De vergeten doelgroep

de vergeten doelgroep
Ik begin aardig mijn draai te vinden als huishoudelijke medewerker, aangezien ik al op verschillende adressen ben geweest. Het blijft toch spannend waar kom je in te terecht ieder mens is zo verschillend. Dit keer mocht ik naar een jonge dame die verstandelijke gehandicapt was en nogal moeilijk in de omgang. Oké, dacht ik mouwen opstropen en gaan.

Ik belde aan en kreeg met nogal luidde stem te horen “wie is daar”. Ik riep mijn naam en de deur ging open. “Hallo” zei ze mij en gaf een hand en stelde zich netjes voor, “Marijke, blijf jij nou mijn hulp”. “Om eerlijk te zijn weet ik niet of ik jou vaste hulp blijft” antwoordde ik, laten wij maar eerst eens kijken of jij mij wel zo aardig vindt. Marijke begon te lachen en mijn gedachte waren pfff het ijs is gebroken. Marijke is één van de weinig verstandelijk gehandicapten die nog op zichzelf woont. Je ziet wel dat verstandelijk gehandicapte mensen op zichzelf wonen in een flat maar deze hebben dan 24 uur zorg en Marijke heeft dat niet zij behoort eigenlijk tot een vergeten doelgroep.

Het huis was rommelig, de keuken en badkamer vies. Maar wat mag je nu verwachten van een verstandelijke gehandicapten, ik wist het niet want ik had er nog nooit mee gewerkt. Het voelde wel aan dat ik mijn woonbegeleidersrol moest gaan nemen om bij Marijke het een en ander voor elkaar te krijgen. Wanneer ik teveel schoonmaakten zei ze” je hoef niet door de vloer en zo opgeruimd hoeft het nou ook weer niet”. Marijke raakte gefrustreerd als het te opgeruimd werd, hier moest ik wat op bedenken. Ik bleef bij Marijke werken en samen gingen we in overleg over hoe zij wilde dat er opgeruimd werd. Vaak als ik dan bezig was begon ik met zingen en Marijke begon dan te lachen en ging snel de radio aanzetten “dat klonk mooier”, zei ze dan. Met een lach en knipoog van mij, konden we het samen goed vinden.

Ik ging weer naar Marijke maar nu met een schoonmaak schema in gedachte en daar werd Marijke helemaal vrolijk van want zo had zij ook inbreng.
Ze begon mij te vertrouwen, gaf aan dat zij een woonbegeleider had die elke week kwam, maar eigenlijk ook niets deed als enkel koffie drinken. Buiten dat Marijke verstandelijke gehandicapt is zag ik dat er meer aan de hand was. En hoe langer ik er was des te meer ik begon te horen en te zien. Marijke had buiten haar verstandelijke handicap de diagnose borderline en een eetstoornis.

Koken deed ze niet, zij leefde op brood en cup a soep. Ik vond gek genoeg bloemkool en aardappels die wortel aan het schieten waren. Ik trok mijn stoute schoenen aan en confronteerde haar hiermee. Wat bleek Marijke heeft een vriend, samen doen zij boodschappen daarna wordt de bloemkool door midden gesneden. De ene helft voor haar vriend en de andere helft voor Marijke die zij trouw in haar koelkast lag, zodat de woonbegeleider toch groente zag liggen. Met vlees deed zij hetzelfde zodat Marijke de indrukte wekte dat ze gezond at wat totaal niet aan de orde was. Ik belde mijn baas om dit probleem voor te leggen. Dit moest ik bij de instelling en Marijke laten, wauw wat vond ik dat erg.

Tot er een dag kwam dat ik aan de deur stond en de portiek deur open stond maar ook haar huis deur. Ik weet nog goed hoe ik mij toen voelde of twee handen mij naar mijn keel grepen. Ik mag niet zomaar naar binnen lopen dus direct mijn baas gebeld. Met haar toestemming mocht ik naar binnen. Ik met knikkende knieën naar binnen omdat ik niet weet wat ik aan ging treffen. Ik riep haar naam geen antwoord, nog een keer en stond in de woonkamer maar geen Marijke en ook in de slaapkamer geen Marijke. Toen zag ik een brief liggen op tafel waarop stond, Ik ben boodschappen doen samen met mijn vriend. Op tafel lag wat brief geld en los geld en ze ging op deze wijze gewoon van huis. Ik ben mij daadwerkelijk wezenloos geschrokken, en tevens opgelucht er was gelukkig niets aan de hand. Dus heb ik mijn baas terug gebeld met de mededeling dat er niets aan de hand was. Mijn baas heeft naar Marijke gebeld en ik ben zo brutaal geweest om het adres en het telefoon nummer van haar woonbegeleider te gaan zoeken in haar map en met succes.

Als mijn baas het niet doet dan doe ik het wel dacht ik, gewoon het idee in ieder geval iets gedaan te hebben. Van Marijke kreeg ik een geweldige bos bloemen toen ik bij haar weg ging.
Ze wilde eigenlijk dat ik voor altijd bij haar bleef maar helaas werkt dat niet zo.
Nog steeds vraag ik mij af hoe zou het met haar gaan.

© Jolanda Loke 4-3-2015

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CAPTCHA

*