Samen Oud en toch Gescheiden

Deze keer een verhaal in dicht vorm, over twee oude mensen, wat mij diep aangegrepen heeft, uiteraard is de naam fictief….maar het verhaal wel
degelijk de akelige werkelijkheid hier in Nederland….Jammer genoeg komt dit veel te vaak voor!!

 Samen Oud en toch Gescheiden

 

 

De oude man,
al heel lang met zijn Cobie getrouwd
nog altijd dat hij heel veel van haar houd,
nu loopt hij eenzaam door de straten
verdrietig in zichzelf te praten.

Zijn Cobie,
was de laatste tijd de oude niet meer
vergat alles, telkens weer,
kon niet meer voor zichzelf zorgen
dus hielp hij haar, elke morgen.

De huisarts,
bracht hun regelmatig een bezoek
ging zitten praten met hun in de zithoek,
tot hij op een keer zei, zo gaat dat niet
ze moet de verzorging in subiet.

In het verzorgingshuis,
zijn beide gaan kijken
of het hun wat zou lijken,
want verhuizen dat is nogal wat
hoe moet dat dan met de kat.

De directrice,
daarmee hadden zij een gesprek
deze zei, de kamers zijn  mooi en in trek,
het is dringend, we nemen uw vrouw gelijk mee
en sorry, we hebben geen kamers voor twee.

De oude man,
schrok hevig en Cobie begon te snikken
hij riep, ho, ho dat hoeven wij toch niet te pikken,
ik hou echt, echt heel veel van haar
we kunnen echt niet buiten elkaar.

Maar meneer,
zegt die directrice, zo erg is dat toch niet
zij blijft dichtbij en… in uw gebied,
u mag haar elke dag bezoeken
sorry het is beleid, zo staat het in de boeken.

Verslagen,
kijkt de oude man haar aan
wenst haar in stilte naar de maan,
wetend dat hij geen keus meer zal krijgen
doet hij in stil, het zwijgen.

Zijn Cobie,
helemaal alleen in dat tehuis
hij verdrietig en eenzaam thuis
hij gaat nu elke dag lopend naar zijn lief
want de bus, die heeft een te hoog tarief.

Samen,
zitten ze dan een paar uurtjes hand in hand
beiden door wanhoop en verdriet overmand,
en beide in diepe geestelijk pijn
Met één wens, weer bij elkaar te kunnen zijn.

De oude man,
troost haar en strijkt door haar grijze haren
zegt, kom mijn lief ook dit zullen we samen klaren
ik hou heel, heel veel van jou
ook nu je hier zit, blijf je mijn allerliefste vrouw.

Dat nemen ze ons nooit af,
elke middag zal ik bij je zijn
dan maken we het samen een paar uurtjes fijn,
ja mijn lief, zo kom ik alle dagen weer
tot we samen gaan naar onze lieve Heer.

Dit is geen fixie,
of een verzonnen verhaal
Nee, helaas werkelijkheid …en een grof schandaal,
vele oude mensen, komen dit tegen
en dan is ouder worden ineens geen zegen.

Bezuinigen,
menigeen zal toch zeker beamen
dat de regering zich hier over, zou moet schamen,
een heel leven samen, zou toch moeten kunnen
dat is toch het minste wat we onze ouderen  moeten gunnen.

Persoonlijk,
lever ik daar graag wat voor in
want uit elkaar halen, vind ik absoluut waanzin,
Ik heb dit gedicht dan ook gemaakt
omdat dit verhaal mij heel diep heeft geraakt.

Hopend,
dat vele mensen het zullen lezen
er wat veranderd en onze ouderen, dit niet meer hoeven vrezen,
ze een fijne oude dag samen kunnen beleven
samen, met heel veel liefde omgeven.

©Gre Hulspas

8 gedachten over “Samen Oud en toch Gescheiden

    • Hoi Ellen,
      Ja meid, dit gebeurd nog heel vaak en ik vind het echt niet kunnen als mensen een heel leven bij
      elkaar zijn om ze dan nog uit elkaar te halen….heel verdrietig is dat.
      Bedankt lieverd voor je bezoekje en je berichtje.

      Groetjes en een dikke knuffel,
      Gre xxxxxx

  1. Worden wij oud en broos
    dan wordt de toekomst uitzichtloos
    wij worden tot obstakels gebombardeerd
    en door de samenleving slechts bekritiseert.
    Van je ouderdom genieten is er niet meer bij
    De oudjes van nu zijn vogelvrij
    in deze productiemaatschappij.

    • hoi Dolf,

      Ja zo is het nu gesteld met onze ouderen die voor de welvaart van dit land offers gebracht hebben.

      Bedankt voor je bezoekje en je mooie berichtje in dichtvorm.

      Groetjes Gre

  2. Ja Gre elke dinsdag ga ik op de koffie,wij zitten samen ik facturen nakijken ..82jaar nog goed man overleden….het ander koppel zit in de situatie hij76 zij 70 ….zij moet ook naar een tehuis ,kan niet meer staan ze zak gewoon door haar ben en is zwaar…dus die man kan dat niet meer aan….maar hij wandelt nog veel …de brandweermannen zij haar snachts eens komen oprapen omdat hij haar maar niet recht kreeg……vandaag is ze binnen gegaan ….en zo als het echt niet gaat….3 kinderen die moeten gaan werken,1is veel thuis maar lijd aan anorexia geen 45 kg help zoveel ze kan maar kan zeker haar moeder niet helpen opnemen en nogtans hadden ze een bed besteld om het thuis op te lossen….dus is er maar 1 uitweg bejaardentehuis…..met de moed in de schoenen…..zo gebeurd het nog maar ze heeft veel pijn want ze heeft een pijnpomp ingepland gekregen als je er 1 uur bij zit slaapt ze 3 kwart ….ik hoop dat hij er zich kan in stellen maar het is niet ver en hij kan nog met de auto rijden…..

  3. Dag Raymonda,

    Ja en zo zijn er velen die uiteindelijk niet meer thuis kunnen blijven, wat geweldig fijn dat u ze altijd nog bezoekt, deze bezoekje zullen zeker heel veel beteken voor deze mensen. maar altijd is het weer heel verdrietig als man en vrouw na vele jaren samen te zijn geweest ineens uit elkaar moeten omdat het thuis niet meer gaat. Ik heb dit gedicht geschreven naar een waar verhaal van twee zeer lieve mensen die het werkelijk vreselijk vonden om uit elkaar te moeten, zo ik geschreven heb is het ook echt gegaan. Ik hoop met heel mijn hart net als u dat deze man nog lang zal kunnen auto rijden om zijn vrouw te bezoeken en dat ze beide kunnen verwerken nu niet meer bij elkaar te wonen. Raymonda u bent een geweldig lieve vrouw waar ik groot respect voor heb zo u ook doet in het leven en deze mensen bezoekt.

    Liefs en Groetjes, Gre

    • Dag Contje,

      Excuus dat ik zo laat antwoord maar dit bericht van jou is mij even ontgaan. Ja dit is zeker ziek, weet je als een ouder echtpaar al vele jaren bij elkaar is haal je ze toch niet uit elkaar omdat er eentje ziek wordt want juist dan hebben ze elkaar vaak heel hard nodig. De regering roept ook steeds maar dat dit niet mag gebeuren maar ondertussen gebeurt dit tot op de dag van vandaag nog steeds regelmatig en de regering kijkt dan de andere kant op. Ik schrijf dan een gedicht om er aandacht en begrip voor te vragen in de hoop dat er een tijd komt dat men zorgt dat deze mensen tot de dood bij elkaar kunnen blijven .

      Dank je wel voor je berichtje en groetjes, Gre

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*