Tagarchief | arts

10. Mijn Verjaardag…

Vanaf nu is het wachten op de uitslag van het Deskundigenoordeel.

 
Omdat de aanvraag zo lang onder weg is geweest…vanaf 6 mei en het nu ik dit schrijf al 7 juni is
lopen we al weken lang een extra risico, die niet nodig was geweest als het UWV eerder die aanvraag behandeld had.
De normale termijn voor zo iets is 2 tot 3 weken.
En dan hebben we nu nog geen uitslag natuurlijk want we zijn daar kort geleden pas geweest.
De stress is heel hoog op dit moment, dat is de reden dat mijn man steeds wekelijks begeleid wordt door Dokter P. en door de maatschappelijk werker.
Ook hebben we nu wat vaker contact met de advocaat van de bond, hoewel zij overbelast is door het vele werk dat zij heeft op dit moment.
Daardoor, kunnen we alleen contact maken via de telefoon en de mail, liever hadden we een keer persoonlijk contact gehad met de advocaat maar helaas kan zij de tijd daar niet voor vrij maken.
We hebben daar natuurlijk wel begrip voor, maar in ons geval had het toch fijn geweest om eens één keer
alles persoonlijk in een gesprek met haar door te nemen.
Helaas deze mensen zijn in de tijd waar we nu in zitten ook echt overbelast en komen niet door hun vele werk heen.
 
9 Juni 2009
De dag dat ik jarig ben, maar ik voel mij niet bepaald vrolijk en we hebben besloten mijn verjaardag wegens de kosten dan maar niet te vieren.
Een trieste dag waarin ik mijzelf heel hard toespreek om geen medelijden met mijzelf te krijgen.
Tenslotte schiet ik daar niets mee op en ik vind dat ik sterk moet blijven voor mijn man en voor de tijd die nog komen gaat.
Ik ben die dag dus gewoon begonnen zoals iedere dag en heb mijn dagelijkse bezigheden op gepakt.
Half op de dag bellen toch onze kinderen op om mij te feliciteren en te laten weten dat ze aan ons denken.
Ik zeg het eerlijk, even kreeg ik toch een dikke keel en heb een traantje gelaten.
In de middag kwamen de kleinkinderen nog om een bloemetje te brengen…ook toen heel blij natuurlijk….maar ook een heel dubbel gevoel.
Hoe ver kan men zinken dacht ik in zo’n korte tijd, terwijl je beide altijd hard heb gewerkt in wat voor een maatschappij leven we nu eigenlijk dat een werkgever dit zo maar kan doen!!
Die zelfde middag kregen we ook opnieuw een brief van de werkgever van mijn man met de volgende tekst letterlijk neer gezet!
 
Hierbij zouden wij graag van je willen vernemen, of je nu in de ziekteverzuimregeling zit of is het anders, dit is kortom niet duidelijk.
Zelfs de arbodienst is hier niet echt duidelijk in, deze spreken van een Mediation regeling.
Laat even weten hoe het zit, zodat wij eventueel een afspraak kunnen maken op kort termijn.
 
Een leuk extra verjaardag cadeau, dat is het eerste wat ik dacht.
Vervolgens hebben we contact gemaakt met onze advocaat om te vragen of zij dit wil afhandelen, daar wij het niet vertrouwde dat hij schreef dat hij niet weet of mijn man in de ziekteverzuim zit of niet.
Waarop de advocaat antwoordde, dat hij dat zelf maar moet uitzoeken, want hij hoort dat gewoon zelf wel te weten.
Want zegt zij, zo lang het Deskundigenoordeel duurt zit mijn man wel degelijk in de ziekteverzuimregeling.
Alleen als het oordeel negatief uitvalt dan zit de zaak anders.
Wij hoefde volgens haar dan ook zeker verder niet te reageren, gezien hoe we behandeld worden en hoe vreselijk dat vorige gesprek is verlopen.
Uiteindelijk waren we wel dankbaar, dat we daar niet opnieuw naar toe moeten en tja, we hadden hem toch ook niets nieuws kunnen vertellen daar we zelf ook op de uitslag zaten te wachten.
 
Die zelfde middag, mijn man loopt maar te ijsberen en zegt niets, ik lees het verdriet van zijn gezicht.
Ik stel hem voor om de auto even voor de keukenraam te zetten en dat hij hem dan gaat wassen, zodat hij zijn zinnen even ergens anders op heeft.
Eerst wil hij niet maar uiteindelijk gaat hij toch aan de gang, ik slaak een zucht van verlichting.
Een poosje later, komt hij lijkbleek naar binnen en stamelt dat hij de auto in elkaar heeft gereden….toen had ik het helemaal niet meer, werd boos en begon daarna te huilen en vroeg hem of alles oké was met hem.
Mijn Heer, waar halen we het geld vandaan om dit nog te laten maken, hoe kan dit nu gebeuren.
Hij wist het niet goed en herinnert niet precies hoe…..hij zei dat hij hem terug langs de stoep wilde zetten zich niet lekker voelde en even later had hij de auto blijkbaar in zijn achteruit kei hard tegen de boom aan gereden.
Door de klap kwam hij weer een beetje bij zijn positieven en zag wat er gebeurd was….hij kon er dus niets aan doen, hij had waarschijnlijk weer zo’n black-out gehad.
Welke tegenslagen krijgen we nu nog meer…hoeveel nog??
Uiteindelijk een zeer beladen niet gevierde verjaardag met als bonus al weer een rare brief van de werkgever.
We waren beide dankbaar toen die dag om was.
Vlak voor we naar bed gaan krijgt mijn man opnieuw een black-out, hij ziet spierwit zweet als een gek en hoort niet eens meer dat ik tegen hem praat.
Ik ben ook doods bang dat er iets met zijn hart niet goed zal blijven gaan, na enkele minuten komt hij weer een beetje bij zijn positieven en is aanspreekbaar.
We hebben nog tot diep in de nacht op gezeten samen, niet bij machten geen van beide om te slapen.
Vanaf die dag hebben we het gevoel dat het nu heel belangrijk wordt dat die uitslag van het Deskundigenoordeel snel komt, maar wat kan je meer doen als wachten…….
Af en aan hebben we steeds contact met de advocaat.
En de andere dag zijn we weer bij dokter P. geweest en middags bij de maatschappelijk werker, mijn man loopt nu op zijn laatste reserves en met mij gaat het niet veel beter.
 
Hoe dit verder gaat leest u in  11. Geen Ziektegeld…….

5.Deskundigenoordeel Aangevraagd

Vrijdagmiddag 1 Mei:

We worden opgebeld door de Psychologisch Verpleegkundige van het RIAG, deze zegt alles in zijn team besproken te hebben en ook contact te hebben gehad met onze huisarts.
Het advies wat daar uit is gekomen is het volgende.
Daar het bij het Riag eigenlijk alleen is voor behandeling van mensen die echt geestelijk ziek zijn zonder aantoonbare rede is het eigenlijk niet de juiste plek voor mijn man om behandeld te worden.
Mijn man zijn lichamelijke en geestelijke klachten zijn wel ernstig, maar verklaarbaar gezien waar hij de laatste maanden doorheen moet.
Hij gaf het volgende advies, dat we contact moet maken met het M.D.N.W (Maatschappelijke Dienstverlening Nieuwe Waterweg).
5. Mei Deskundigenoordeel:
Ook hebben we contact gemaakt met de advocaat, vanwege dat we het totaal niet eens zijn met het  consult en conclusie van die arts van de arbodienst.
Ze zei ons het volgende:
Dat als we het met deze arts niet eens zijn we een Deskundigenoordeel aan kunnen vragen bij het U.W.V.
Dat we  daar wel zelf €50.- voor moeten betalen, maar dat er dan een arts van het U.W.V
opnieuw kijkt of de diagnose van de arbo arts wel correct is.
Een Deskundigenoordeel duurt ongeveer twee tot drie weken en zo lang als dat aangevraagd en behandeld is hoef je dan niet te gaan werken.
In ons geval adviseerde zij nadrukkelijk dit te doen, daar mijn man inmiddels zo ziek is dat hij zeker na twee weken niet opnieuw kan gaan werken.
Wel moet je dan de werkgever en de arbodienst in kennis stellen dat je een Deskundigenoordeel aangevraagd heb.
Zij gaf ons ook het website adres waar we dat online kunnen aanvragen, ik zet dat hier onder.
Op die website ziet het er uit dat dit alleen aangevraagd wordt voor mensen die niet ontslagen zijn, maar dat is niet zo.
Ook mensen die ontslagen zijn kunnen hier gebruik van maken, indien ze het oneens zijn met de diagnose van de arbo arts!
Wij hebben toen besloten het advies van onze advocaat op te volgen en hebben op 5 mei dat Deskundigenoordeel online ingevuld.
Dat kan je online invullen, daarna downloaden op je computer en vervolgens uitprinten en opsturen.
Het beste kan je wel het bestand zorgvuldig bewaren daarna, voor als er iets mis gaat.
Dezelfde dag nog hebben we het ook verzonden.

Woensdag 6 Mei:

Door alle feestdagen konden ik niet eerder bellen voor mijn man voor een afspraak bij M.D.N.W.
Dus op deze dag hebben ik gelijk morgens Maatschappelijk werk gebeld.
Ik kreeg een maatschappelijk werker aan de telefoon. Hij had al bericht gekregen van het Riag dat mijn man doorverwezen is naar maatschappelijk werk.
Hij zei dat hij zo snel mogelijk een afspraak wilde maken voor mijn man, gezien de omstandigheden.
Maar dat het vanwege de dagen dat ze gesloten zijn geweest en de onderbezetting wel even zou duren voor hij deze afspraak kon maken.
Hij zou daar nog over terug bellen wanneer mijn man terecht kon, ook zei hij dat mijn man indien nodig wel alvast naar het inloop spreekuur kon komen.
Op deze ochtend, na de zoveelste slapeloze nacht van mijn man, heb ik ook opnieuw een afspraak gemaakt voor een bezoek aan onze huisarts omdat hij dit niet langer vol kan houden.
Daar deze nog met vakantie is, heb ik een afspraak gekregen op dezelfde dag met een vervangend arts Dokter P.
We zijn daar samen naar toe gegaan en hebben een heel lang gesprek gehad.
Dr. P. heeft zijn klachten aangehoord en het verhaal wat er bij hoort en kwam tot de conclusie dat mijn man nu uiteindelijk behoorlijk overspannen is.
In de eerste plaats heeft hij hem slaaptabletten voorgeschreven zodat het misschien beter lukt om een nachtrust te krijgen.
En vervolgens een nieuwe afspraak gemaakt met hem voor woensdag 13 Mei.
Het advies verder is, om zo tot rust te komen hoewel hij wel begrijpt dat onder de huidige omstandigheden dat heel moeilijk is.
 
Na het bezoek aan de huisarts zijn we direct naar het inloop spreekuur gegaan van de maatschappelijk werker.
Nadat we ons daar aangemeld hadden, kreeg mijn man een lang gesprek met de  Maatschappelijk werker die we ook aan de telefoon hadden die dag, want deze had toevallig dienst op het inloop spreekuur.
Ik kan zeggen dat mijn man daar totaal leeg en uitgeput vandaan is gekomen, het is voor hem echt zeer moeilijk om al die ellende steeds weer opnieuw te moeten vertellen normaal is hij namelijk niet zo’n prater en nu helemaal niet meer.

Bovendien is hij licht geraakt tegen iedereen, hij merkt dat zelf ook wel maar kan het op het moment niet goed meer tegen houden hoewel dit normaal gesproken helemaal zijn natuur niet is.

Na dit lange gesprek vindt de maatschappelijk werker dat hij vrijdag 8 mei al weer terug moet komen bij hem omdat het zoals hij zegt echt niet goed gaat met hem op dit moment.Een beetje schrik ik daar wel van want dat is pas twee dagen later, maar ik denk diep in mijn hart dat hij gelijk heeft…mijn man glijd verder af en heeft dringend hulp nodig.
En aanstaande maandag loopt het termijn af van de time-out die de arts van arbodienst  hem gegeven heeft, dan moet hij dat Mediation gesprek aangaan!!
Op dit moment kan hij dat helemaal niet aan, maar zal het toch proberen en hopen dat hij het red…..hij krijgt geen andere keus van die arbo arts.
Zowel de vervangende huisarts als de maatschappelijk werker zijn er van overtuigt dat dit veel te vroeg is.
De Arbo arts ziet overspannen zijn niet als een ziekte en vind het geen rede om thuis te blijven ook niet als dat allerlei lichamelijke en geestelijke klachten met zich mee brengt.
Maar ik kan u verzekeren hij voelt zich diep ellendig en ziek en is bang voor weer zo’n aanval.
Onze strijd is nog lang niet afgelopen, al onze hoop hebben we nu op het Deskundigenoordeel gevestigd, dat het eerlijk zal verlopen.
 
Het Gedicht “Onze Toekomst”wat bij dit verslag hoort kunt u Hier….lezen.
 
Hoe dit verder gaat leest u in 6. Aangetekende Brief/werkgever…..