Hoe dementie in een leven sluipt

dementeren

Mijn telefoon gaat de gehele dag, de planner was druk bezig mensen in te delen waar zij extra konden werken echter zelf ben ik vol geboekt althans dat dacht ik. De telefoon rinkelt, Ik neem de telefoon op het is de planner deze wil mij meenemen naar een klant. De klant is een mevrouw en geen makkelijke dame aangezien zij al een aantal collega’s had weg gestuurd samen spraken we een dag af, dat werd vrijdagochtend en mevrouw Beker zou aanwezig zijn samen met haar zoon.

Ik kreeg al aardig in de gaten dat ik de moeilijke klanten kreeg en besprak dat, want hoe graag ik ook mensen help wat afwisseling met ontspannen klanten maakt het werk toch iets leuker. Gelukkig begreep mijn planner dat, deze zei “dat is de laatste Jolanda”, nou dat klonk als muziek in mijn oren. We kwamen aan een flat met lift dat is altijd zo n rijkdom, aangezien ik zelf last heb van bloedvat vernauwingen. Dat zorgde ervoor dat ik hele dagen pijn in mijn benen heb, ook wel etalage benen genoemd. Ik belde aan en de zoon van de mevrouw deed de deur open en heten ons welkom.

Met een warm onthaal mochten wij plaats nemen, mevrouw zat in een stoel en keek mij van top tot teen aan. Een kleine Indonesische vrouw, tenger en met grijs bijna wit haar. Ik zag dat ze mij en mijn planner aan het observeren was. Er werd koffie gebracht door de zoon en deze vertelde wat er gaande was met zijn moeder. “Ze is aan het dementeren, heeft diverse lichamelijke klachten waardoor mijn moeder zelf niet meer kan schoon maken. Tevens heeft mijn moeder ook de verplegers aan huis die haar helpen met medicatie en eventueel douchen”. Hij hoopte dat het zou klikken tussen mij en zijn moeder aangezien zij er al veel had weg gestuurd. Mevrouw wilde dat ik twee keer per week kwam, de maandagochtend 3 uur en vrijdagmiddag 2 uurtjes.

De eerste maandag ben ik er heen gegaan het verliep best vlotjes, zij hield mij in de gaten en keek streng en daarbij vertelde zij wat ik moest doen. Bij een kop koffie vertelde zij mij dat ze met de boot hier heen gevlucht was en dat zij hier in Nederland gestudeerd heeft als zuster, zij assisteerde ook bij in de operatie kamer. Herhaaldelijk kreeg ik dat horen dat haar man was overleden waar zij het nog steeds moeilijk mee had. Op haar tafel lag een kleed en daaronder lag de overlijdens kaart van haar man waar zij een aantal keren op keek. Alles van haar man was nog in huis en het leek erop of haar man elk moment binnen kon lopen zelfs zijn schoenen stonden nog op de gang en zijn hoed hing daar.

Na een aantal weken dacht ik wel het vertrouwen te hebben gewonnen tot ik haar aantrof dat zij zich niet goed voelde, ze had het koud en dacht dat ze ging sterven. Met veel praten lukte het mij dat ze in haar bed ging liggen maar zij was zo bang dast het bij mij door merg en been ging. Ik besloot op de grond te gaan zitten naast haar bed en hield haar hand vast en vertelde dat ik haar zoon ging bellen. Daar was mevrouw Beker heel blij mee en nadat ik gebeld had ben ik weer naast haar gaan zitten, heb haar hand vast gehouden zodat ze wist dat er iemand bij haar was. Ik stelde haar gerust door te zeggen “ik blijf bij u tot u zoon hier is”. Met mijn andere hand wreef ik over haar wangen en merkte dat ze rustiger ging ademen. “Ga ik dood Jolanda” vroeg zij mij en ik trachtte haar dan gerust te stellen. Wat was ik blij haar zoon te zien en naar huis te kunnen, direct daarna heb ik mijn planner gebeld en uitgelegd wat er gaande was.

Dat ik die middag weinig schoon gemaakt had aangezien mevrouw niet lekker was. Het was geen probleem ik had er goed aangedaan. De mevrouw was vaker niet lekker en bang van de dood, dan deed ik haar geruststellen. Of wilde deze mevrouw graag dood, dat vroeg ik mij altijd af. Buren hielden mij vaak aan met de vraag of mevrouw nog zelf kookte aangezien zij een gas fornuis had. De buren kon ik gerust stellen dat deed mevrouw niet meer. De kinderen kookten of haalde wat lekkers voor haar, Zij at weinig tot niets dat had ik al snel gezien. Ik nam weleens een broodje kroket voor haar mee, dat smikkelde ze aardig weg.

Na een paar maanden bij haar gewerkt te hebben werd ik zelf geopereerd ik moest gedotterd worden waardoor ik zeker 3 weken de ziektewet in moest.  Na mijn herstel ging ik weer naar mevrouw Beker, ze was boos en zelfs woest dat ik zomaar weg gebleven was, ik moest maar weg gaan en hoefde nooit meer terug te komen. Ik trachtte nog van alles maar mevrouw bleef bij haar standpunt. Ik ben netjes weg gegaan de planner zei mij nog  “misschien had je mij nog moeten bellen”. Ja had, als je mij een retourtje geeft kan ik je bellen enkel die is er niet. Mevrouw heeft nog een jaar zelfstandig gewoond en ging toen het verzorgingstehuis in. Ik vraag mij nog weleens af zou ze nog leven, hoe dan ook ik had respect voor haar.

© Jolanda Loke 7-3-2015

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CAPTCHA

*