Tagarchief | Ontslagen

17.Er is Veel Gebeurd…

Dit keer een heel lang verhaal….er is veel gebeurd.

 
De rest van de maand augustus verloopt gelukkig iets rustiger als de vorige maand.
We proberen beide deze dagen te gebruiken om ons voor te bereiden op september.
want op 1 september loopt het ontslag termijn af en is mijn man officieel werkeloos.
Om eerlijk te zijn, we hebben nog geen idee hoe we alles moeten gaan doen.
Dat kan ook eigenlijk niet, want we weten niet hoeveel de uitkering zal gaan worden en of we genoeg over houden om eten en dergelijke te betalen.
Wel hebben we inmiddels te horen gekregen dat de hele papier winkel die we voor de aanvraag van de WW nodig hebben in orde is, dus dat de aanvraag door gaat.
Verder weten we eigenlijk niets, dat is ook wat ik heel erg moeilijk vind om te verwerken…al de onzekerheid voor onze toekomst.
En dan heb ik het zoals u wel begrijpt alleen over dagelijkse zaken zoals rekeningen betalen en de daagse kost, dus geen luxe of zo.
Wij persoonlijk geven gelukkig ook niet zo veel om luxe zaken , voor ons betekend veel van elkaar houden en er voor elkaar zijn en een goede gezondheid, veel meer als al die wereldse zaken!!
En als de werkgever het niet weer in zijn bol krijgt, dan krijgt mijn man nog één maal ziektegeld uitbetaald plus de afrekening van zijn snipperuren en vakantiegeld.
Alles wat we over kunnen houden zullen we zeker zorgvuldig bewaren voor als we het heel hard extra nodig hebben natuurlijk.
Zo krijgen we hopelijk ruimte om aan de nieuwe situatie te wennen!
 
Mijn man loopt nog steeds aan de dokter en aan maatschappelijk werk, waar hij regelmatig terug moet komen omdat hij nog steeds helemaal niet in orde is.
En nog steeds nu al maanden slikt hij die medicijnen die hem moeten ondersteunen en een beetje tot rust moeten laten komen.
Hij gaat maar heel langzaam iets vooruit, ik hoop dat, dat het na 1 september iets beter zal gaan.
 
In deze dagen krijgen we ook bericht van onze advocaat van de bond, dat onze zaak over geheveld wordt naar een andere advocaat die  gespecialiseerd is in zulke zaken en om een procedure op te starten.
In dit stadium kan ik daar nog niet veel over schrijven, daar dat beter is voor de procedure, dus daar zal ik later uitgebreid op in gaan.
 
Inmiddels is het nu 1 september geworden en hebben we het laatste ziektegeld gekregen.
Maar merkwaardigerwijs zit bij de loonstrook geen afrekening…wij denken nu misschien komt deze een paar dagen later want het is toch het absolute recht van mijn man dat hij deze uitbetaald krijgt.
En bovendien, die werkgever is dat toch ook verplicht volgens de wet om dat uit te betalen!
Dus wij wachten…en wachten….op die afrekening, maar ik kan u zeggen hij is tot op heden niet gekomen en het is nu 18 september.
Deze werkgever heeft ons nu al zoveel geflikt en houdt maar niet op, hoe kan het toch mogelijk zijn dat dit ons allemaal gebeurt?
En ja de grote vraag…waarom doet deze werkgever dit allemaal tegen een werknemer die zich 18 jaar rot heeft gewerkt voor hem??
Ben je dan in Nederland als werknemer tegenwoordig vogelvrij verklaart of zo en heeft de werkgever dan in deze tijd zo veel macht dat hij dit zomaar kan doen??
Wat is dit van deze werkgever…..Macht of Onmacht?
Voor zover wij weten heeft hij niet bepaald geld gebrek dus……
Voor ons voelt dit aan als de zoveelste pesterij.
Nadat de dagen verstreken werden wij natuurlijk steeds zenuwachtiger, daar die Afrekening voor ons een klein beetje rug dekking moet betekenen financieel.
Niet dat het duizenden zijn, maar in onze positie helpen alle beetjes iets, begrijpt u.
Uiteindelijk hebben we de advocaat ingelicht dat mijn man geen afrekening heeft gekregen van de werkgever.
Deze zou er direct werk van maken en de werkgever sommeren te betalen daar de wet zegt dat hij dat hoort te doen.
Daar wachten we nu verder op om te kijken hoe dit  ontwikkelt en of dat hij gaat betalen waar mijn man recht op heeft, tenslotte heeft hij er voor gewerkt.
 
Zoals u wel begrijpt, was het ook weer gedaan met onze rustige dagen die wij wilden gebruiken om een beetje tot ons zelf te komen, het spookt nu weer voortdurend door ons hoofd.
Zulke dingen bezorgen ons nu al maanden slapeloze nachten en zorgt er voor dat we al die tijd beide lopen met een steen in onze maag.
 
En toen op donderdag 17 september om kwart over vijf de telefoon ging, gingen wij beide volledig onderuit.
Het volgende is namelijk het geval, volgens de mevrouw van het CWI, waar de WW uitkering vandaan moet komen….is er iets mis.
Zij belde in eerste instantie om nogmaals na te gaan of mijn man wel echt recht heeft op die WW uitkering.
Op zich begrijpelijk, want dat is blijkbaar de gewoonte voordat je de eerste WW uitkering gaat krijgen.
Ze moeten dan door vragen kijken of alles klopt.
En één van die vragen was of mijn man soms nog gewerkt had in de tijd na 1 september.
Waarop mijn man verbaasd antwoordde, dat het niet het geval is en dat hij nog niet beter is en in de ziektewet heeft gezeten tot op heden.
Waarop zei antwoordde, dat hij dan helemaal geen WW uitkering krijgt omdat de werkgever dat had moeten melden bij het UWV!
Zodat mijn man zijn ziektegeld kan doorgaan zo lang hij nog ziek is en niet in staat is te werken.
Die ellendige werkgever had gewoon expres verzuimt dat door te geven natuurlijk en nadat mijn man die vrouw had uitgelegd hoe deze werkgever met zijn personeel omgaat begreep zij dat ook wel.
Maar, zei ze toch krijgt u geen uitkering van de WW nu, daar kon zij niets aan veranderen!
Waarop mijn man vroeg, “waar moeten we dan van leven en de rekeningen betalen”?
Tja….zei deze mevrouw, “dan moet u maar zo lang een uitkering aanvragen bij de Sociale Dienst!!
En misschien kan u met uw Digid code volgende week vrijdag online kijken of er misschien toch iets is gestort…maar ik geef u niet veel hoop”.
 
Vervolgens is er nog wat heen en weer gepraat en heeft mijn man gevraagd hoe lang het kon gaan duren nu die aanvraag voor doorbetaling van het ziekengeld nog gedaan moest worden.
Ze wist het helaas niet.
Ook heeft mijn man nog gevraagd of zij soms weet dat als hij over een poosje beter is wat dan zijn  uitkering zou worden bij de WW.
En na even rekenen kwam ze met het antwoord dat, dat ongeveer  duizend euro zou zijn inclusief vakantiegeld per vier weken.
We raakte helemaal in shock bij dit bedrag en begrijpen daar totaal niets van…en hebben haar gevraagd of ze niet verkeerd gerekend heeft.
Na het nogmaals bekeken te hebben antwoordde zij beslist dat zij het niet verkeerd berekend had.
Waarop mijn man zei dat, dat beneden het minimum is en dat 75 % van zijn loon volgens hem veel meer is.
Ze zei daarop “dat als het beneden het minimum is kan u aangevuld worden bij de Sociale Dienst”.
Dat was zo’n beetje het gesprek wat mijn man gevoerd heeft en wat ons volkomen in de afgrond stortte.
We hebben er nog lang over nagepraat en beide die nacht geen oog dicht gedaan, niet meer wetend dat als het waar is wat deze vrouw zegt….hoe moeten we nu nog verder??
 

De andere ochtend zitten we beide versuft en totaal ontredderd aan ons ontbijt elkaar aan te staren.
we hebben ons daarna op de automatische piloot gewassen en aangekleed.
Waarop we beide een bak koffie hebben gedronken en er verder over hebben gepraat wat ons nu te doen staat.
Samen hebben we besloten om gelijk het UWV te bellen en daar ons hele verhaal te doen, zodat deze mensen begrijpen dat wij er niets aan konden doen dat die ellendige werkgever verzaakt heeft om dat door te geven en dat wij weer de dupe zijn van zijn daden.
Na veel doorverbinden krijgen we iemand aan de lijn die over zulke zaken gaat.
Mijn man heeft gevraagd of het goed was dat hij de telefoon op de speaker zet zodat ik mee kan luisteren en onthouden wat belangrijk voor ons is, daar hij anders bang is niet alles te onthouden.
Tegen deze man hebben we ons hele verhaal van de dag er voor vertelt  en hem uitgelegd dat het echt door de werkgever niet door was gegeven.
Ik moet zeggen een hele begripvolle man die ons toen duidelijk ging maken wat ons te doen staat om alsnog ziekengeld te kunnen krijgen.
Hij zei het volgende……
“Meneer u zal dan zelf de aanvraag moeten doen en daar moet u het één en ander voor aan ons sturen.
Een begeleidende brief met als titel, Reden van Ziekmelding, waar in staat al uw gegevens, de eerste dag dat u bent ziek geworden, een kopie van uw arbeidsovereenkomst, uw ontslagbrief, uw rekeningnummer, een kopie van uw legitimatie en kopieën van uw loonstroken van laatste twaalf maanden voor u ziek werd.
En op alle losse pagina’s moet u, uw naam, zetten zodat er geen één zoek raakt”.
Ik zat ondertussen gauw alles op te schrijven zodat we niets zouden vergeten natuurlijk!

Na deze hele lijst gehoord te hebben zegt mijn man, maar dat heb ik toch al allemaal opgestuurd??
Maar dat was naar het UWV in Rotterdam zei deze meneer en dit moet naar het UWV in Amsterdam want die gaat over het ziekengeld.
Welwillend zei hij dat we dit zo snel mogelijk moeten opsturen allemaal, want het gaat dan minimaal nog zes weken duren voor we de eerste betaling kunnen verwachten.
Daarna gaf hij nog het  adres waar we het naar op moeten sturen en wenste ons vervolgens een fijn weekend.
we keken elkaar verbouwereerd aan en de paniek sloeg opnieuw toe bij ons beide.
Zes weken hamerde het in ons hoofd…zes weken……opnieuw krijg ik een huilbui en zie het niet meer zitten.
Mijn man zegt dit alles doen we gelijk vandaag en begint in alle papieren te zoeken naar de documenten die hij moet hebben.
Van de zenuwen vindt hij eerst de loonstroken niet die hij nodig heeft en is bang dat hij ze kwijt is, waarop hij bot doet tegen mij.
Hij kan er ook niet langer tegen zo behandeld te worden, maar ik raak ook op en dan gaan deze dingen plotseling wel een zo!
Door mijn  tranen heen zegt ik, laten we dat toch niet doen tegen elkaar we hebben het juist nu nodig een eenheid te blijven samen…en ik help hem zoeken.
Nadat we het gevonden hadden hebben we samen de dingen tussen ons weer recht gezet, want we kunnen dit echt alleen aan als we een  eenheid blijven zoals we altijd geweest zijn, daar zijn we beide van overtuigd.
Met een dikke keel, ben ik voor hem alvast die begeleidende brief gaan schrijven die ook mee moet met al die papieren.

Deze ochtend komt onze schoondochter bij ons koffie drinken en zodra zij binnen is ziet ze gelijk dat het heel erg mis is met ons beide.
Uiteindelijk huilend vertel ik haar wat we de dag er voor te horen hebben gekregen, zij is een echte schat.
Ze steunt ons altijd zo ook nu en ze hoort begripvol ons hele verhaal aan.
Probeert ons moed in te praten en zegt Ma, wij zijn er ook nog…. als het nodig is helpen we jullie wel hoor.
Waarop ik weer begin te huilen maar nu omdat ik ontroert ben dat zei zo naast ons staat.
Het helpt, om er even met haar over te kunnen praten, het stuft mijn en onze zorgen natuurlijk niet uit maar het is dan zeker beter te dragen.
Ik bedank haar enorm dat zij er altijd voor ons is, maar zeg haar toch dat we nooit geld zouden kunnen aanpakken van onze kinderen, ook niet als we heel arm worden.
En ja….. dat meen ik echt, voor ons voelt dat heel verkeerd aan, we zouden dat nooit kunnen.
Gelukkig begrijpt zij dat wel….we hebben een heel goede band, met elkaar dat hebben we gelukkig met al onze kinderen.
Om twaalf uur staat ze op en zegt, ik ga eerst de kinderen uit school halen om jullie een beetje op te beuren…dat helpt altijd en ze lacht.
Wij kunnen ons echt gelukkig prijzen met haar, en ja ze heeft gelijk.
Als onze kleinkinderen komen eten, dan is het altijd of de zon in mijn hart doorbreekt als ik hun hoor aan komen en hun armpjes stijf om mij heen voel voor een dikke pakkerd.
Zo ook deze keer, voor ons brak de zon door in deze moeilijke tijd toen die twee kleintjes binnen kwamen en de zorgen gingen even een beetje op de achtergrond.
We hebben gezellige een boterhammetje gegeten met zijn allen en wat met de kinderen geknuffeld en gespeeld.
Je wordt je dan ineens weer bewust wat echt belangrijk is in het leven en dat zet je met je benen op de grond.
In dit geval hadden wij beide dat zeer nodig.
Toen ze weg gegaan zijn hebben we al die papieren af gemaakt in een grote envelop gestopt en gelijk op het postkantoor gebracht.
 

En voor de rest….we weten het niet.
We proberen op de been te blijven en kijken wel hoe dit verder gaat er zit niets anders op.
Wel ben ik vast van plan dat als ik weer dreig door mijn voegen te gaan dan zal ik mij goed proberen te herinneren wat Echt belangrijk is in het leven en dat is Houden van Elkaar.
 

Hoe dit verder gaat leest u in mijn volgende verhaal……

15.De Grote Verwarring

Eindelijk de werkgever heeft het ziektegeld dan toch achteraf nog gestort, we hebben een beetje lucht…althans dat hopen we.
De week daarop krijg ik een telefoontje van ene Hr. N. hij zegt benaderd te zijn door de arbo dienst om in opdracht van de werkgever om Mediation te doen.
Daar kijken wij wel van op omdat hij nu vanaf mei heeft geweigerd dit te doen, waarom nu ineens wel vragen wij ons af….wat heeft hem doen veranderen van gedachte!!
De Mediator benadrukte dat hij onafhankelijk is, wat wij moeilijk geloven gezien de opdrachtgever.
Deze Mediator zegt dat hij een afspraak wil maken om bij ons thuis te komen om een beeld te krijgen van het conflict en om te kijken of een Mediation haalbaar is.
Wij vinden het wel vreemd dat, dat thuis moet gebeuren maar hebben er verder geen bezwaar tegen, tenslotte hebben we niets te verbergen.
Hij benadrukt meerdere malen dat hij onafhankelijk is en zegt als er een Mediation komt dat er geen juristen, advocaten of bedrijfsleider bij aanwezig mogen zijn.
Waarop ik hem toch gevraagd heb, of ik dan ook uit de markt geprezen ben en dat of ik ook niet mee mag komen.
Daar antwoordde hij op dat hij dat niet gezegd had dus dat ik daar vrij in ben.
Tenslotte is mijn man nog steeds niet opgeknapt en gebruikt medicijnen en heeft nog steeds af en aan die aanvallen, dus het is niet goed hem alleen op pad te laten gaan….vandaar mijn vraag aan de Mediator.
We spreken af dat hij dinsdag 27 juli middags bij ons langs komt.

Later die dag heb ik nog mail contact gehad met de advocaat om het één en ander duidelijk te krijgen van dingen die wij niet begrijpen en om haar mede te delen dat de Mediator bij ons thuis komt.
Maar advocaten  en juristen van de bond zijn steeds overbelast, dus de communicatie per mail wordt soms mis begrepen.
Ik kreeg een heel kort antwoord terug, wat niet bepaald aardig was en waar we niet veel wijzer van zijn geworden.
Ik heb best begrip dat ze het heel druk hebben en ja zij is de enigste waar we terecht kunnen met onze vragen maar soms is het echt moeilijk om alleen via de mail contact te hebben.
Zij reageerde echt kattig en geïrriteerd.
Nogmaals die dag heb ik opnieuw een mail gestuurd om de dingen helder te vragen aan haar, haar antwoord was twee regels.
Blijkbaar begrijpen wij al dat juristen taal en advocaten taal niet goed……we hebben haar volkomen verkeerd begrepen.
En hebben nu weer net als in het begin het gevoel dat we daar op een zijpad gezet worden…..we worden niets wijzer en komen geen steek vooruit.

 
23 Juli:
De Mediator komt vandaag voor het oriënterende gesprek, of het haalbaar is om de Mediation te doen.
Eerlijk gezegd heb nog mijn man of ik zelf een idee wat we kunnen verwachten hiervan, we hopen er het beste van.
Middags komt de Mediator, stelt zichzelf voor en gaat het één en ander uitleggen hoe Mediation in zijn werk gaat en dat hij een beëdigd Mediator is.
Hij vraagt van alles en wij geven hem zo uitvoerig mogelijk beeld van het conflict en waar de werkgever van mijn man toe in staat is.
Al zijn streken hebben we aan hem vertelt, dat moet ook wel volgens ons want anders kan hij geen beeld krijgen hoeveel ze mijn man aangedaan hebben na zijn ontslagaanzegging.
Uiteindelijk vraagt de Mediator wat mijn man denkt te bereiken met een gesprek met zijn werkgever.
Waarop mijn man antwoord, dat hij een eerlijk getuigschrift wil….wat hij verdient na al die jaren en dat hij verder alles wil krijgen waar hij wettelijk recht op heeft.
De Madiator schrijft en schrijft en legt ons uit dat hij alles in overweging zal nemen en ons nog zal laten weten of hij denkt dat Mediation haalbaar is.
Hij vraagt of er al een procedure is gestart tegen de werkgever, want volgens hem is het wel zo dat maar één ding tegelijk kan, en dat is of Mediation, of een procedure en niet beide tegelijk!
Vervolgens zegt hij als er sprake is van beide komt dat met elkaar in conflict.
Wij antwoorden beide dat we echt niet weten of de Procedure al in werking gesteld is, ….dat weten we namelijk ook echt niet.
Waarop hij zegt dat hij contact zal opnemen met de advocaat van de bond om te vragen hoe ver het staat.
Daarna vertrekt hij.
 
Dezelfde middag krijgen we een mail van de arbodienst met de volgende tekst……
 
Geachte heer ……..,
U staat ziek gemeld in I-active.
Het is tijd voor de volgende processtap: Evaluatie plan van aanpak door casemanager (week 14)
Omschrijving van processtap:
Het plan van aanpak wordt geevalueerd door de casemanager van Arbo Active en de medewerker. Indien nodig wordt het plan van aanpak bijgesteld middels een bijstellingsformulier van het UWV. Deze processtap is een verplicht onderdeel van Wet Verbetering Poortwachter.

Met Vriendelijke Groet,
Nu van deze brief begrijpen we helemaal niets, zeker niet nu er een Mediation opgestart wordt…..
Waarop ik terug gemaild aan de contactpersoon van de Arbo omdat er onder de mail geen naam stond,de tekst zet ik hier onder,
Geachte Hr. …,
Vandaag kregen wij een e-mail van Arbo …. met de volgende tekst, die ik onderaan deze mail zet.
Ik richt mij tot u omdat en wel onderaan staat “Met Vriendelijke groet, maar verder staat er geen naam.
Aan u wil ik vragen ons alstublieft uit te leggen wat deze mail betekent, omdat we er niets van begrijpen?
Volgens mij heeft mijn man geen casemanager.
Er staat ook: Deze processtap is een verplicht onderdeel van Wet Verbetering Poortwachter.
Wilt u dit alstublieft toelichten want niemand heeft hier iets over gezegd tegen mijn man of mij.

Graag hoor ik iets terug,
 
Het antwoord was kort en duidelijk…..hij schreef terug….
 
Geachte heer en mevrouw,
Onderstaand email is een automatisch gegenereerde email vanuit het verzuim volgsysteem. Omdat bij de heer Hulspas in het kader van zijn verzuimcase de zg. STECR-richtlijnen van toepassing zijn verklaard door de bedrijfsarts, kunt u deze email als niet verzonden beschouwen.

Met vriendelijke groet,
 
Tja zo gaat dat tegenwoordig bij een Arbodienst ze programmeren van te voren zulke berichten, of ze nu weten of dit wel van toepassing is voor de patiënt daar houden ze zich niet mee bezig iedereen krijgt hem gewoon op zijn bordje!!
 
Dezelfde dag schrijf ik nogmaals een mail naar onze advocaat, om nogmaals duidelijk te maken dat we haar laatste mail echt niet begrepen hebben.
Vervolgens informeer ik haar dat de Mediator is geweest en wat er besproken is.
Ook zeg ik haar dat deze gezegd heeft dat Mediation niet samen kan gaan met de Procedure volgens de Mediator
Ik bied haar ons excuus aan dat we niet begrepen hebben dat deze twee dingen niet samen kunnen gaan.
We hadden een meningsverschil met de advocaat vanwege dat we nog steeds de Mediation willen, vandaar ons excuus.
 
Tot onze verbazing schrijft ze een korte mail terug dat ze niet begrijpt waar die Mediator het over heeft en dat ze contact met hem zal opnemen.
Wat ons betreft is nu de verwarring compleet en begrijpen we helemaal niet meer hoe het steekt.

De tijd verstrekt verder van het ontslagtermijn en we horen en weten weinig.
Het is heel erg moeilijk al die onzekerheid en niet bevorderlijk voor de genezing van mijn man…..het duurt nu al zo heel lang……
Gelukkig wordt hij nog steeds begeleid door de arts en maarschappelijk werk, het maakt hem nog niet beter maar hij heeft er wel  steun aan.
Op deze manier gaat het nu al vanaf 14 maart….hoe lang gaat dit nog door??
We vrezen tot zeker het einde van het ontslagtermijn….en daarna…..!!!!
 
Het Gedicht “Verwarring en Onnodig Leed”, wat bij dit verhaal hoort
kunt u Hier…..Lezen.
 
Of en hoe er een Mediation komt leest u in het 16. Het Laatste Gesprek Voor……

14 Officiële uitslag arbo consult

In “13. Terug naar de Arbo Arts” heeft u kunnen lezen wat de arts van het arbo consult gezegd had en dat de papieren ter bevestiging van dit bezoek nog even langer op zich zouden laten wachten omdat hij het met het team moest bespreken.
Nu dat langer wachten werd plotseling ineens heel kort…wel te verstaan dezelfde dag nog.

 
1 Juli 2009
Middags met de mail krijgen we plotseling toch heel snel de officiële papieren binnen van het consult bij de arbo arts.
We hebben het gelezen….ONGELOOFLIJK….daar in gaat die arts zich opnieuw beroepen op de STECR richtlijnen en zegt honderd graden anders als die zelfde ochtend tegen ons!!!
We zaten aan onze stoel genageld niet in staat nog iets te zeggen, hoe kan dit toch mogelijk zijn, dat die arts in zo’n korte tijd twee totaal verschillende dingen zegt.
Hij zegt daarin nu opnieuw dat mijn man niet ziek is, dit is echt te zot voor woorden als ik er zelf niet bij was geweest had ik het niet kunnen geloven.
Het enigste wat hij wel beaamt is dat  de STECR richtlijnen nog steeds niet allemaal zijn opgevolgd
en daar bedoelt hij mee dat de werkgever al die weken heeft geweigerd de Mediation te doen terwijl wij daar wel op aangedrongen hebben.
En wat die STERC richtlijnen betreft, dat heb ik vorige hoofdstukken ook al uitgelegd….het overleg met zijn “team”moet ik nu aannemen is eigenlijk overleg met de werkgever.
Ik snap niet dat die man als arts dit met zijn geweten overeen kan komen om op zo’n manier arts te zijn, ik had altijd gedacht dat een arts ook een arbo arts integer te werk gaat….nu denk ik dat niet meer.
Volgens mij is dit een arts die zich laat ringeloren door de werkgever….maar ja daar wordt hij tenslotte ook door betaald….blijkbaar.

Mijn man vliegt de kamer uit na dit gelezen te hebben om tot zichzelf te komen en ik….ik ben ziedend op het systeem en de maatschappij ik heb er nu echt mijn buik vol van dat het mogelijk is dat mijn man zo behandeld wordt.
Hoe kan een arts zo liegen tegen ons die ochtend dat we bij hem op consult waren???
Het spreekt voor zich dat ik dit rapport gelijk heb door gestuurd naar onze advocaat met de nodige regels wat ik hier van vind.
De rest van de dag zijn we beide lam geslagen en weten niet meer wie we nu ooit nog moeten geloven.
Dezelfde avond wordt mijn man opnieuw weer helemaal niet lekker, de stress is hem te veel geworden.
De daar op volgende vijf dagen horen we niets van niemand niet ook onze advocaat daar horen we niets van.
We proberen zo goed we kunnen overeind te blijven maar het vertrouwen in deze maatschappij zakt steeds verder en verder.
We begrijpen beide deze wereld niet meer en voelen ons diep ellendig.
Worden we nu onterecht door iedereen in de steek gelaten vragen wij ons af….het wordt ons beide nu echt te veel.
 
3 Juli 2009 
We horen gelukkig iets van onze advocaat, ze mailt ons het volgende, 
 
Uw mails heb ik in goede orde ontvangen en ik ben inmiddels bezig met een advocaat (de heer M. H…….. van d… Advocaten). Deze advocaat heeft de zaak overgenomen van de heer D…… en is nu de gemachtigde van de werkgever. Het gesprek dat ik vanochtend heb gehad was vrij positief. Aanstaande maandag hoor ik hopelijk meer. 
Ik houd u op de hoogte
 
We zijn enorm opgelucht in  ieder geval iets van onze advocaat te horen en het klinkt positief, hoewel we ons gedegen voor houden nergens maar dan ook nergens meer op te rekenen.
Uiteindelijk na vijf afschuwelijke lange dagen na dat vernietigende rapport van die arbo arts,  krijgen we nogmaals een mail van onze advocaat.
 
7 Juli 2009
In de mail een kleine toelichting van onze advocaat, deze luidt als volgt:Bijgaande mail ontving ik zojuist. Ik ga er vanuit dat u binnen elke dagen over uw loon kan beschikken.

  
In de bijlage van die mail zit een brief van de advocaat van de werkgever van mijn man, hij schrijft,
 
Inmiddels heb ik de kwestie met mijn cliënte besproken.
Duidelijk is dat de bedrijfsarts en de UWV-arts het oneens zijn over de vraag of uw cliënt op 13 mei 2009 arbeidsgeschikt was. Mijn cliënte heeft besloten het oordeel van de UWV-arts te volgen en zal nog deze week het verschuldigde loon aan uw cliënt voldoen. Niettemin zal mijn cliënte het advies van de bedrijfsarts opvolgen en een mediationtraject opstarten. Mijn cliënte gaat ervan uit dat uw cliënt daar voor de volle honderd procent aan zal meewerken.
Met betrekking tot de mogelijke vordering wegens kennelijk onredelijk ontslag geef ik u nog mee dat het in eerste instantie niet de bedoeling van mijn cliënte is geweest een ontslagvergunning wegens bedrijfseconomische omstandigheden voor uw cliënt aan te vragen. Het huidige afspiegelingsbeginsel, in tegenstelling tot het daarvoor geldende anciënniteitbeginsel, heeft haar echter geen andere keuze gelaten. Samen met mijn cliënte ben ik dan ook van mening dat het ontslag feitelijk niet als kennelijk onredelijk kan worden gekwalificeerd.     
Ik vertrouw u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.
 
Mediation…nu na al die weken wil hij die ineens wel terwijl hij al die tijd dat heeft geweigerd.
Hoewel …hij wil nu misschien zijn goede wil tonen na al die vuile streken en denkt dat, dat dan nog zal kunnen werken…….wij denken  dat dit veel te laat is maar zullen vanzelfsprekend onze volle medewerking daar aan verlenen.
Voor de rest, ach deze advocaat schrijft wat hem gedicteert wordt door de werkgever en daar is alles mee gezegd.
Onze advocaat heeft gelijk terug gereageerd op deze brief, het antwoord luidt als volgt,
 
Geachte heer, 
Graag wil ik reageren op uw mailbericht van hedenochtend. Ik ga er vanuit dat de heer ….. uiterlijk aanstaande vrijdag zijn loon over de maand juni op zijn rekening heeft staan. 
Voor wat betreft de procedure kennelijk onredelijk ontslag geeft u aan dat daar de heer ……. slechts door toepassing van het afspiegelingsbeginsel degene is geweest waarvoor ontslag is aangevraagd, en dit eigenlijk niet de keus van uw cliënte was, er geen sprake kan zijn van kennelijk onredelijkheid. Allereerst wil ik opmerken dat werkgever de gelegenheid heeft gehad om af te wijken van het afspiegelingsbeginsel; zo is de heer …… bijvoorbeeld een vakman met veel ervaring.
Uw cliënte heeft niet voor deze mogelijkheid gekozen.
Ik ben van mening dat er wel degelijk gronden zijn voor een kennelijk onredelijk ontslag. Er is in dit geval sprake van een zeer lang dienstverband en weinig kansen op de arbeidsmarkt terwijl er op geen enkele wijze een financiële voorziening is getroffen. Dat werkgever de heer ……. liever niet had ontslagen staat hier los van. Deze stellingname trekt de heer …… overigens zeer in twijfel, maar dit terzijde.
 
FNV Bondgenoten zal derhalve namens de heer …… een procedure opstarten. Het spijt mij dat het niet mogelijk is gebleken een en ander in der minne te regelen.
 
Wij begrijpen uit deze mail wisseling, waar we een kopie van kregen dat we nu in ieder geval ziektegeld zullen krijgen….tenminste wij denken nu Eerst zien en dan Geloven!!
Wat we hier ook begrijpen is dat onze advocaat verschillende voorstellen heeft gedaan naar de werkgever toe en deze heeft ze blijkbaar allemaal af gewezen, maar ja daar kijken we niet meer van op.
Heel hard kwam bij ons wel aan dat onze advocaat schrijft, dat de werkgever alle gelegenheid heeft gehad om mijn man niet te ontslaan maar daar geen gebruik van heeft gemaakt.
We vinden het dan ook absoluut terecht dat het FNV een procedure opstart tegen de werkgever van mijn man….hij heeft haar toch immers verder geen andere keus over gelaten!
 
Op 9 juli stond uiteindelijk het achterstallige ziektegeld op onze rekening….wel een opluchting dat zeker.
We zijn dan ook onze advocaat zeer dankbaar dat in dit, gerechtigheid is geschied.
 
Het Gedicht wat bij dit verhaal hoort kunt u Hier…..Lezen.
Hoe dit verder gaat leest u in 15. De Grote Verwarring……

6. Aangetekende Brief / werkgever

Vanaf dit moment hebben we eigenlijk steeds contact met onze advocaat via de mail.
Het deskundigenoordeel is aangevraagd, dus nu wachten we op de oproep, hopelijk komt deze snel.
Want onze advocaat heeft ons uitgelegd dat als het Deskundigenoordeel
negatief uitvalt 
wij de resterende weken geen ziektegeld krijgen.
Om eerlijk te zijn hadden wij dit eerst niet begrepen dat dit zo zit.
Maar we vertrouwen er op dat dit Deskundigenoordeel eerlijk verloopt, dus dat we in ons gelijk gesteld gaan worden.
Het is immers zo dat mijn man wel degelijk echt ziek is en dat onze huisarts het advies heeft gegeven dat hij beslist niet aan het werk moet in dit stadium.

 
Donderdag 7 Mei 2009
 
Met de post is er een brief aangetekend aangeboden aan mijn man….een brief van zijn werkgever.
Daarin staat:
Als gevolg van uw verzuimuitslag van de bedrijfsarts, is gebleken dat u van mening bent, dat er sprake zou zijn van een conflict.
Wij verzoeken u dan ook om a.s dinsdag 12 mei om 13.30 bij ons kantoor te komen om dit probleem te bespreken.
 
Ze schrijven dus “dat er sprake van zou zijn”, wat voor een spelletje spelen die lui nu eigenlijk??
Dit slaat nergens op….natuurlijk is er een conflict en dat conflict heeft de werkgever zelf veroorzaakt en doet dat nu nog steeds.
We vragen ons af of dit dan misschien dat Mediation gedoe is….we hebben geen idee want verder staat er niets bij.
Misschien dat we nu eindelijk de kans krijgen deze werkgever uit te leggen hoe mijn man zich voelt onder de respectloze behandeling die deze hem geeft.
En hoe oneerlijk alles er aan toe gaat, dat zeker ook.
We hopen heel hard de dingen nu helder te kunnen krijgen, dat zou ook zeker beter zijn voor het herstel van mijn man.
 
Vrijdag 8 Mei 2009:
Op advies van de advocaat hebben we een e-mail gestuurd naar de werkgever en de Arbodienst, om te melden dat mijn man een deskundigenoordeel heeft aangevraagd.
Voor de zekerheid hebben we op beide e-mails een kijk bevestiging gezet zodat ze later niet kunnen zeggen dat ze die e-mail niet hebben gehad .
Van beide e-mails hebben we een bevestiging gekregen dat ze ontvangen zijn.
Ook hebben we met ingang van maandag 11 mei 2009 mijn man opnieuw ziek gemeld omdat het termijn van de time-out dan afloopt.
Dit laatste voor de zekerheid, achteraf zei onze advocaat dat we de nieuwe ziektemelding niet hadden hoeven doen omdat mijn man nog steeds ziek is door dezelfde kwaal.
Hij is nog alles behalve hersteld en voel zich diep ellendig en zijn klachten blijven terug komen steeds vaker en vaker.
Op deze dag is mijn man ook terug geweest bij de maatschappelijk werker.
Dat hij zo kort na zijn eerdere afspraak al terug moet komen, komt omdat de maatschappelijk werker dat beter vindt, gezien de staat waarin hij verkeert alles behalve goed is en mijn man zoals hij zegt behoorlijk overspannen is.
Hij wil bepraten hoe mijn man door het bezoek moet komen dat hij aanstaande dinsdag 12 mei heeft bij de werkgever.
Aangezien hij te horen heeft gekregen van de arts van arbodienst dat hij zich open moet stellen voor Mediation na de time-out als hij niet in staat is om aan het werk te gaan.
Hij ziet ongelooflijk op tegen deze bijeenkomst en heeft eigenlijk totaal het vertrouwen verloren dat dit eerlijk zal verlopen.
Ook is hij bang dat hij zich dan niet in de hand kan houden en dat er dingen gaan gebeuren die echt niet wenselijk zijn.
Wat hem wel heel erg rauw valt is dat op die uitnodiging staat dat hij op het bedrijf zelf die ontmoeting moet hebben, hem lijkt dat niet bepaald neutraal terrein voor een eerlijk gesprek.
En na alles wat al gepasseerd is ziet hij er niet naar uit om naar het bedrijf te gaan.
Het spreekt voor zich dat hij dat natuurlijk wel doet, maar had het minder pijnlijk gevonden als dat gesprek gewoon was geweest bij de arbodienst daar dit “idee” door de arts van arbodienst is gedaan!
De maatschappelijk werker heeft hem raad gegeven hoe hij daar mee om moet gaan en hoe hij daar zich zelf kan proberen in de hand te houden.
Hij heeft zich voorgenomen zijn raad zeker ter harte te nemen hoewel hij niet weet of dat zal lukken gezien de situatie zoals het nu is.
In overleg met de maatschappelijk werker en de advocaat, zijn we in ieder geval besloten dat we samen naar dat gesprek gaan.
Dus ik ga zeker mee om mijn man bij te staan en te steunen.
De advocaat heeft gezegd dat ze dit niet mogen weigeren, en mijn man kan dit gesprek niet alleen aan op dit moment.
Het Gedicht “Een Uitnodiging” wat bij dit verslag hoort kunt u Hier….Lezen.
Hoe dit verder afloopt leest u in, 7.Gesprek werkgever!…..

3.Treiteren en Pesten

Het is bijna Pasen en we kijken samen echt een beetje uit om wat te kunnen ontspannen.
Hoe lang moet dit toch verder, mijn man wordt steeds slechter….hoe lang houd hij dit nog vol??
Geen idee, het is allemaal zo vreselijk triest, we zitten samen echt in zwaar weer.

14 April 2009.
Dat is na het paasweekend waarin wij hebben geprobeerd een beetje tot rust te komen, helaas van korte duur.
Om 8 uur volgens de nieuwe regels, mogen ze bij mijn man op de zaak koffie nemen, meestal haalt iemand dat voor allen op de werkvloer.
Dat doen ze om de beurt zo ook deze dag, een collega heeft koffie gehaald.
Maar deze kwam zeggen dat er voor mijn man en nog een collega geen koffie meer was en dat hij dat op kantoor was wezen zeggen.
Hij heeft dat gemeld bij de secretaresse, die de dochter is van de werkgever.
Mijn man heeft eerst het werk waar hij mee bezig was (een zaagmachine schoon maken) afgemaakt en is toen naar de koffiemachine gelopen voor de koffie die ik nog niet had gehad.
Deze was niet bijgevuld, waarop hij naar kantoor is gelopen om te vragen of deze bijgevuld kon worden daar hij geen koffie had gehad.
De secretaresse antwoordde daarop snauwend, ik doe het om half 10 voor de pauze want ik zit nu alleen.
Waarop mijn man vroeg of hij het dan niet zelf mocht doen, en vroeg haar om de sleutel van de kast.
Hij heeft dat in het verleden ontelbare keren zelf gedaan dus zag daar geen probleem in.
Dat weigerde zij dit keer en zei dat hij te laat was en geen koffie meer mocht halen, dat hij maar op de volgende ronde moest wachten.
Mijn man had alleen zijn werk even afgemaakt en zijn collega was het tenslotte ook nog om acht uur wezen melden…dus op tijd dus hij werd kwaad en zei dat hij dat asociaal vond.
Daarna is hij weg gelopen om de dingen niet nog hoger op te laten lopen en is aan zijn werk gegaan.
 

De volgende dag kreeg hij de zoveelste brief waarin hij beschuldigd werd en dat hij wegens wangedrag naar huis gestuurd was!
En dat hij de secretaresse (dochter van de baas) een vreselijke ziekte zou hebben toegewenst, wat absoluut een leugen is.
Iedereen die hem kent, weet dat hij zoiets nooit maar dan ook nooit zou doen, daar wij zelf al genoeg te maken hebben gehad met vreselijke ziektes.
Nog maar kort geleden is mijn moeder overleden aan zo’n ziekte na een ziekbed van drie jaar.
Hij is de andere dag zoals ze gezegd hebben weer aan het werk gegaan.
Toen kreeg hij de bewuste brief in zijn handen gedrukt van de chef, nadat hij hem gelezen had heeft hij hem terug gegeven niet wetend dat we ook nog een exemplaar per post zou krijgen.
Hij heeft erbij gezegd dat hij het niet eens was met deze brief, daar hij zulke termen niet gebruikt had en dat hij graag een brief had waar eerlijk in stond wat er gebeurt was.
Dit is straal genegeerd!
 

Toen hij s’avonds naar huis is gegaan is hij ernstig onwel geworden dat was de afgelopen dagen al meer gebeurt.
Hij ziet dan ineens alles door een waas alsof ik door en glas water heen kijk, voelt zich intens misselijk en dreigt flauw te vallen.
Daarbij heeft hij ook steeds een drukkend gevoel op zijn borst.
Hij heeft zijn auto aan de kant moeten zetten om te wachten tot het over ging en zweette daarbij overmatig.
Ook was al meerdere keren gebeurt dat hij hele sterke hartkloppingen kreeg, net als op dat moment……
Thuis gekomen vertelde hij mij wat hem was overkomen en dat dit al vaker was gebeurd.
Beide besefte wij, dat dit zo niet langer door kon gaan, want dan zouden er echt ongelukken gebeuren of nog erger.
Direct de volgende dag hebben we de huisarts gebeld en nadat ik zelf alles had uitgelegd aan de assistente zei deze dat we direct tussen de afspraken geplaatst zouden worden.
Middags zijn we samen naar de huisarts gegaan en hebben een lang consult gehad.
De huisarts kwam tot de conclusie dat het nu echt helemaal fout gaat met zijn gezondheid en dat, dat komt omdat mijn man veel te lang in de stress zat.
Hij heeft hem doorverwezen naar een Sociaal Psychologisch Verpleegkundige die hem moet gaan begeleiden in deze hele procedure daar het voor hem te veel is geworden en zijn klachten te veel en te ernstig zijn.
Hij moet voorlopig verder rust houden en niet naar zijn werk daar hij juist daar constant onder druk wordt gezet en dat dus waarschijnlijk de oorzaak is van al zijn klachten.
Ook heeft hij hem aangeraden gezien de oneerlijke behandeling die hij krijgt op zijn werk, om contact op te nemen met de Arbo arts en daar alles eerlijk uit te leggen.
Hij zei tegen de huisarts dat hij niet weet bij welke Arbodienst het bedrijf aangesloten is, daar de werkgever in korte tijd drie keer van Arbodienst is gewisseld.
Waarop de huisarts tegen hem zei, dat hij dan het werk moest bellen om te vragen bij welke Arbodienst ons bedrijf nu is aangesloten.
Hij was bang bang was dat ze het hem niet zouden vertellen, gezien de verhouding nu tussen hun beide.
Zijn werkgever doet er alles aan om hem zo veel hij kan dwars te zitten.
Onze huisarts, zei daarop dat ze verplicht zijn om hem te zeggen bij welke Arbodienst ze aangesloten zijn.
Wij zijn daarna naar huis gegaan, en omdat mijn man nogal geëmotioneerd was heb  ik zelf naar het bedrijf van mijn man gebeld om het te vragen.
Ik kreeg de secretaresse (dochter van de werkgever) aan de telefoon en deze zei op mijn vraag, dat ik moest wachten en…weg was ze…, even later kreeg ik de chef aan de telefoon.
Deze vroeg nogal vijandig aan mij wat mijn man dan wel mankeerde.
Waarop ik heeft geantwoord dat hij ziek was en nu erg ziek, daar ik geen behoefte meer had hem dit nog uit te leggen.
Deze vent liegt alles aan elkaar om bij de baas in een goed blaadje te staan, ongeacht wie die daar mee neer maait!
Ik zei verder, dat ik alleen belde om van hun te horen bij welke Arbodienst het bedrijf is aangesloten.
Waarop hij antwoordde, “ik bel u vanmiddag of morgen wel terug”, omdat hij dat nu niet wist.
Ik heb hem toen gevraagd omdat dezelfde middag te doen.
De middag verstreek verder en er werd natuurlijk niet terug gebeld, rond half vijf heeft heb ik toen zelf maar opnieuw terug gebeld en nogmaals mijn vraag gesteld aan de secretaresse, ze nam de telefoon ook deze keer op en weer werd ik onmiddellijk in de wacht gezet….raar.
Na verloop van tijd kreeg ik opnieuw de chef aan de telefoon en heb mijn vraag nogmaals herhaalt, want ja mijn man was toch ook ziek gemeld diezelfde dag dan weet de chef toch ook bij welke Arbodienst zij aangesloten zijn!
Nadat ze haar vraag herhaalt had zei deze dat hij dat zomaar niet kon geven en dat hij daar eerst toestemming voor moest hebben van de werkgever…..Nog Gekker!!
Waarop ik, nu echt kwaad… antwoordde dat onze arts had gezegd dat hij dat verplicht was om te zeggen en dat hij mij toch ook ziek gemeld had, dat hij dus zeker wel weet bij welke Arbodienst hun bedrijf is aangesloten op dat moment.
Hij zei dat hij ziektemeldingen altijd doet per mail, waarop ik natuurlijk het mailadres aan hem heb gevraagd en dat heeft hij uiteindelijk gegeven.
In het mailadres staat de naam van de Arbodienst.
Ik heb dat toen maar zelf op de computer opgezocht en daar een telefoonnummer gevonden  en gebeld.
Daar aansluiting gekregen heb ik uit het optiemenu optie 8 gekozen om direct iemand aan de lijn te kunnen krijgen.
Ik ben vervolgens nogmaals doorverbonden naar een Coördinator, deze lag mij uit dat hij coördineert tussen de Arboarts en het bedrijf dus desbetreffende werkgever en dat hij eerst moest overleggen met de werkgever, omdat mijn vrouw om een afspraak vroeg met de Arboarts die aangesloten is bij het bedrijf van mijn man.
Waarop ik hem uitvoerig heb vertelt waarom ik belde, inmiddels was ik vanwege het onrecht dat mijn man aangedaan werd ook aardig van streek geraakt.
En ik zei ook dat ik belde, omdat wij het vertrouwen in de werkgever gezien de hele behandeling volkomen kwijt waren en dat ik daarom graag die afspraak wilde om samen met mijn man eerlijk te kunnen vertellen hoe alles gegaan was daar mijn man nu beschuldigd wordt van wangedrag, onwelwillendheid en negativiteit wat absoluut niet waar is.
De  Coördinator was zeer begripvol en stelde mij gerust en zei dat hij er aantekeningen van zou maken en deze aan de arts zou geven.
Nu hopen we dat we deze afspraak krijgen want we zijn het echt heel beu dat mijn man van alles beschuldigd wordt,het is zeker heel anders als dat zij nu doen voorkomen.
Mijn man vindt het heel verschrikkelijk al die pesterijen en leugens.
De manier waarop hij behandelt word voelt aan of hij nergens goed voor is.
Het voelt aan als een echte judasstreek, om te horen te krijgen dat zijn werkgever eerst zegt dat met zijn expertise een hoop kennis verloren gaat, (hij zei dat in bijzijn van zijn advocaat toen mijn te horen kreeg dat zijn ontslag aangevraagd werd), terwijl hij vlak daarna op deze manier behandeld word we begrijpen dit echt totaal niet.
Uiteindelijk hadden we het wel kunnen raden….die afspraak kwam er natuurlijk niet!!
De Arbodienst wordt betaalt door de werkgever…..dat zegt in dit geval blijkbaar genoeg, vandaar ook dat die afspraak er nooit gekomen is.
We hebben dat ons achteraf pas gerealiseerd, eerst dachten we nog dat deze meneer het eerlijk meende.
Zoals later in mijn verhaal ook zal blijken zit deze Arbo….vreemd in elkaar.
Het Gedicht wat bij dit verslag hoort, kunt u Hier…. Lezen.
Wordt vervolgd ………in 4. Arbodienst Consult.

2. Verziekte Werksfeer

Graag zou ik verder eerst de sfeer  omschrijven ter verduidelijking hoe dit alles gaat bij mijn man op het werk zodat u begrijpt dat hij aardig radeloos aan het worden is.
Vanaf het moment dat hij weer aan het werk mocht gaan van zijn werkgever,
heerst er bij op de zaak een soort angstsfeer. 
Niemand vertrouwt elkaar nog en is bang om nog te praten tegen degene die ontslag is aangezegd (inmiddels 6 personen).
Inmiddels zijn er een aantal medewerkers op kantoor geroepen, hoofdzakelijk coördinators en één magazijn bediende,bij elkaar waren dat vijf personen.
Daar was dan aanwezig, de werkgever en de chef.
Met ieder wordt lang gesproken en blijkbaar verboden daar met iemand dan ook over te spreken want daarna horen ze op de werkvloer niets van wat er besproken is.
Wat de sfeer onder de werkmensen niet bepaald ten goede komt natuurlijk.
Vanaf deze tijd is de houding van deze mensen totaal omgedraaid en wordt er tegen degene die ontslag aangezegd hebben gekregen nog alleen gesproken als het niet anders kan.
Heel begrijpelijk, want iedereen is bang de volgende te worden en jammer genoeg is er geen saamhorigheid tussen de mensen op de werkvloer.
 

 

Mijn man probeer zo goed mogelijk zijn werk te blijven doen maar de sfeer wordt steeds slechter en slechter daardoor.
Natuurlijk vreet dit aan hem en mij doet het heel pijn hem zo te zien.
De werkgever zorgt steeds voor tweedracht tussen de mensen dat is al een tijdje maar wordt nu steeds erger.
Een voorbeeld daarvan:
De Hr. B….. is goede maatjes met de werkgever en heeft nogal eens in het verleden voor flink wat opschudding gezorgd bij hun op de werkvloer daar hij altijd melding gaat maken bij de werkgever als hij denkt dat iemand iets doet wat eigenlijk misschien niet mag van de  werkgever.
Dit verraders gedoe wordt hoog gewaardeerd door de werkgever van mijn man en dat maakt hij dan ook in het openbaar kenbaar…meerdere malen.
En vorige week liep de Hr B…. ineens te beweren dat hij het werk van een collega mag gaan doen die op het moment op vakantie is voor een bezoek aan zijn familie
.
 
Deze collega  is onze spuiter en weet nog van niets, terwijl de Hr. B…. al in de fabriek loopt te beweren dat hij zijn werk mag gaan over nemen.
Wat zijn dit toch voor praktijken, zo ga je toch niet met mensen om!!
Mijn man, begrijpt echt niet waarom dit alles op deze manier gaat en vind dit zeer oneerlijk! Zo kan hij meerdere voorbeelden geven……  
 
7April 2009:
Mijn man is zoals gewoonlijk naar zijn werk gegaan , daarvoor is het bij hun gebruikelijk dat als je vroeg genoeg bent je een kop koffie haalt in de kantine…voor werktijd dus en dat mag hij dan meenemen naar je werkplek als het tijd is.  
Hij heeft die koffie gehaald en even neer gezet omdat ik nog even naar de toilet moest.
Nog geen vijf minuten later toen hij van het toilet afkwam werd hij onmiddellijk aangesproken door de chef, deze zei dat hij te laat was en dat hij op tijd hoort te beginnen.
Toen hij zei dat ik naar het toilet was geweest zei deze terug, dat hij dat had moeten melden.
Blijkbaar allemaal nieuwe regels die ineens ingevoerd zijn……
Voor mijn man echt op dat moment een raadsel waarom hij dit ineens zo deed.
Later begreep hij pas waarom…..want toen ik thuis kwam lag daar weer een zoveelste nieuwe brief met maatregelen te wachten over koffietijden, pauzes etc…
De sfeer wordt steeds grimmiger en mijn man raakt uit zijn doen en heeft steeds druk op zijn borst, slaapt slecht en raakt in de put.
Hij voelt zich absoluut niet lekker, toch sleept hij zichzelf weer naar zijn werk uit angst voor nog meer ellende.
 
9 April 2009.
Ten einde raad vraagt hij om een halve snipperdag, hij voelt zich gewoon ziek!
Hij slaapt nog slecht enkele uren per nacht, zit in de put zijn bloedwaarde schommelt enorm op het moment door alle stress en hij heeft regelmatig hartkloppingen en steeds een benauwend gevoel.
Het is slecht voor zijn hartklep als zijn bloedwaarde heel erg schommelt, de waarde is nog nooit zo hoog geweest zeiden ze bij de trombosedienst, bij zijn controle de waarde was 6,4 terwijl ik voor goed functioneren tussen de 3 en de 4 moet zitten.
Hij meet altijd zelf, daar heeft hij een cursus voor gevolgd bij de trombosedienst zodat hij niet steeds hoeft te verletten van zijn werk.
Dus hij hoeft alleen daar naar toe, 1 keer per half jaar in plaats van iedere week toevallig was dat vorige week en daar constateerde ze toen die enorme hoge waarde!
Als de waarde zo hoog is kan dat een hersenbloeding veroorzaken, dit maakt mij en hem bang.
De halve snipperdag werd geweigerd omdat het niet uit kwam volgens hen, vanwege dat er misschien spoedwerk kon komen en er al een paar een halve snipperdag hadden.
Volgens ons onterecht en Pesterij, omdat mijn man niet getekend heeft voor dat stinkend oneerlijke Ontslagvoorstel!
Het spreekt voor zich dat mijn man plichtsgetrouw zoals hij is, zich de andere dag weer naar zijn werk gesleept heeft.
En ik….ik dood ongerust over hem tot hij weer heelhuids thuis kwam.
Ik weet wel waarom hij toch  naar zijn werk ging, zo ziek als dat hij was.
 
In één van zijn beruchte brieven had zijn baas neer gezet dat hij niet werkwillig zou zijn.
Mijn man niet werkwillig……dat ze dat geschreven hebben heeft hem heel diep geraakt!!
 
In december 2008 is hij met hartklachten een dag opgenomen geweest, één van de zeldzame keren dat hij daardoor thuis kwam van zijn werk.
Hij had verschrikkelijk pijn in zijn borst en ik heb toen onmiddellijk de dokter gebeld.
De dokter heeft hem toen zelf naar het ziekenhuis gebracht omdat haast geboden was zoals hij zei.
Kort daarna belde de Arbo Dienst van zijn werkgever, ik weet niet meer welke want de werkgever heeft in korte tijd drie verschillende Arbodiensten gehad omdat hij niet met hun overweg kon.
Deze meneer van de Arbodienst zei tegen mijn man dat hij toch snipperdagen had genomen rond de kerst en dat hij dan die dagen maar moest gebruiken om weer op de been te komen. Hij schreef hem toen uit de ziektewet op de dag dat anders zijn snipperdagen in hadden gegaan.
En hij heeft om geen onenigheid met de werkgever te krijgen niets gezegd en het zo gelaten!
Ik denk dit spreekt voor zich want hij was toen helemaal nog niet opgeknapt en is in zijn eigen snipperdagen hersteld.

Hoe is het toch in godsnaam mogelijk dat er zo omgegaan wordt hier in Nederland met mensen die ondanks dat ze iets mankeren altijd keihard werken!!!
Het lijkt wel of werkmensen steeds minder rechten krijgen hier in Nederland en dat ze behandeld worden of ze niks zijn!
Ik kan mij over zulke dingen ontzettend kwaad maken, het is zo vreselijk onrechtvaardig!!  
Na ongeveer 5 minuten kwam de chef naar hem toe en zei dat de werkgever hem sommeert naar huis te gaan en dat hij morgen terug kon komen als hij gekalmeerd was.
Toen mijn man hem vroeg of hij dat op papier wilde zetten weigerde hij de brief te schrijven.  
Hij vroeg het hem toen nogmaals, heel nadrukkelijk het dan maar op klad te zetten met zijn handtekening maar….deze bleef weigeren!!
Hij kon hem met geen mogelijkheid bewegen het op papier te zetten en hij bleef beweren dat mijn man naar huis moest.
Hij heeft hem toen gezegd dat wat hier nu gebeurt zal ik door geven aan mijn advocaat en is ten einde raad naar huis gegaan.
Als een kleine jongen na 18 jaar trouwe dienst voor de zoveelste keer naar huis gestuurd.
Te kijk gezet voor al zijn collega’s…zo gaan ze daar met mensen om die 18 jaar keihard voor ze gewerkt hebben!!
Deze dag zetten ze zeker ook weer als snipperdag neer.
Hoe lang kan hij dit nog volhouden voor zijn gezondheid is dit niet best, waar zijn ze nu toch mee bezig?
Dit begint heel hard op een pesten en wraak nemen te lijken…en dat allemaal omdat mijn man weigert vrijwillig ontslag te nemen.
Lees dit verhaal verder in 3.Treiteren en Pesten