Een oude man en zijn lieveling Goofy

goofy

Op 6 december 2011 ging ik voor het eerst als huishoudelijk hulp werken, ik werd naar een man gestuurd van 80 jaar die een hondje had genaamd Goofy. De woning was een eengezinswoning, 4 kamer woning 1 x per week drie uur schoonmaken. Er werd mij weinig verteld dus daar ging ik op me scooter naar het adres waar ik zijn moest. Daar aangekomen kwam er een oude man naar de deur en deze liet mij binnen. De eerste indruk was o jee een brom beer, aangezien hij zo binnensmonds aan het mompelen was.

Ik liep achter de oude man aan, merkte op dat het muf rook en de keuken er smerig en vet uitzag. Mijn gedachten was, hier is al een poos geen huishoudelijke hulp geweest. Zijn hondje Goofy ging naast hem zitten toen hij in zijn stoel plofte. De oude man snapte niet wat ik kwam doen het was toch schoon terwijl ik dacht o jee, hoe ga ik deze man vertellen dat het niet schoon is.

Ik vertelde hem dat ik werd gestuurd en kwam schoonmaken. Hij kon het allemaal zelf met vol overtuiging. De oude man zag en hoorde niet goed en ook liep hij niet meer goed, dus vroeg ik “zal ik lekker een kop koffie voor u maken”. Gelukkig ging hij hier op in en maakte ik voor hem een heerlijk kopje koffie. In die tussen tijd kon ik gewoon al beginnen met schoonmaken en zonder protest liet hij mij mijn gang gaan. Ik besteedde ook tijd aan Goofy zodat de man zag dat ik aardig voor zijn hond was. Dat pakt meestal goed uit.

Ik ging zijn bed verschonen en daarna naar boven, eenmaal boven werden mijn ogen groter, ontlasting en urine van de hond in twee slaapkamers… mijn hemel. Ik heb alles netjes opgeruimd en zijn bed verschoond. Na drie uur schoonmaken bij de oude man ben ik mijn baas gaan bellen van, “waar stuur je mij nu heen” en begon te vertellen wat ik allemaal zag en vond. Ik vertelde niets nieuws dit is al jaren zo hier bleek elke week hulp te zijn geweest. Het huis werd er niet schoner op dit zou ik dus elke week opnieuw aan treffen. Ik vroeg naar familie, de oude man had kinderen en zij komen wel langs en ruimen ook op. Ik gaf direct aan “dan komen we te kort aan die drie uur per week”. Klopt gaf mijn baas aan deze meneer heeft eigenlijk ook zes uur indicatie, op de een of andere manier kreeg hij die niet wat ik op zich heel vreemd vond.

Zes uur indicatie is geen drie uur indicatie. Ik ben denkelijk zeker een half jaar bezig geweest om de oude man de 6 uur indicatie per week te geven waar hij recht op had. In die zes uur kon ik de hond uitlaten, boodschappen doen en het gehele huis schoonmaken. Hij ging steeds meer achteruit maakte de boel vies, niets kon hem schelen alleen Goofy daar leefde hij nog voor. Zolang Goofy leeft wilde hij voor hem zorgen. Hij liet vlees komen voor de hond dat kookte hij maar at het ook soms op samen met Goofy. Ook kon hij niet meer boven slapen en de trap niet meer op. Met pijn en moeite heb ik de zorginstelling overtuigd dat er een bed in de woonkamer moest komen. Ik was zo bang dat hij van de trap zou vallen. De oude man zat te vereenzamen en was verbitterd na zijn verleden, boos op zijn kinderen, vergeetachtig en vertelde soms leugens.

Hier begon ik direct op mijn eerste dag te zien hoe je kan vereenzamen en enkel nog voor je hondje wil leven. Hoe de huishoudelijke hulp met instanties bezig waren om te zorgen dat hij kreeg wat hij nodig had. In 2011 waren er ook al bezuinigingen maar niet zo zoals nu in de zorg is. De oude man kreeg zijn zes uur en kreeg een bed in zijn woonkamer.

Nu in 2015 de oude man leeft nog en zijn hondje Goofy ook.

© Jolanda Loke 31-1-2015

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CAPTCHA

*