Mam je bent er, maar ook niet

mam je bent er

Een nieuw gedicht…ik heb mijn Moeder niet meer maar nog vaak denk ik terug an de 3 jaar dat zij ziek was en vooral ook aan het laatste jaar dat zij ons langzaam ontglipte…er nog wel zat maar ook eigenlijk niet meer.Het is heel verdrietig om je moeder te zien zitten terwijl het contact steeds meer weg valt en je toch de diepe verbondenheid blijft voelen…Heel moeilijk maar ook toch met mooie momenten, daar gaat dit gedicht over.

Mam je bent er, maar ook niet

Een ziel is verdwaald
innerlijke stilte neergedaald
woorden zacht en teder
dalen neder.

Vervagend het heden
wat blijft is verleden
gevoelens slaan een brug
kindertijd keert terug.

Zij zit er, echter ook niet
tot groot verdriet
gebeurtenissen zijn vergeten
over blijft het niet weten.

Al roepend mijn naam
verdwijnt zij langzaam
zittend in haar stoel
zo’n verdrietig gevoel.

Het contact vervaagd
haar gedachte vertraagd
met gevoel en vol erbarmen
neem ik haar in mijn armen.

Mam je bent er, maar ook niet
dat doet intens verdriet
mijn liefde is een feit
voor eeuwig en altijd.

Ook al ben je verward
je zit in mijn hart
ooit kom ik je tegemoet
dan is alles weer mooi en goed.

© Gre Hulspas 21-09-2015

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CAPTCHA

*