt dat die uitslag van het Deskundigenoordeel snel komt, maar wat kan je meer doen als wachten…….
Af en aan hebben we steeds contact met de advocaat.
En de andere dag zijn we weer bij dokter P. geweest en middags bij de maatschappelijk werker, mijn man loopt nu op zijn laatste reserves en met mij gaat het niet veel beter.
 
Hoe dit verder gaat leest u in  11. Geen Ziektegeld…….

7.Gesprek werkgever!

Gezien het gesprek wat we in het vooruitzicht hebben stijgt de spanning.

Wij beide hebben weinig vertrouwen, maar zullen toch ons best doen dit tot een goed einde te brengen.
Wel ben ik vast van plan om alle aantekeningen die we gemaakt hebben van die ellendige pesterijen mee te nemen.
Ik ben bang dat als ik dat niet doe ik zo zenuwachtig ben dat ik misschien niet meer uit mijn woorden kan komen, en voor mijn man wil ik mijn uiterste best doen dat er eindelijk gerechtigheid komt.
 

Dinsdag 12 Mei 2009:

We hebben beide bijna geen oog dicht gedaan en mijn man is verschillende keren onwel geworden morgens, waarschijnlijk is de spanning daar de oorzaak van.
De spanning en stress is enorm en hij voelt zich ellendig en ziek.
Als ik hem zie zitten weet ik mij geen raad, hij ziet er echt niet meer uit.

Om kwart over één zijn we samen op weg gegaan naar zijn werkgever op het bedrijf, daar we er om half twee moeten zijn en we zeker op tijd willen zijn.
Daar aangekomen zijn we naar het kantoor van de werkgever gebracht.
Tot mijn verbazing zat daar alleen de werkgever en de chef en er was niemand van arbodienst aanwezig.
Daar had ik totaal geen rekening mee gehouden, het voorstel is af gekomen van de arbodienst, dus eigenlijk nam ik gewoon aan dat er iemand van deze dienst bij aanwezig zou zijn.
Het eerste wat mij opviel was dat de werkgever de houding onmiddellijk aannam dat hij vind dat er helemaal geen conflict bestaat en hij zei dat ook meteen.
Deze ging onmiddellijk in de aanval naar onze kant toe, dat imijn man dan maar moest vertellen wat volgens hem een “vermeend conflict” zou zijn daar hij er geen ziet.
Dus mijn man zei hem dat er wel degelijk een conflict is en dat hij hem schandalig behandeld en heeft behandeld.
Het voorbeeld wat hij hem toen zei was de brief met het voorstel wat totaal anders was op papier als het voorstel wat hij mij mondeling gedaan had samen met zijn advocaat.

Hij zei hem dat hij het echt heel erg vindt dat daar in staat dat als het U.W.V mijn ontslagaanvraag niet goed keurt dat hij daarin gezet had dat we overeen waren gekomen dat hij dan toch ontslag zou nemen omdat hij dat nooit gezegd heeft.
De werkgever zei toen heel pissig, dat mijn dat wel gezegd had maar het is op zeker een leugen, hij zou dat toch nooit zeggen in de positie waarin hij verkeert met zijn leeftijd en medische achtergrond!
Waarop ik het zat werd en de chef aansprak omdat deze ook aanwezig was toen dat voorstel aan mijn man  gedaan is.
Deze begon te draaien en de werkgever aan te kijken waarop ik het hem nogmaals vroeg.
De chef  zei toen weleens waar met duidelijk tegenzin dat “nou ja, hij heeft het niet gezegd….maar we hebben dat op deze manier begrepen”.
Waarop de werkgever het woord nam en zei “maar bovendien is het voorstel op papier niet verkeerd en jullie advocaat had een bezwaar in horen te dienen naar onze advocaat.
Waarop ik zei, dat, dat helemaal niet kon omdat we nog geen advocaat hadden op dat moment, maar dat we zelf onmiddellijk de eerste werkdag (maandag 23 maart 2009)op aanwijzing van een meneer van de bond aangetekend aan zijn eigen advocaat  hebben laten weten dat mijn man niet akkoord gaat met het voorstel zoals hem is toegestuurd, daar het afwijkt van het mondelinge voorstel, en niet akkoord ga met de ontslag aanzegging.
De wekgever antwoordde toen “dan had je om uitstel moeten vragen” nadat ik er nog achter zei dat we ook geen tijd hadden gekregen om ook maar met iemand te overleggen.
In die brief staat immers dat hij uiterst maandag 23 maart terug moet zijn ondertekent en wel, en dat ik er met niemand over mag praten.
We hebben deze brief pas op vrijdagmiddag 20 maart gekregen en dan komt gelijk het weekend waarin ik nergens informatie kan vragen (zie eerste verslag).
Waarop de werkgever antwoordde letterlijk “de post hoort morgens bezorgd te worden, volgende vermeende incident”.
Hij wilde er duidelijk verder niets meer over zeggen!
Ik heb hem toen gevraagd waarom hij mijn man als een kleine jongen weg laat sturen, keer op keer terwijl hij al aan het werk was aan zijn werkbank.
Waarop hij antwoordde dat het als een volkomen verrassing kwam dat mijn man weer aan mijn werk was gegaan.
Ik zei hem dat ik dat niet begrijp daar er in de brief van zijn eigen advocaat staat dat als mijn man niet op het voorstel uiterst maandag zou ingaan hij zich onmiddellijk weer moet melden op zijn werk!
Wat hij ook gedaan heeft op dinsdag 24 maart daar we eerst naar de bond moesten voor een intake gesprek op maandag.
Hij zei daarop, dat mijn man dan maar eerst had moeten melden per telefoon, dat hij weer aan het werk zou gaan, en dat hij niet alles weet wat zijn advocaat in die brief heeft gezet.
Waarop ik zei dat het een hele vreemde zaak is als hij beweerd niet te weten wat er in die brief staat, omdat wij aannemen dat daar eerst over gesproken is tussen de werkgever en zijn advocaat.
Hij zei, hij blijft erbij dat ik eerst ook nog had moeten opbellen.
Een heel onzin verhaal vind ik, omdat hij zeker ook een kopie had gehad van deze brief lijkt mij!
Van de tweede dag dat mijn man naar huis is gestuurd beweert hij niets te weten terwijl de chef tegen mij beaamde dat, dat wel is gebeurt in dit zelfde gesprek.
Het gesprek werd grimmiger en grimmiger, daar hij steeds onwaarheden zei en deed of alles er niet toe doet.
Toen hij ons niet mee kreeg in zijn onwaarheden begon hij te vloeken en te schelden.
Hij begon ons toen met bedrijfcijfers om de oren te gooien waar we niets van snappen en zei dat er nog meer mensen ontslagen zullen worden.
Ook zei hij heel nadrukkelijk dat er een grote kans bestaat dat mijn man eind van de maand geen vakantiegeld uitbetaald krijgt, omdat dat er niet is.Ik ben er maar niet verder over gegaan, want steeds als ik iets probeer uit te leggen begint hij zijn stem te verheffen en laat mij niet uitpraten.
Voor het grootste deel is hij dan ook zelf alleen aan het woord.
Ik heb nog even geprobeerd om over het incident te praten van die koffie (Vervolg Verslag 3).
Maar dat was helemaal niet te doen, hij voelde zich enorm aangesproken en begon gelijk met grove woorden, ik begrijp dat wel een beetje want het is zijn dochter die daar bij betrokken was.
Hoewel mijn man nogmaals wel gezegd heeft nooit iemand uit te schelden met erge ziektes en dat ook niet gedaan heeft was hij totaal niet voor rede vatbaar en hoorde alleen zichzelf.
Hij zei zelfs dat het een gunst is koffie te krijgen en dat hij dat niet verplicht is.
Waarop ik hem attent maakte op de maatregelen brief die hij zelf aan mij gestuurd had met de koffietijden, maar dat veegde hij onmiddellijk van tafel.

Kort daar voor had mijn man namelijk de zoveelste maatregelen brief gekregen waarin precies staat wanneer wel en geen koffie gedronken mag worden.

Daarna begon hij nog over allerlei dingen in het verleden en zei “dat mijn man al eens gezegd zou hebben dat hij aan het solliciteren was naar een andere baan”, mijn man zou dat gezegd hebben….laat mij niet lachen!
Natuurlijk heeft hij dat niet gezegd en nooit gezegd, in zijn positie met mijn medische verleden was hij al blij om überhaupt een baan te hebben.
Zo beschuldigde hij hem van nog het één en ander, mijn man heeft nog geprobeerd zich zelf te verdedigen maar hij viel hem steeds in de rede dus hebben we uiteindelijk het hele gedoe van hem maar over ons heen laten komen en niets meer terug gezegd!

Op een gegeven moment toen hij uitgeraasd was zei hij geen tijd meer te hebben en heeft het gesprek beëindigd.
Waarop wij opstonden en naar buiten liepen, tot onze verbazing liep hij achter ons aan en hield ons buiten staande.
Hij zei toen “en als het dan niet helemaal goed zou zijn gegaan excuus daarvoor”.
En als hij weer werk had dat mijn man weer terug kon komen en dat hij het ook allemaal erg vond…enz…
Daarna zijn wij maar weg gelopen Zonder er verder op in te gaan, want tja na al die ellende en leugens en zijn gevloek en gescheld tijdens dat gesprek begrepen wij er nu helemaal niets meer van.
Deze man had in een korte tijd zoveel tegenstrijdige dingen gedaan en gezegd, voor mijn man en mij eigenlijk alles aan elkaar gelogen dat we beide dachten, Help…. hoeveel gezichten heeft deze man.

Onze angst dat dit een nutteloos gesprek zou worden is helaas uitgekomen.
Jammer genoeg zijn we ook niets wijzer geworden en thuis gekomen totaal leeg en uitgeput heeft mijn man geprobeerd een uurtje te slapen daar hij de hele nacht wakker was geweest, wat natuurlijk niet lukte omdat hij overloopt van emoties.

Achteraf hoorde we van onze advocaat dat dit helemaal geen Mediation
gesprek was, maar iets wat hij zelf op touw had gezet.
Blijkbaar heeft hij het advies van zijn eigen arbodienst opzij geschoven, hij wilde er zeker geen pottenkijker bij.Ik heb geen idee hoe we nu verder moeten en ben totaal moedeloos en raak van binnen echt op.
Ook ik kan niet eindeloos incasseren en mijn zenuwen gaan mij nu echt parten spelen.
In oktober vorig jaar ben ik mijn moeder verloren, ik mis haar nu dubbel hard, wat zou ik nog graag even met haar hier over gepraat hebben.
Vanaf nu kunnen we alleen wachten op de definitieve uitslag of het ontslag is goed gekeurd door het UWV, en wachten tot mijn man opgeroepen wordt voor het Deskundigenoordeel.
Hoe dit verder gaat kunt u lezen in, 8.Ontslag Goed Gekeurd…..