7 November, ik mis hem zo heel erg.

Vandaag zeven November, een extra moeilijke emotionele dag voor mij want het is de verjaardag van mijn Vader.
Na zijn begrafenis ben ik nog geen enkele keer naar zijn graf geweest, ik kon de moed er voor niet vinden….zo veel verdriet en zoveel verwarring en verbijstering.
Zijn overlijden en de manier waarop, heeft mij letterlijk onderste boven gekiept en ik bleef totaal verslagen achter.
Maar nu heb ik vandaag de eerste stap gezet, moeilijk maar ik heb het toch gedaan, ik ben een bloemetje op zijn graf wezen zetten, heel emotioneel en vele tranen, maar ik denk toch dat het goed was dat ik het gedaan heb.
Ik heb nog vele stapjes te gaan in mijn verwerking, maar de eerste is gezet.

Antwoord zal ik nooit meer krijgen, daar moet ik vrede mee zien te krijgen…..ik mis hem zo heel erg.

Hier onder het gedicht wat ik onlangs voor hem gemaakt heb.

 

Het is Herfst in mijn leven,

Na lange tijd, zit ik
weer schrijvend weg te dromen
buiten, door de harde wind
heftig geteisterde bomen.

Hard heen en weer geschud
de zon is er even niet
net als bij mij van binnen
heen en weer gesmeten,
tussen boosheid en verdriet.

Het is herfst in mijn leven
waarom….waarom,
geen antwoord, wordt er meer gegeven
je besluit stond vast
ik kan nooit meer met je praten
voel mij boos, verdrietig en vreselijk verlaten.

Geen briefje
aanvaarden….accepteren
ik kan het nog even niet
en verzuip soms in mijn verdriet
Dan het ellendige stemmetje
heel diep in mijn hart
het is gebeurd…zijn besluit Gre
alles verzet zich in mij, en roept heel hard Nee!

Veel mooie herinneringen, zo veel liefde
Het voelt, als in de steek gelaten
of ik uren loop, door lege straten
ik huil en schreeuw soms voluit
hoe kan ik verder, na jou besluit.

Ja, ik weet met mijn verstand
dat ik mijn leven zonder jou verder moet leven
maar had je zo vreselijk graag zo veel nog willen geven
die kans krijg ik nu niet meer
alles komt bij mij daardoor in verweer.

vele malen vraag ik mij af
waarom, waarom verdien ik deze vreselijke straf
ik heb mijn uiterste best gedaan jou bij te staan
het was niet genoeg…jij besloot toch te gaan
iets in jou heeft het op gegeven
jij maakte een eind aan jou leven.

En ik…ik weet mij geen raad
kan nog even niet verder met mijn leven
en schrijf het nu op, door wanhoop gedreven
niet wetend wat met mijn gevoelens te doen
doe ik wat ik wat mijn hart mij zegt
en geef je in gedachte een dikke zoen.

Hopend nu het zo stormt in mijn leven
dat ik jou genoeg liefde heb gegeven
ik heb echt alles gedaan wat ik maar kon
lieve storm ga nu alstublieft liggen in mijn hart
laat mij vrede krijgen met jou besluit
na lange tijd zeg ik dat nu hardop en luid.

Diep van binnen in mij
Ik wil zo vreselijk graag weer vrede
Jij boven en ik beneden
als je dit soms leest
lieve, lieve Pa, ik mis je en hou heel veel van jou
ik hoop dat je nu bent waar je wil zijn,
bij Mama…..jou vrouw
met vreugde en zonder zielenpijn.

Liefs Gre

©Gre Hulspas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*