Tagarchief | Geen Geld

19.Zonder Inkomen

Oktober 2009:

 
Ik voel mij down en dood moe, om eerlijk te zijn leeg gezogen door de dingen waar we doorheen moeten en nog steeds gaan.
Het is nu al vanaf 14 maart dat we in een  deze situatie gebracht zijn en nog steeds is er geen uitzicht.
Op dit moment zitten we ook al vanaf eind augustus zonder inkomsten, buiten onze schuld om en ik kan u verzekeren dat vreet aan een mens, zo ook aan mij.
We proberen zo goed mogelijk door alles heen te komen, en hebben gelukkig de rekeningen betaald, verder leven we van zo weinig mogelijk, ons spaargeld is nu dramatisch gezakt en we hebben niet veel speling meer.
Het valt niet mee, hoewel ik wel besef dat er meer zulke mensen zijn als wij die ook heel erg onterecht gemangeld worden door een werkgever, is het toch heel zwaar.
Onze advocaat, daar kan ik weinig over zeggen als dat hij druk met de zaak bezig is, later zal ik daar zeker meer over schrijven….hij is nog onze enigste hoop.
Al weken lang na de nieuwe aanvraag van ziekengeld voor mijn man omdat die werkgever dat verzaakt had te melden, horen we helemaal niets over die aanvraag.
Wat mij vooral bezig houd is wanneer die onzekerheid ophoud en wanneer en of er ooit gerechtigheid komt voor ons en vooral voor mijn man.
Tenslotte heeft hij zijn sporen wel verdiend door 40 jaar hard te werken en altijd na revalidatie van zijn twee hartoperaties weer opnieuw fulltime aan het werk te zijn geweest.
Ons hele bestaan is onzeker geworden en steeds plopt bij mij de vraag dan ook op hoe het in godsnaam mogelijk is dat dit op deze manier allemaal kan hier in Nederland.
Niet meer weten of je de volgende maand je rekeningen nog kan betalen en of je nog eten kan kopen, na zoveel jaar is dat onverteerbaar en heel oneerlijk.
Hoe kan een mens nu na 40 jaar hard gewerkt te hebben, waarvan 18 jaar voor deze werkgever op deze manier getreiterd en getergd worden zonder dat er ergens iets is waar je, verhaal kan halen??
Ik begrijp dat niet en zal het ook nooit begrijpen dat er een klimaat gegroeid is dat een werkgever blijkbaar allerlei vieze streken kan uithalen met een werknemer zonder dat hij daarvoor ter verantwoording geroepen kan worden.
Zo ver is het in dit land al gekomen, dat de regering de werkgever te macht heeft toe bedeeld en deze de werknemer weer in de tang heeft.
Al jaren een regering die er alleen  is voor de kapitalisten en die de arbeider in de steek gelaten heeft.
Toch, iets diep van binnen in mij zegt “ik geef het niet op, ik mag het gewoon niet opgeven”, omdat……..

 
Mijn opa, een harde werker bij Rotterdamsche Droogdok Maatschappij, een scheepswerf in Schiedam,  heeft gestreden en op de barricade heeft gestaan, en mee gedemonstreerd om zulke zaken in het evenwicht te trekken.
Hij en mijn oma hebben daar armoe voor geleden en zijn ondanks dat altijd solidair geweest en gebleven, zij hebben  gestaakt om rechten te verwerven voor de arbeider, en nu….nu nemen ze dat één voor één weer af.

Zo ook de behandeling die men tegenwoordig krijgt als je ziek bent en dan met name als je een echte burn-out hebt of als je uiteindelijk zoals mijn man overspannen bent als je al maanden lang gepest word op je werk en na je ontslag aanvraag.
Dan roepen ze er de mooie nieuwe STECR Richtlijnen bij als je op consult moet komen….ook zo’n “mooie aanpassing”in de wet ( ziekenwet)
die is uitgedacht door de minister van Sociale zaken.
En dan nu weer de afgelopen weken zijn ze aan de leeftijd van de A.O.W aan het peuteren gegaan.
De A.O.W is een regeling die in het leven is geroepen door Willem Drees en waarvan gezegd werd, “Dit is Geen gunst, maar een Recht voor mensen boven de 65 jaar”.
Van 1947 tot 1957 in het leven geroepen, toen heette het nog “Noodwet Ouderdomsvoorzienig”, vanaf 1957 werd dat de A.O.W.
Drees, die gezegd heeft dat het nooit meer mag gebeuren dat Ouderdom en Armoe in één adem genoemd mogen worden.
En vervolgens schuift dit kabinet ook nog eens de Pensioenuitkering erbij op die grote hoop in één adem.
Wat ik hier mee wil zeggen is dit, in de laatste jaren is het schijnbaar in de mode geraakt bij de regering om ons al onze sociale zekerheden af te nemen.
En de Nederlander heeft misschien verleerd dat hun voorvaderen daar voor gestreden hebben en er armoe voor geleden hebben om deze ook voor ons (hun nageslacht) te verwerven.
Ook al zitten wij nu diep in de ellende laat mij dit niet koud en ben ik daar mee bezig.
Het is immers toch ook zo, dat wat wij nu toestaan, ons eigen nageslacht….onze kinderen en kleinkinderen ermee verder moeten leven.
Ik weet die verhalen van mijn opa in grote trekken nog, en wat mij daar het meest van bij is gebleven is dat er toen een enorme solidariteit was onder de werkmensen die stuk voor stuk pal stonden voor waar zij in geloofde wat eerlijk was.
Nu soms zie ik gelatenheid bij veel mensen die zeggen, “ze doen in Den Haag toch wat ze zelf willen”, vele mensen zijn het geloof verloren in de regering en denken bovendien dat ze machteloos zijn omdat de politiek toch haar eigen zin doet en niet meer naar het volk luistert.

Ja, en deze regering doet ook al heel lang wat ze zelf willen en daarbij  betaald de arbeider en de zwakkere in onze samenleving al jaren het gelag.
Een voorbeeld daarvan hebben we jaren geleden al gehad van toen nog Minister Hogervorst, die zo nodig het Zorgstelsel moest herzien
en een nieuwe vorm van Zorgverzekering in het leven riep…….vanaf toen zijn de kosten voor het Ziekenfonds met een enorm bedrag gestegen….ondanks dat hij heel wat anders beweerde!
Ieder jaar komt er weer een bedrag bij, deze is nu echt heel duur geworden en bovendien is het ook zo dat we steeds minder vergoed krijgen terwijl we elk jaar wel meer moeten gaan betalen.
Voor het gemak besliste  Hogervorst er toen maar gelijk bij dat de mensen met de hoge inkomens, die particulier verzekerd waren en dat ook best konden betalen dat niet langer hoefde maar ook van de gewone verzekering mochten mee profiteren.
Dat was volgens mij in 2006, dat hij dat nieuwe Zorgstelsel heeft ingevoerd…wat volgens hem goed was voor de concurrentie en ten goede kwam van de cliënt.
De enigste die er beter van geworden is, zijn degene die niet langer particulier verzekerd hoefde te zijn en de mensen met een klein salaris en de zwakkere in de samenleving zijn de dupe geworden.
Zij betalen zich groen en geel en wat ze verder er van merken is dat ze er steeds minder, nog vergoed krijgen.
Dure premies en een eigen risico bedrag wat je eerst op moet maken.
Mensen die chronisch medicijnen moeten gebruiken hebben de kosten van het eigen risico altijd, en ze hebben dat vaak het eerste kwartaal van het jaar al als extra kosten.
Dus ook mensen zoals gehandicapten, ouderen en mensen zoals mijn man….dus de zwakke in onze samenleving betalen ook hier weer extra geld bovenop die dure premie, wat ze eigenlijk helemaal niet kunnen missen.
Even ter verduidelijking, Hogervost was toen minister in een Balkenende kabinet!!

En dan bijvoorbeeld Wouter Bos, die nog steeds zijn handen wast in onschuld,  niets doet als er weer grote bonussen aan de “heren”worden gegeven en er schandalige hoge salarissen worden uitbetaald.
En vervolgens al lang weet dat er in de bank wereld van alles mis is en er woeker winsten worden gevraagd…en dan nog steeds geen maatregelen neemt.
En deze zelfde meneer die zegt dat hij staat voor idealen, stemt dan toe in verhoging van de A.O. W leeftijd.
Als je de jaren terug kijkt dan is er bij de hoge heren inclusief dit kabinet een hele graaiers cultuur ontstaan.
Maar toch ik ben er ook van overtuigt, dat als alle arbeiders weer opnieuw solidair de handen ineen slaan en een vuist maken tegen al dat onrecht dat we dit met zijn allen een halt toe kunnen roepen.

Ook ik ben nu wakker geschud door wat wij al maanden doormaken en ondanks dat ik heel diep zit toch strijdbaarder geworden ….meer als in jaren het geval was.
Ook ik was bijna ingeslapen en had de moed op gegeven bij dit alles, ondanks dat wij het nu heel moeilijk hebben denk ik vaak “nu meid je bent niet alleen in deze situatie, vele zitten in hetzelfde schuitje”.
Wat ik hoop is dit, ik hoop heel hard dat er bij vele Nederlanders net als bij mij, de ogen open gaan en dat we met z’n allen een vuist maken en op grondige wijze laten weten dat we dit niet langer pikken.
De bodem van dit alles is dat ook nu weer heel veel mensen onrecht wordt aangedaan en dat er van de “Recessie”door de werkgevers misbruik wordt gemaakt om werkgevers die ze liever willen lozen nu dan maar aan de kant te zetten met het excuus dat ze overbodig zijn en weg bezuinigd moeten worden.
En onze regering…deze doet niets om dat te voorkomen…Ze zitten stil zijn soms onzichtbaar en kijken toe”.
 
Hoe het verder met ons zal gaan, eerlijk gezegd ik weet het niet op dit moment.
Het enigste wat ik op dit moment kan doen wat onze zaak betreft is wachten tot we eindelijk ziekengeld gaan krijgen….hopelijk van terug werkende kracht ook al zal het maar 70  procent zijn van het loon wat we eerst hadden.
We komen dan op het minimum te staan maar het is altijd nog beter dan nu, want nu hebben we niets!!
 
Wel is het zo, dat als alle Nederlanders de handen ineen slaan en een vuist gaan maken tegen de “Heren”van Den Haag dan zullen wij zeker van de partij zijn.
We zijn het verplicht aan onze kinderen en kleinkinderen , dat we vechten voor een goed en vooral eerlijk bestaan, voor hun…. later.
Tenslotte heeft mijn opa en vele andere niet voor niets gestaakt en armoe geleden.
Hoe ons leven verder gaat leest u ter zijner tijd in het volgende hoofdstuk……

17.Er is Veel Gebeurd…

Dit keer een heel lang verhaal….er is veel gebeurd.

 
De rest van de maand augustus verloopt gelukkig iets rustiger als de vorige maand.
We proberen beide deze dagen te gebruiken om ons voor te bereiden op september.
want op 1 september loopt het ontslag termijn af en is mijn man officieel werkeloos.
Om eerlijk te zijn, we hebben nog geen idee hoe we alles moeten gaan doen.
Dat kan ook eigenlijk niet, want we weten niet hoeveel de uitkering zal gaan worden en of we genoeg over houden om eten en dergelijke te betalen.
Wel hebben we inmiddels te horen gekregen dat de hele papier winkel die we voor de aanvraag van de WW nodig hebben in orde is, dus dat de aanvraag door gaat.
Verder weten we eigenlijk niets, dat is ook wat ik heel erg moeilijk vind om te verwerken…al de onzekerheid voor onze toekomst.
En dan heb ik het zoals u wel begrijpt alleen over dagelijkse zaken zoals rekeningen betalen en de daagse kost, dus geen luxe of zo.
Wij persoonlijk geven gelukkig ook niet zo veel om luxe zaken , voor ons betekend veel van elkaar houden en er voor elkaar zijn en een goede gezondheid, veel meer als al die wereldse zaken!!
En als de werkgever het niet weer in zijn bol krijgt, dan krijgt mijn man nog één maal ziektegeld uitbetaald plus de afrekening van zijn snipperuren en vakantiegeld.
Alles wat we over kunnen houden zullen we zeker zorgvuldig bewaren voor als we het heel hard extra nodig hebben natuurlijk.
Zo krijgen we hopelijk ruimte om aan de nieuwe situatie te wennen!
 
Mijn man loopt nog steeds aan de dokter en aan maatschappelijk werk, waar hij regelmatig terug moet komen omdat hij nog steeds helemaal niet in orde is.
En nog steeds nu al maanden slikt hij die medicijnen die hem moeten ondersteunen en een beetje tot rust moeten laten komen.
Hij gaat maar heel langzaam iets vooruit, ik hoop dat, dat het na 1 september iets beter zal gaan.
 
In deze dagen krijgen we ook bericht van onze advocaat van de bond, dat onze zaak over geheveld wordt naar een andere advocaat die  gespecialiseerd is in zulke zaken en om een procedure op te starten.
In dit stadium kan ik daar nog niet veel over schrijven, daar dat beter is voor de procedure, dus daar zal ik later uitgebreid op in gaan.
 
Inmiddels is het nu 1 september geworden en hebben we het laatste ziektegeld gekregen.
Maar merkwaardigerwijs zit bij de loonstrook geen afrekening…wij denken nu misschien komt deze een paar dagen later want het is toch het absolute recht van mijn man dat hij deze uitbetaald krijgt.
En bovendien, die werkgever is dat toch ook verplicht volgens de wet om dat uit te betalen!
Dus wij wachten…en wachten….op die afrekening, maar ik kan u zeggen hij is tot op heden niet gekomen en het is nu 18 september.
Deze werkgever heeft ons nu al zoveel geflikt en houdt maar niet op, hoe kan het toch mogelijk zijn dat dit ons allemaal gebeurt?
En ja de grote vraag…waarom doet deze werkgever dit allemaal tegen een werknemer die zich 18 jaar rot heeft gewerkt voor hem??
Ben je dan in Nederland als werknemer tegenwoordig vogelvrij verklaart of zo en heeft de werkgever dan in deze tijd zo veel macht dat hij dit zomaar kan doen??
Wat is dit van deze werkgever…..Macht of Onmacht?
Voor zover wij weten heeft hij niet bepaald geld gebrek dus……
Voor ons voelt dit aan als de zoveelste pesterij.
Nadat de dagen verstreken werden wij natuurlijk steeds zenuwachtiger, daar die Afrekening voor ons een klein beetje rug dekking moet betekenen financieel.
Niet dat het duizenden zijn, maar in onze positie helpen alle beetjes iets, begrijpt u.
Uiteindelijk hebben we de advocaat ingelicht dat mijn man geen afrekening heeft gekregen van de werkgever.
Deze zou er direct werk van maken en de werkgever sommeren te betalen daar de wet zegt dat hij dat hoort te doen.
Daar wachten we nu verder op om te kijken hoe dit  ontwikkelt en of dat hij gaat betalen waar mijn man recht op heeft, tenslotte heeft hij er voor gewerkt.
 
Zoals u wel begrijpt, was het ook weer gedaan met onze rustige dagen die wij wilden gebruiken om een beetje tot ons zelf te komen, het spookt nu weer voortdurend door ons hoofd.
Zulke dingen bezorgen ons nu al maanden slapeloze nachten en zorgt er voor dat we al die tijd beide lopen met een steen in onze maag.
 
En toen op donderdag 17 september om kwart over vijf de telefoon ging, gingen wij beide volledig onderuit.
Het volgende is namelijk het geval, volgens de mevrouw van het CWI, waar de WW uitkering vandaan moet komen….is er iets mis.
Zij belde in eerste instantie om nogmaals na te gaan of mijn man wel echt recht heeft op die WW uitkering.
Op zich begrijpelijk, want dat is blijkbaar de gewoonte voordat je de eerste WW uitkering gaat krijgen.
Ze moeten dan door vragen kijken of alles klopt.
En één van die vragen was of mijn man soms nog gewerkt had in de tijd na 1 september.
Waarop mijn man verbaasd antwoordde, dat het niet het geval is en dat hij nog niet beter is en in de ziektewet heeft gezeten tot op heden.
Waarop zei antwoordde, dat hij dan helemaal geen WW uitkering krijgt omdat de werkgever dat had moeten melden bij het UWV!
Zodat mijn man zijn ziektegeld kan doorgaan zo lang hij nog ziek is en niet in staat is te werken.
Die ellendige werkgever had gewoon expres verzuimt dat door te geven natuurlijk en nadat mijn man die vrouw had uitgelegd hoe deze werkgever met zijn personeel omgaat begreep zij dat ook wel.
Maar, zei ze toch krijgt u geen uitkering van de WW nu, daar kon zij niets aan veranderen!
Waarop mijn man vroeg, “waar moeten we dan van leven en de rekeningen betalen”?
Tja….zei deze mevrouw, “dan moet u maar zo lang een uitkering aanvragen bij de Sociale Dienst!!
En misschien kan u met uw Digid code volgende week vrijdag online kijken of er misschien toch iets is gestort…maar ik geef u niet veel hoop”.
 
Vervolgens is er nog wat heen en weer gepraat en heeft mijn man gevraagd hoe lang het kon gaan duren nu die aanvraag voor doorbetaling van het ziekengeld nog gedaan moest worden.
Ze wist het helaas niet.
Ook heeft mijn man nog gevraagd of zij soms weet dat als hij over een poosje beter is wat dan zijn  uitkering zou worden bij de WW.
En na even rekenen kwam ze met het antwoord dat, dat ongeveer  duizend euro zou zijn inclusief vakantiegeld per vier weken.
We raakte helemaal in shock bij dit bedrag en begrijpen daar totaal niets van…en hebben haar gevraagd of ze niet verkeerd gerekend heeft.
Na het nogmaals bekeken te hebben antwoordde zij beslist dat zij het niet verkeerd berekend had.
Waarop mijn man zei dat, dat beneden het minimum is en dat 75 % van zijn loon volgens hem veel meer is.
Ze zei daarop “dat als het beneden het minimum is kan u aangevuld worden bij de Sociale Dienst”.
Dat was zo’n beetje het gesprek wat mijn man gevoerd heeft en wat ons volkomen in de afgrond stortte.
We hebben er nog lang over nagepraat en beide die nacht geen oog dicht gedaan, niet meer wetend dat als het waar is wat deze vrouw zegt….hoe moeten we nu nog verder??
 

De andere ochtend zitten we beide versuft en totaal ontredderd aan ons ontbijt elkaar aan te staren.
we hebben ons daarna op de automatische piloot gewassen en aangekleed.
Waarop we beide een bak koffie hebben gedronken en er verder over hebben gepraat wat ons nu te doen staat.
Samen hebben we besloten om gelijk het UWV te bellen en daar ons hele verhaal te doen, zodat deze mensen begrijpen dat wij er niets aan konden doen dat die ellendige werkgever verzaakt heeft om dat door te geven en dat wij weer de dupe zijn van zijn daden.
Na veel doorverbinden krijgen we iemand aan de lijn die over zulke zaken gaat.
Mijn man heeft gevraagd of het goed was dat hij de telefoon op de speaker zet zodat ik mee kan luisteren en onthouden wat belangrijk voor ons is, daar hij anders bang is niet alles te onthouden.
Tegen deze man hebben we ons hele verhaal van de dag er voor vertelt  en hem uitgelegd dat het echt door de werkgever niet door was gegeven.
Ik moet zeggen een hele begripvolle man die ons toen duidelijk ging maken wat ons te doen staat om alsnog ziekengeld te kunnen krijgen.
Hij zei het volgende……
“Meneer u zal dan zelf de aanvraag moeten doen en daar moet u het één en ander voor aan ons sturen.
Een begeleidende brief met als titel, Reden van Ziekmelding, waar in staat al uw gegevens, de eerste dag dat u bent ziek geworden, een kopie van uw arbeidsovereenkomst, uw ontslagbrief, uw rekeningnummer, een kopie van uw legitimatie en kopieën van uw loonstroken van laatste twaalf maanden voor u ziek werd.
En op alle losse pagina’s moet u, uw naam, zetten zodat er geen één zoek raakt”.
Ik zat ondertussen gauw alles op te schrijven zodat we niets zouden vergeten natuurlijk!

Na deze hele lijst gehoord te hebben zegt mijn man, maar dat heb ik toch al allemaal opgestuurd??
Maar dat was naar het UWV in Rotterdam zei deze meneer en dit moet naar het UWV in Amsterdam want die gaat over het ziekengeld.
Welwillend zei hij dat we dit zo snel mogelijk moeten opsturen allemaal, want het gaat dan minimaal nog zes weken duren voor we de eerste betaling kunnen verwachten.
Daarna gaf hij nog het  adres waar we het naar op moeten sturen en wenste ons vervolgens een fijn weekend.
we keken elkaar verbouwereerd aan en de paniek sloeg opnieuw toe bij ons beide.
Zes weken hamerde het in ons hoofd…zes weken……opnieuw krijg ik een huilbui en zie het niet meer zitten.
Mijn man zegt dit alles doen we gelijk vandaag en begint in alle papieren te zoeken naar de documenten die hij moet hebben.
Van de zenuwen vindt hij eerst de loonstroken niet die hij nodig heeft en is bang dat hij ze kwijt is, waarop hij bot doet tegen mij.
Hij kan er ook niet langer tegen zo behandeld te worden, maar ik raak ook op en dan gaan deze dingen plotseling wel een zo!
Door mijn  tranen heen zegt ik, laten we dat toch niet doen tegen elkaar we hebben het juist nu nodig een eenheid te blijven samen…en ik help hem zoeken.
Nadat we het gevonden hadden hebben we samen de dingen tussen ons weer recht gezet, want we kunnen dit echt alleen aan als we een  eenheid blijven zoals we altijd geweest zijn, daar zijn we beide van overtuigd.
Met een dikke keel, ben ik voor hem alvast die begeleidende brief gaan schrijven die ook mee moet met al die papieren.

Deze ochtend komt onze schoondochter bij ons koffie drinken en zodra zij binnen is ziet ze gelijk dat het heel erg mis is met ons beide.
Uiteindelijk huilend vertel ik haar wat we de dag er voor te horen hebben gekregen, zij is een echte schat.
Ze steunt ons altijd zo ook nu en ze hoort begripvol ons hele verhaal aan.
Probeert ons moed in te praten en zegt Ma, wij zijn er ook nog…. als het nodig is helpen we jullie wel hoor.
Waarop ik weer begin te huilen maar nu omdat ik ontroert ben dat zei zo naast ons staat.
Het helpt, om er even met haar over te kunnen praten, het stuft mijn en onze zorgen natuurlijk niet uit maar het is dan zeker beter te dragen.
Ik bedank haar enorm dat zij er altijd voor ons is, maar zeg haar toch dat we nooit geld zouden kunnen aanpakken van onze kinderen, ook niet als we heel arm worden.
En ja….. dat meen ik echt, voor ons voelt dat heel verkeerd aan, we zouden dat nooit kunnen.
Gelukkig begrijpt zij dat wel….we hebben een heel goede band, met elkaar dat hebben we gelukkig met al onze kinderen.
Om twaalf uur staat ze op en zegt, ik ga eerst de kinderen uit school halen om jullie een beetje op te beuren…dat helpt altijd en ze lacht.
Wij kunnen ons echt gelukkig prijzen met haar, en ja ze heeft gelijk.
Als onze kleinkinderen komen eten, dan is het altijd of de zon in mijn hart doorbreekt als ik hun hoor aan komen en hun armpjes stijf om mij heen voel voor een dikke pakkerd.
Zo ook deze keer, voor ons brak de zon door in deze moeilijke tijd toen die twee kleintjes binnen kwamen en de zorgen gingen even een beetje op de achtergrond.
We hebben gezellige een boterhammetje gegeten met zijn allen en wat met de kinderen geknuffeld en gespeeld.
Je wordt je dan ineens weer bewust wat echt belangrijk is in het leven en dat zet je met je benen op de grond.
In dit geval hadden wij beide dat zeer nodig.
Toen ze weg gegaan zijn hebben we al die papieren af gemaakt in een grote envelop gestopt en gelijk op het postkantoor gebracht.
 

En voor de rest….we weten het niet.
We proberen op de been te blijven en kijken wel hoe dit verder gaat er zit niets anders op.
Wel ben ik vast van plan dat als ik weer dreig door mijn voegen te gaan dan zal ik mij goed proberen te herinneren wat Echt belangrijk is in het leven en dat is Houden van Elkaar.
 

Hoe dit verder gaat leest u in mijn volgende verhaal……