Juli 2015-Gaat de Beperking Vrije Artsenkeuze alsnog door?

beperkt2

Juli 2015: Als nog Beperking Vrije Artsenkeuze……..!

Een half jaar na de politieke crisis, krijgt het kabinet alsnog z’n zin: de zorgpolis met beperkte artsenkeuze komt eraan. En ophef is dit keer nergens te bekennen!

Krijgt Schippers zo alsnog, via een sluiproute, gewoon haar zin?

Of kan het nog misgaan?

Als het parlement het nieuwe plan niet voor 1 oktober bespreekt, wordt het ongezien van kracht.
De Tweede Kamer lijkt wel van zins er over te spreken maar daar hebben VVD en PvdA een
meerderheid. Zij steunen de maatregel als uitwerking van het regeerakkoord en kunnen een debat blokkeren.
Indien nodig zal zij ook de Eerste Kamer passeren omdat het kabinet daar geen meerderheid meer heeft!

De overheidsstukken zijn te lezen op de onderstaande bron.
Klik hier voor de Overheidsstukken

Lees ook het artikel wat ik in december 2014 schreef over dit onderwerp: Klik Hier…..

 

Liefde en vertrouwen

zwanen kl

Liefde en vertrouwen

Beide is heerlijk
en onontbeerlijk
als Godsgeschenk gezonden
met elkaar verbonden.

Absoluut één geheel
zonder oordeel
aan elkaar gehecht
diep en oprecht.

mooi en stralend
alles bepalend
met een vast patroon
eerlijk en schoon.

Geen fantoom
maar een lieflijke droom
met prachtige normen
in allerlei vormen.

Liefde en vertrouwen
op elkaar bouwen
puur en oprecht
voor ieder weg gelegd.

© Gre Hulspas 27-7-2015

Renske Leijten

media_xl_190494

Een ode aan een politiek moedige vrouw, die zich niet onder laat sneeuwen door de politieke afbraak partijen…..
Renske Leijten

Kamerlid voor de SP
roept regelmatig nee
trekt steeds aan de rem
protesteert met luide stem.

Emotioneel en betrokken
strijdt onverschrokken
tegen kapitalistisch idealisme
en het rijke egoïsme.

Als sociale rots staat zij in de Kamer
ook al klinkt voor haar vaker de hamer
ze laat haar de mond niet snoeren
blijft zorgonderwerpen aanroeren.

Soms als roepende in de woestijn
doet het haar ontzettend pijn
dat verhalen worden opgeklopt
en de ouderen worden verschopt.

Goede zorg is echt haar geesteskind
waarvan zij zeker vind
deze moet dringend op de schop
marktwerking weg, kwaliteit in de top.

Medicijnen betaalbaar maken
over gezondheid waken
haar plan dat zij solide onderbouwd
is haar zeker toevertrouwd.

Een gedreven persoon
die heel gewoon
zegt waar het op staat
in een moeilijk politiek klimaat.

Kortom een vrouw van formaat
die met raad en daad
staat voor sociaal
voor ons allemaal.

© Gre Hulspas 27-7-2015

Soms ben ik het strijden zo moe

moe

Soms ben ik het strijden zo moe…………….en tegelijkertijd weet ik dat ik verder strijd.

Soms ben ik het zo vreselijk zat om te strijden en het strijden moe en schaam mij rot voor het beleid wat nu gevoerd wordt. Ik lees overal de berichten, zet op mijn profiel berichten neer waarvan ik denk dat ze o.a voor onze land en samenleving van absoluut belang zijn. Misschien ben ik dan naïef, want zelfs als ik berichten neer zet over schrijnende zaken van oudere mensen zijn er maar weinig mensen die het echt wat kan schelen wat met de oudjes gebeurd in dit land en zeer weinig mensen die een reactie achterlaten.

Ik begrijp dat niet en vind dat echt verdrietig om te moeten constateren dat de meeste in dit land verder gaan met hun eigen leven en altijd alleen maar hetzelfde groepje mensen mee de strijd aangaat. Of zijn zij ook het strijden moe net als ik?
Of hebben zij een andere rede en vinden zij onze samenleving zo hij nu in elkaar zit niet onrechtvaardig?

Ook de zorg waar zo veel onrecht is en waar zo veel mensen nu de dupe zijn van al die onzinnige bezuinigingen maakt mij heel bezorgd. Zeker als ik bij mijzelf denk, “o,jee wat zal nu weer de volgende stap zijn uit Den Haag”. Ik ben bang dat mensen gewend zijn geraakt aan al die afbraakwetten en verder alleen denken van”…”er is toch niets aan te doen”.

De corruptie die er heerst en vele in de politiek die onterecht hun zakken vullen met gemeenschapsgeld. En dan de politici waarvan ik nu weet dat ze heel vaak liegen en bedriegen en meerdere petten op hebben.

En zo kan ik nog uren doorgaan, ik ben het strijden soms echt moe en aan de andere kant weet ik dat ik verder wil omdat ik zo graag zou willen dat iedereen die na mij komt in een betere sociale samenleving zal leven als dat wij nu doen.
Een samenleving met fatsoenlijk betaalbare en menswaardige zorg.

En tegelijkertijd weet ik ook dat we dit met een kleine groep strijders niet kunnen bewerkstelligen, daar is saamhorigheid van de hele samenleving in ons land voor nodig.

Klik hier voor mijn Facebookpagina

© Gre Hulspas

Hallo Mark Rutte

mail Dolf2

Hallo allemaal,

Vandaag kreeg ik de volgende e-mail van een hoog bejaarde oud burgemeester en lieve vriend van mij. Met de mededeling erbij of ik dit wil publiceren, hij is in de 80 jaar, ontzettend boos en het meer dan beu om als gepensioneerde zo behandeld te worden door de regering van Mark Rutte! Graag voldoe ik aan zijn verzoek om hem een steuntje in de rug te geven en citeer dan ook zijn geschreven stuk letterlijk.

Hallo Mark Rutte,

Hoe is het in hemels naam mogelijk dat de Eerste en Tweede kamer er mee instemmen, dat als een gezin naar het land van herkomst wil gaan, WIJ, Nederlanders, de vliegreis en de verhuiskosten betalen en ze dan nog maandelijks € 600,00 tot hun dood toesturen! Wat ging er mis tijdens deze beslissing? Om over de kinderbijslag maar te zwijgen. Maar wij stel sukkels betalen de volle mep voor de zorgpremie, we betalen ook de € 375,00 eigen risico, terwijl buitenlandse werknemers maar € 69,00 per maand betalen en geen eens eigen risico!
Maar het kan nog gekker hoor Mark, dat weet jij ook wel, we geven de man die brand stichtte op Schiphol, waarbij 10 mensen omkwamen, gewoon een schadevergoeding (lees afkoopsom) van € 47.800,00.
Hij had onterecht vast gezeten hij was maar een illegaal en die moet je koesteren toch Mark? Want deze mensen protesteren niet tegen het WANBELEID van dit kabinet. Maar 19 maart bracht de uitslag, niets huidige politieke partijen. Nou Mark, kun je rekenen, reken er dan maar niet op. En gelukkig blijkt na de verkiezingen een kei harde afstraffing voor jou en je zittende verkwansellaars.

Weet je wat ook echt schandalig was?
Dat D66, GroenLinks proberen, om in het Turks stemmen te krijgen, hoe laag kun je nog zakken? Dus doe mij en de rest van de Nederlandse bevolking een heel groot plezier, pak je koffers en rot op uit het Catshuis en neem a.u.b. de hielenlikkers van je regeringspartij mee… Vooral geen liefs van mij. Je mag ook jongere dan 65 dit laten lezen, misschien leer je hier nog iets uit ?

Hallo allemaal,
Een Nederlandse 65 plusser spreekt!
Ik heb hard gewerkt sinds mijn 14 de, maakte 40 en soms tot 50 uur per week, en dat meer dan 40 jaar lang. Ik verdiende redelijk geld, maar had mijn baan of mijn salaris niet geërfd en ik werkte om daar te komen waar ik vandaag ben.
Als je de economie bekijkt, lijkt het nu geen goed moment te zijn, gepensioneerde te worden. Maar ik heb geen keuze, ik ben gepensioneerde.

1.Ik ben het beu, om te horen, dat ik “mijn rijkdom moet verdelen” onder mensen die mijn vorm van werk-ethiek niet kennen.

2.Ik ben het beu om te horen, dat de regering het geld dat ik verdiend heb, van mij wil afpakken desnoods met geweld!

3.Ik ben het beu te horen dat ik mijn zuur verdiende centjes moet afstaan, aan de 5 of meer kindjes van Ronaldo, Ivanojev, Rachid en Mohamed, die bij hun moeder in het thuisland leven en die hier 900 euro werkloze steun of O.C.M.W. opstrijken.

4.Ik ben het beu, dat men mij vertelt, dat ik mijn levensstandaard moet verlagen, om zodoende de verwarming van de planeet tegen te gaan, terwijl de U.S. het vertikt om de Kyoto-overeenkomst te tekenen, en China meer CO² uitstoot per inwoner, dan heel mijn straat.

5.Ik ben het beu, verteld te krijgen, dat drugverslaafden zieken zijn en dat ik hen moet helpen, hen ondersteunen en ze medisch laten behandelen en dat ik zou moeten betalen voor de schade, die zij bij zichzelf aanrichten. Te velen onder ons, die geen verantwoording voor hun leven en acties nemen, ik ben dat werkelijk beu!

Maar ik ben erg blij, dat ik 65 plusser ben want nu hoef ik mij niet meer verantwoordelijk te voelen, voor wat anderen van deze wereld maken. Ik heb echter wel te doen met de volgende generaties.
Deze kreet zal waarschijnlijk niet alom gepubliceerd worden, behalve als wij het zelf doen. Dit is dus uw kans, om het verschil te maken.

Ik ben 65plusser en deed voluit mijn deel, nu ben ik moe.

Vooruitgang, is niet de rijken rijker maken!

rijken rijker maken

Vandaag is het 18 maart de dag van de Provinciale Staten, spannend maar ik voel ook een soort gelatenheid over mij van, nu kunnen we alleen nog afwachten. Vanmorgen ben ik wezen stemmen alleen de Waterschapsverkiezingen daar heb ik niet aan mee gedaan, ik vind dat een zaak van de provincie en heb ook weinig of geen informatie gekregen waardoor ik gewetensvol een stem zou kunnen uitbrengen. Voor de Provinciale Staten heb ik wel gestemd en voor mij was en is het helder, de enige juiste weg die we moeten inslaan is de sociale weg.

Tegelijkertijd terug kijkend op de afgelopen weken waarin ik mij bijzonder geërgerd heb aan de politiek leiders van diverse partijen die legio tegenstrijdigheden riepen in de media terwijl ze in het beleid het tegenovergestelde al ruim twee jaar uitvoeren. Voor mij ook de ergernis ten top dat mensen van de Eerste Kamer nauwelijks aan het woord kwamen terwijl het hun verkiezingen zijn en niet die van de Tweede kamer. De verschillende toneelstukjes die opgevoerd zijn door zogenaamde “politieke kopstukken”, zijn mij letterlijk de neus uitgekomen. Zo komt dit land en zijn burgers niet vooruit maar gaat verder achteruit!

Op mij komt het dan ook over als dat de meeste partijen uitsluitend voor de hoeveelheid zetels, macht, status en een vet loon gaan en idealen ver te zoeken zijn. Sociale gedachte en gevoel voor mensen die het moeilijk hebben zoals hulpbehoevende ouderen, zieken, gehandicapten en werklozen zijn ver te zoeken, tot nu toe groeit alleen de tweedeling in onze maatschappij. Zeker de regeringspartijen VVD en PvdA met hun vriendjes D66, SGP, CU en CDA hebben er flink toe bij gedragen dat ons land verloederd en men allen die zoals ze genoemd worden een “kostenpost” zijn, het gevoel gekregen hebben dat zij er beter maar niet meer kunnen zijn. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zelfmoord onrustbarend meer voor komt de laatste jaren, dat moet afgelopen zijn mensen moeten zich weer gewaardeerd en wenselijk voelen.

Mijn zorgen om ons land is groot, indien dit beleid wordt voortgezet zie ik het somber in. Ik hoop dan ook met heel mijn hart dat dit beleid gestopt wordt en we aan een echt sociaal Nederland kunnen gaan werken. Ik wil dan ook met de woorden eindigen waar ik dit stukje gedachte al schrijvend mee begonnen ben namelijk “ Vooruitgang is niet de rijken rijker maken, maar je bekommeren om diegene die dit heel hard nodig hebben”.

© Gre Hulspas 18-3-2015

Gehandicapten en Werklozen dood ongelukkig!

sociale werkplaats2

Decentralisatie en Participatie, soms word ik er zo vreselijk kwaad over als ik zie hoe er met mensen wordt omgegaan dankzij deze nieuwe regelingen van PvdA Staatssecretaris Jetta KIijnsma die per 1 januari 2015 zijn ingegaan.

Gehandicapten die tussen wal en het schip vallen door kromme hersenspinsels van PvdA Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Jetta Klijnsma. Werklozen die op de werkplaats te werk gesteld worden tegen behoud van uitkering. Voor mijn gevoel voor beide partijen de omgekeerde wereld die zeker niet zal bijdragen dat gehandicapten een gewone baan aangeboden krijgen of dat werklozen aan een baan komen.

Gehandicapten:
Werkplaatsen lopen leeg en nieuw gehandicapten worden niet meer geplaatst waarvan er nog zo’n 20.000 op de wachtlijst stonden. Het budget wat gemeentes krijgen is te weinig om al die mensen de nodige begeleiding te geven die tot een baan lijdt, vele gehandicapten zitten dood ongelukkig thuis en dit aantal zal groeien! Ik weet uit ervaring dat veel gehandicapten trots zijn op hun werk bij een sociale werkplaats en dat dit een goede invulling geeft in hun leven waar ze blij mee zijn. Waarom dit nu afgepakt, juist Jetta Klijnsma met haar eigen handicap had zich beter moeten verdiepen waar deze mensen behoefte aan hebben en waar zij zich gelukkig voelen, maar nee zij bekijkt het van een hele merkwaardige kant, houdt geen rekening met de gevoelens van deze mensen. Vele kunnen niet instromen in een reguliere baan en ook werkgevers staan niet te trappelen om deze mensen aan te nemen, de praktijk is nu al na twee maanden heel anders als dat Klijnsma heeft afgeschilderd. Lang niet iedereen heeft een handicap die hun in staat stelt om normaal werk te verrichten dat is echt maar een beperkte groep. In mijn ogen een domme ondoordachte maatregel van Jetta Klijnsma die niet gaat werken en een hoop verdriet met zich meebrengt.

Gemeentes:
Veel gemeentes hadden volgens mij liever de sociale werkvoorziening overeind gehouden, dat lees ik ook overal in de media. Daarnaast geeft het Rijk gemeentes elk jaar minder geld voor de uitkeringen en begeleidingskosten voor de oude groep. In veel plaatsen is onduidelijk of het lukt om de sociale werkvoorziening met de teruglopende instroom en het teruglopende budget overeind te houden. Zeker is dat een andere werkvoorziening voor een grote groep niet zal lukken.  PvdA Staatssecretaris Klijnsma wil dat gemeenten hun best doen om mensen met een beperking bij gewone bedrijven te plaatsen, maar lang niet iedereen is het daar mee eens. In de arbeidsregio’s zijn veel werkgevers die zeggen dat ze bereid zijn ruimte te maken voor deze groep mensen, maar vooralsnog zijn er nog maar een paar banen gerealiseerd bij die werkgevers.

Werklozen:
Werklozen zijn ook mensen die gevoel hebben en die vaak al door een bak ellende zijn gegaan toen zij hun baan verloren. Natuurlijk zijn er ook werklozen die het wel best vinden niet te hoeven werken, deze zijn er altijd al geweest echter is dat maar een kleine beperkte groep. De meeste vinden het verschrikkelijk gedwongen thuis te zitten en solliciteren enorm veel om een nieuwe baan te vinden. Veel gemeentes hanteren nu de regel dat werklozen mensen een aantal weken moeten werken op de sociale werkplaats. In mijn gevoel de omgekeerde wereld gehandicapten zijn ellendig omdat ze bij een gewone werkgeven moeten gaan werken, nieuwe gehandicapten zitten doelloos thuis en werklozen voelen zich niet op hun plaats omdat zij op de sociale werkplaats te werk gesteld worden. Ook gedurende die periode is er minder de gelegenheid om naar een reguliere baan te zoeken immers na werktijd kan je alleen nog schriftelijk en per mail solliciteren. En iedereen die werkloos is weet nu wel dat die manier van solliciteren zelden een reactie terug oplevert.

Twee groepen ongelukkig:
Twee grote groepen mensen dood ongelukkig en bovendien levert het geen nieuwe banen op nog voor de gehandicapten of de werklozen. Werkgevers staan echt niet te trappelen om gehandicapten een baan te bezorgen, Klijnsma roept dat nu wel maar de praktijk laat het tegendeel zien. Deze aanpak levert volgens mij alleen schadelastbeperking op. Een van de deelnemers, een bouwkundig ingenieur met 20 jaar werkervaring, zegt: “Het steekt me dat wij productiewerk doen, waaraan geld verdiend wordt, maar niet door ons. Opdrachtgevers betalen, maar ik krijg niets.” Hij wil liever iets nuttigs doen als tegenprestatie: “Laat mij een buurthuis opknappen waar geen geld voor is, een speeltuin, laat me iets doen waar de maatschappij iets aan heeft en waar normaal gesproken geen geld voor is.” En dan te weten dat die zelfde productieplaats door een gehandicapte die thuis zit in misère heel graag opgevuld zou zijn. Hoe krom is dit, twee groepen dood ongelukkig en bijna niemand komt op deze manier echt aan een baan, in mijn beleving verkeerd uitgedacht en deze maatregel zou zo snel mogelijk moeten verdwijnen.

Afschuifsysteem van de Staat:
Helaas is de realiteit heel anders als de hersenspinsels van PvdA Jetta Klijnsma, niemand wordt er gelukkiger van…nou ja wel iemand natuurlijk maar dat is de Staat, de werkgevers en in bepaalde vorm misschien sommige gemeentes. De staat omdat die er tegenwoordig een afschuifsysteem op nahoudt en er dan ook nog eens een veel te laag budget voor geeft. De werkgevers, omdat er dan meer productie geleverd wordt op de sociale werkplaatsen ( behoud van uitkering) dus dat levert meer op en de gemeentes omdat de sociale werkvoorziening ook voor hun meer oplevert dus zij iets minder te kort zullen komen. Maar van die laatste wil ik er wel bij zeggen dat zij natuurlijk een veel te laag budget krijgen van de Staat en dus ook veel te kort zullen komen om deze taken uit te voeren.  In mijn beleving onmenselijk en asociaal beleid!

Oplossing:
Een oplossing zo ik het zie en ik ben geen politicus maar een gewone burger. Om te beginnen de Sociale werkvoorzieningen open houden. Natuurlijk weet ik dat dit minder oplevert maar aan de andere kant al die gehandicapten die thuis zitten moeten om dit houdbaar te houden toch dan naar een soort dagopvang en dat kost ook geld. Dat geld moet dan grotendeels vrees ik door de verzorgers van die gehandicapten opgebracht worden en indien zij dat niet kunnen belanden zij volgens mij toch ook weer bij de gemeentes. Menselijk gezien moet voor mij echt de sociale werkvoorziening intact blijven, ik vrees dat op de manier het nu gaat deze anders grotendeels op de lange duur zal verdwijnen wat een slechte zaak zou zijn.

Wat de werklozen betreft, een tegenprestatie leveren voor de uitkering vind ik niet verkeerd, maar deze zou zo ingevuld moeten worden dat mensen het voelen als een wezenlijke bijdrage aan de maatschappij en zou het naar mijn idee alleen maar goed zijn als zij daar ook iets aan overhouden oftewel een klein deel van zelf mogen houden.

Een tweede mogelijkheid zou zijn dat mensen te werk gesteld worden bij een werkgever die hun na een bepaalde tijd Verplicht een vaste baan moeten geven. Immers is het nu vaak zo dat indien nu de proeftermijn afgelopen is men wordt ingeruild voor een volgende werkloos. Dat laatste demotiveert mensen enorm en moet naar mijn mening gestopt worden.

© Gre Hulspas 12-3-2015

Hoe dementie in een leven sluipt

dementeren

Mijn telefoon gaat de gehele dag, de planner was druk bezig mensen in te delen waar zij extra konden werken echter zelf ben ik vol geboekt althans dat dacht ik. De telefoon rinkelt, Ik neem de telefoon op het is de planner deze wil mij meenemen naar een klant. De klant is een mevrouw en geen makkelijke dame aangezien zij al een aantal collega’s had weg gestuurd samen spraken we een dag af, dat werd vrijdagochtend en mevrouw Beker zou aanwezig zijn samen met haar zoon.

Ik kreeg al aardig in de gaten dat ik de moeilijke klanten kreeg en besprak dat, want hoe graag ik ook mensen help wat afwisseling met ontspannen klanten maakt het werk toch iets leuker. Gelukkig begreep mijn planner dat, deze zei “dat is de laatste Jolanda”, nou dat klonk als muziek in mijn oren. We kwamen aan een flat met lift dat is altijd zo n rijkdom, aangezien ik zelf last heb van bloedvat vernauwingen. Dat zorgde ervoor dat ik hele dagen pijn in mijn benen heb, ook wel etalage benen genoemd. Ik belde aan en de zoon van de mevrouw deed de deur open en heten ons welkom.

Met een warm onthaal mochten wij plaats nemen, mevrouw zat in een stoel en keek mij van top tot teen aan. Een kleine Indonesische vrouw, tenger en met grijs bijna wit haar. Ik zag dat ze mij en mijn planner aan het observeren was. Er werd koffie gebracht door de zoon en deze vertelde wat er gaande was met zijn moeder. “Ze is aan het dementeren, heeft diverse lichamelijke klachten waardoor mijn moeder zelf niet meer kan schoon maken. Tevens heeft mijn moeder ook de verplegers aan huis die haar helpen met medicatie en eventueel douchen”. Hij hoopte dat het zou klikken tussen mij en zijn moeder aangezien zij er al veel had weg gestuurd. Mevrouw wilde dat ik twee keer per week kwam, de maandagochtend 3 uur en vrijdagmiddag 2 uurtjes.

De eerste maandag ben ik er heen gegaan het verliep best vlotjes, zij hield mij in de gaten en keek streng en daarbij vertelde zij wat ik moest doen. Bij een kop koffie vertelde zij mij dat ze met de boot hier heen gevlucht was en dat zij hier in Nederland gestudeerd heeft als zuster, zij assisteerde ook bij in de operatie kamer. Herhaaldelijk kreeg ik dat horen dat haar man was overleden waar zij het nog steeds moeilijk mee had. Op haar tafel lag een kleed en daaronder lag de overlijdens kaart van haar man waar zij een aantal keren op keek. Alles van haar man was nog in huis en het leek erop of haar man elk moment binnen kon lopen zelfs zijn schoenen stonden nog op de gang en zijn hoed hing daar.

Na een aantal weken dacht ik wel het vertrouwen te hebben gewonnen tot ik haar aantrof dat zij zich niet goed voelde, ze had het koud en dacht dat ze ging sterven. Met veel praten lukte het mij dat ze in haar bed ging liggen maar zij was zo bang dast het bij mij door merg en been ging. Ik besloot op de grond te gaan zitten naast haar bed en hield haar hand vast en vertelde dat ik haar zoon ging bellen. Daar was mevrouw Beker heel blij mee en nadat ik gebeld had ben ik weer naast haar gaan zitten, heb haar hand vast gehouden zodat ze wist dat er iemand bij haar was. Ik stelde haar gerust door te zeggen “ik blijf bij u tot u zoon hier is”. Met mijn andere hand wreef ik over haar wangen en merkte dat ze rustiger ging ademen. “Ga ik dood Jolanda” vroeg zij mij en ik trachtte haar dan gerust te stellen. Wat was ik blij haar zoon te zien en naar huis te kunnen, direct daarna heb ik mijn planner gebeld en uitgelegd wat er gaande was.

Dat ik die middag weinig schoon gemaakt had aangezien mevrouw niet lekker was. Het was geen probleem ik had er goed aangedaan. De mevrouw was vaker niet lekker en bang van de dood, dan deed ik haar geruststellen. Of wilde deze mevrouw graag dood, dat vroeg ik mij altijd af. Buren hielden mij vaak aan met de vraag of mevrouw nog zelf kookte aangezien zij een gas fornuis had. De buren kon ik gerust stellen dat deed mevrouw niet meer. De kinderen kookten of haalde wat lekkers voor haar, Zij at weinig tot niets dat had ik al snel gezien. Ik nam weleens een broodje kroket voor haar mee, dat smikkelde ze aardig weg.

Na een paar maanden bij haar gewerkt te hebben werd ik zelf geopereerd ik moest gedotterd worden waardoor ik zeker 3 weken de ziektewet in moest.  Na mijn herstel ging ik weer naar mevrouw Beker, ze was boos en zelfs woest dat ik zomaar weg gebleven was, ik moest maar weg gaan en hoefde nooit meer terug te komen. Ik trachtte nog van alles maar mevrouw bleef bij haar standpunt. Ik ben netjes weg gegaan de planner zei mij nog  “misschien had je mij nog moeten bellen”. Ja had, als je mij een retourtje geeft kan ik je bellen enkel die is er niet. Mevrouw heeft nog een jaar zelfstandig gewoond en ging toen het verzorgingstehuis in. Ik vraag mij nog weleens af zou ze nog leven, hoe dan ook ik had respect voor haar.

© Jolanda Loke 7-3-2015

Een zorgmijder los laten blijft moeilijk.

zorgmijder

Ik werd gebeld door mijn baas of ik even naar kantoor wilde komen, waarop Ik mij meldde, een kop koffie kreeg. Ik wist totaal niet wat mij te wachten stond maar het zag er wel serieus uit. Mijn baas vroeg mij of ik naar Meneer Bonn wilde gaan, waarop ik antwoordde “ ja, uiteraard maar waarom laat je mij hiervoor komen dan”, aangezien dit niet echt gebruikelijk is. Mijn baas wil uitleg geven wie die Meneer is en wat ik er kan verwachten, Ik kreeg al enig idee van oké ik word volgens mij bij alle probleem gevallen ingezet.

Ik moest bij deze man heel ongebruikelijk door de tuin, daar kon ik gewoon de deur opentrekken en stond ik in een slaapkamer waar ik dan Meneer Bonn aantrof. Waarom niet aanbellen zoals dat bij iedereen ging vroeg ik mij af. Maar deze man ligt op bed en kan niet van bed af, in zijn kinderjaren had hij polio gekregen en heeft slechte doorbloedingen. Ik had zo mijn gedachten hier over van, ook gevaarlijk ieder oplettend mens ziet dat ik door de tuindeur ga en zo de deur opentrek. In mijn hoofd zag ik al voorbeelden, straks wordt die arme stakker nog overvallen. Ja, soms zie je beren op de weg die er dan even niet zijn maar wel in mijn gedachten. Mijn rol als vrijwilliger van slachtofferhulp kwam al gauw naar boven.

Ik ging bij Meneer Bonn naar binnen begroette hem en stelde mij netjes voor. Het rook er muf en naar zo’n schimmellucht dat ik er eng van werd. Daar zag ik een kleine man liggen, om zich heen allemaal opgestapelde kranten en geen klein stapeltje hoor. Ik had stellig het idee dat zijn bed nog nooit verschoond was, het laken wat ooit crème of wit geweest en nu grauw zwart en smerig. Meneer Bonn vertelde mij dat de badkamer en keuken schoongemaakt moest worden, ik liep naar de woonkamer en zag ook daar allemaal spullen, kranten, reclame, stoelen en tafels op elkaar gestapeld. En dacht, wauw is hier geen woonbegeleider maar die was er wel degelijk, deze kwamen zijn medicijnen brengen en een ontbijt of lunch maken. Het bleek al jaren zo te zijn, hier moest ik spontaan van op mijn hoofd krabbelen. Ik zei tegen mezelf Jolanda je ben hier om schoon te maken dus doe je ding en laat het voor wat het is.

De badkamer en keuken had ik gedaan en moest drie uur bij Meneer Bonn blijven dus vroeg ik of ik nog wat voor hem kon doen. Hij vroeg mij zijn washandjes uit te wassen met de hand, ik keek in die emmer en vroeg aan hem “zoveel washandjes”? Ja, zei hij nadrukkelijk” ik douche mezelf niet in de badkamer dat doe ik op bed met washandjes”. Waarop ik antwoordde, “ Meneer Bonn ik vindt u aardig maar deze washandjes ga ik niet wassen op de hand”. Waarop ik de rimpels al op zijn gezicht zag komen. “Nee, Meneer Bonn ik zie u kijken maar ik zet de hygiëne voor mezelf op de eerste plaats”. Ik vind dat dit de taak is van de woonbegeleider/ verpleegkundige en gelukkig liet hij het rusten omdat hij zag dat ik dit echt niet ging doen.

Ik moest ook boodschappen gaan doen, hij had een lijst gemaakt maar die moest ik eerst overschrijven. Meneer Bonn gaf mij 120 euro en daarna kon ik gaan. Zelf vond ik dat wel veel geld, en al die boodschappen die ik moest halen waar laat hij ze allemaal. De keukenkastjes zaten propvol en wanneer ik de andere kast opendeed kwam daar een heleboel nieuw beddengoed uit en met de schoonmaakspullen daar kon je wel 8 woningen mee schoonmaken. De man had dus een verzamel probleem van kranten, reclame, stoelen, tafels en ook boodschappen. Hier moest ik dus twee keer per week drie uur heen, elke week kwam hetzelfde terug zowel de boodschappen als het stofzuigen. Tijdens mijn werk moest ik uitkijken dat ik geen spullen op me hoofd kreeg en met het vele geld boodschappen doen vond ik al helemaal niet kunnen.

Ik kreeg een andere baas ( leidinggevende), met haar besprak wat ik al een poos zag bij Meneer en vroeg haar mee te gaan zodat zij zelf kon zien waar ik in werkte. Wat niet gezond was voor mij en ook voor Meneer Bonn zelf niet. Ze ging mee en schrok zich daadwerkelijk rot en begon te praten met hem dat ik niet meer wilde komen werken. Dat zij wel kon begrijpen waarom ik niet meer wilde want het is er niet bepaald hygiënische. Ze hoopte dat ze op hem in kon praten en dat hij hulp zou aan nemen. Meneer Bonn zou beter tijdelijk naar een zorginstelling gaan zodat zijn huis leeg gemaakt kon worden en zijn bed opnieuw verschoond kon worden. Daarna kon hij dan terug in een opgeruimd schoon huis en bed. Maar helaas wilde hij niets anders als enkel zo blijven liggen en op deze wijze door gaan. Ik zei hem “sorry, Meneer Bonn maar dan wel zonder mij” want weet je hij is een zorgmijder. Ik hoefde van mijn leidinggevende er niet meer heen, wel ging zij alles op alles zetten om deze man toch verder te helpen. Of dit gelukt is weet ik eigenlijk niet aangezien deze leidinggevende ook weer vertrokken is.

Hier moest ik Meneer Bonn los laten en dat val echt niet mee, zo op zijn tijd denk ik nog aan hem zeker als ik langs zijn huis rijd en dan mij afvraag, lig hij nog steeds zo.

© Jolanda Loke 12-2-2015

Gevoelens

Gevoelens
Het is er en soms niet
tot intens verdriet
hier en daar
neem ik het waar.

Verdwenen in lucht
als een zachte zucht
echter wel geloven
het is niet te doven.

Vindt men gehoor
kan er mee door
dat wat ik bedoel
het menselijk gevoel.

Niet te ontduiken
alleen gebruiken
ten goed ten kwade
in diep genade.

Een liefdeloos mens
met als enige wens
in grote onmacht
teder en zacht.

Slechts één keer
in vredige sfeer
de hele wereld samen
in erbarmen bekwamen.

De mensheid
opgeven de strijd
slechts liefde gevend
gevoelens heel levend.

© Gre Hulspas 11-2-2015