Archief | februari 2015

Een zorgmijder los laten blijft moeilijk.

zorgmijder

Ik werd gebeld door mijn baas of ik even naar kantoor wilde komen, waarop Ik mij meldde, een kop koffie kreeg. Ik wist totaal niet wat mij te wachten stond maar het zag er wel serieus uit. Mijn baas vroeg mij of ik naar Meneer Bonn wilde gaan, waarop ik antwoordde “ ja, uiteraard maar waarom laat je mij hiervoor komen dan”, aangezien dit niet echt gebruikelijk is. Mijn baas wil uitleg geven wie die Meneer is en wat ik er kan verwachten, Ik kreeg al enig idee van oké ik word volgens mij bij alle probleem gevallen ingezet.

Ik moest bij deze man heel ongebruikelijk door de tuin, daar kon ik gewoon de deur opentrekken en stond ik in een slaapkamer waar ik dan Meneer Bonn aantrof. Waarom niet aanbellen zoals dat bij iedereen ging vroeg ik mij af. Maar deze man ligt op bed en kan niet van bed af, in zijn kinderjaren had hij polio gekregen en heeft slechte doorbloedingen. Ik had zo mijn gedachten hier over van, ook gevaarlijk ieder oplettend mens ziet dat ik door de tuindeur ga en zo de deur opentrek. In mijn hoofd zag ik al voorbeelden, straks wordt die arme stakker nog overvallen. Ja, soms zie je beren op de weg die er dan even niet zijn maar wel in mijn gedachten. Mijn rol als vrijwilliger van slachtofferhulp kwam al gauw naar boven.

Ik ging bij Meneer Bonn naar binnen begroette hem en stelde mij netjes voor. Het rook er muf en naar zo’n schimmellucht dat ik er eng van werd. Daar zag ik een kleine man liggen, om zich heen allemaal opgestapelde kranten en geen klein stapeltje hoor. Ik had stellig het idee dat zijn bed nog nooit verschoond was, het laken wat ooit crème of wit geweest en nu grauw zwart en smerig. Meneer Bonn vertelde mij dat de badkamer en keuken schoongemaakt moest worden, ik liep naar de woonkamer en zag ook daar allemaal spullen, kranten, reclame, stoelen en tafels op elkaar gestapeld. En dacht, wauw is hier geen woonbegeleider maar die was er wel degelijk, deze kwamen zijn medicijnen brengen en een ontbijt of lunch maken. Het bleek al jaren zo te zijn, hier moest ik spontaan van op mijn hoofd krabbelen. Ik zei tegen mezelf Jolanda je ben hier om schoon te maken dus doe je ding en laat het voor wat het is.

De badkamer en keuken had ik gedaan en moest drie uur bij Meneer Bonn blijven dus vroeg ik of ik nog wat voor hem kon doen. Hij vroeg mij zijn washandjes uit te wassen met de hand, ik keek in die emmer en vroeg aan hem “zoveel washandjes”? Ja, zei hij nadrukkelijk” ik douche mezelf niet in de badkamer dat doe ik op bed met washandjes”. Waarop ik antwoordde, “ Meneer Bonn ik vindt u aardig maar deze washandjes ga ik niet wassen op de hand”. Waarop ik de rimpels al op zijn gezicht zag komen. “Nee, Meneer Bonn ik zie u kijken maar ik zet de hygiëne voor mezelf op de eerste plaats”. Ik vind dat dit de taak is van de woonbegeleider/ verpleegkundige en gelukkig liet hij het rusten omdat hij zag dat ik dit echt niet ging doen.

Ik moest ook boodschappen gaan doen, hij had een lijst gemaakt maar die moest ik eerst overschrijven. Meneer Bonn gaf mij 120 euro en daarna kon ik gaan. Zelf vond ik dat wel veel geld, en al die boodschappen die ik moest halen waar laat hij ze allemaal. De keukenkastjes zaten propvol en wanneer ik de andere kast opendeed kwam daar een heleboel nieuw beddengoed uit en met de schoonmaakspullen daar kon je wel 8 woningen mee schoonmaken. De man had dus een verzamel probleem van kranten, reclame, stoelen, tafels en ook boodschappen. Hier moest ik dus twee keer per week drie uur heen, elke week kwam hetzelfde terug zowel de boodschappen als het stofzuigen. Tijdens mijn werk moest ik uitkijken dat ik geen spullen op me hoofd kreeg en met het vele geld boodschappen doen vond ik al helemaal niet kunnen.

Ik kreeg een andere baas ( leidinggevende), met haar besprak wat ik al een poos zag bij Meneer en vroeg haar mee te gaan zodat zij zelf kon zien waar ik in werkte. Wat niet gezond was voor mij en ook voor Meneer Bonn zelf niet. Ze ging mee en schrok zich daadwerkelijk rot en begon te praten met hem dat ik niet meer wilde komen werken. Dat zij wel kon begrijpen waarom ik niet meer wilde want het is er niet bepaald hygiënische. Ze hoopte dat ze op hem in kon praten en dat hij hulp zou aan nemen. Meneer Bonn zou beter tijdelijk naar een zorginstelling gaan zodat zijn huis leeg gemaakt kon worden en zijn bed opnieuw verschoond kon worden. Daarna kon hij dan terug in een opgeruimd schoon huis en bed. Maar helaas wilde hij niets anders als enkel zo blijven liggen en op deze wijze door gaan. Ik zei hem “sorry, Meneer Bonn maar dan wel zonder mij” want weet je hij is een zorgmijder. Ik hoefde van mijn leidinggevende er niet meer heen, wel ging zij alles op alles zetten om deze man toch verder te helpen. Of dit gelukt is weet ik eigenlijk niet aangezien deze leidinggevende ook weer vertrokken is.

Hier moest ik Meneer Bonn los laten en dat val echt niet mee, zo op zijn tijd denk ik nog aan hem zeker als ik langs zijn huis rijd en dan mij afvraag, lig hij nog steeds zo.

© Jolanda Loke 12-2-2015

Gevoelens

Gevoelens
Het is er en soms niet
tot intens verdriet
hier en daar
neem ik het waar.

Verdwenen in lucht
als een zachte zucht
echter wel geloven
het is niet te doven.

Vindt men gehoor
kan er mee door
dat wat ik bedoel
het menselijk gevoel.

Niet te ontduiken
alleen gebruiken
ten goed ten kwade
in diep genade.

Een liefdeloos mens
met als enige wens
in grote onmacht
teder en zacht.

Slechts één keer
in vredige sfeer
de hele wereld samen
in erbarmen bekwamen.

De mensheid
opgeven de strijd
slechts liefde gevend
gevoelens heel levend.

© Gre Hulspas 11-2-2015

Europa legt een bom onder onze Gezondheidszorg!

europese bom
Uit een gelekt document blijkt dat Europa, achter gesloten deuren, onderhandelt over een mogelijke commercialisering en internationale handel van gezondheidszorg.

Dit voorstel van Turkije, werd besproken door de Europese lidstaten tijdens de TISA-onderhandelingen in Geneve in september 2014. Het voorstel benadrukt de voordelen van internationale handel in gezondheidsdiensten voor het bedrijfsleven.

Waarom wordt er zo gesleuteld aan onze gezondheidszorg….nou omdat dit VVD/PvdA kabinet het opgedragen krijgt door Europa en zij volgzaam alles doen wat daar geëist wordt ongeacht wat het aanricht in onze samenleving!

Precies ook daarom moet kost wat het kost al is het via de AMvB (Algemene Maatregel van Bestuur) die ombuigingen ook zeker van Minister Schippers ( Beperking Vrije Artsenkeuze) er komen!
En ook daarom dat dit VVD/PvdA kabinet alles in de zorg ombuigt en kapot maakt wat jaren is opgebouwd en wij niet gehoord worden…met als gewillige uitdenker de PvdA.

Het risico is groot dat er een gezondheidssysteem met twee snelheden ontstaat. Met name de particuliere, hoogtechnologische en Gespecialiseerde zorg voor diegenen die het zich kunnen veroorloven en… Eenvoudige openbare gezondheidszorg voor de minder gegoeden. Dit vergroot de gezondheidskloof en is het plan waar ze naar toe werken.

Het is onaanvaardbaar dat er zonder uitgebreide publieke consultatie, onderhandelingen plaatsvinden die een fundamenteel onderdeel van sociale bescherming als gezondheidszorg aantasten.
Bron: lees het artikel hier….

Wat sterk op valt is de ideologische transitie van gezondheidszorg als een sociale en publieke dienst, naar een marktgericht model waarbij gezondheid een koopwaar wordt. Immers, de focus ligt op het openstellen van de gezondheidsmarkt voor commerciële investeerders.
Bron: Lees hier het hele artikel…..

Dat ze dit al jaren stil aan het voorbereiden zijn komt voor mij niet als een verrassing. Wel is een groot aantal punten zoals de tweedeling in de zorg die daardoor vergroot wordt zeer kwalijk te noemen.

Of we er blij mee moeten zijn waag ik te betwijfelen aangezien ook landelijk dit voor veel ellende zorgt, moet ik er niet aan denken dat onze Gezondheidszorg in de nabije toekomst een Europese zaak wordt en gezien gaat worden als internationale handel en commercialisering.

©Gre Hulspas 10-2-2015

De vergeten doelgroep

de vergeten doelgroep
Ik begin aardig mijn draai te vinden als huishoudelijke medewerker, aangezien ik al op verschillende adressen ben geweest. Het blijft toch spannend waar kom je in te terecht ieder mens is zo verschillend. Dit keer mocht ik naar een jonge dame die verstandelijke gehandicapt was en nogal moeilijk in de omgang. Oké, dacht ik mouwen opstropen en gaan.

Ik belde aan en kreeg met nogal luidde stem te horen “wie is daar”. Ik riep mijn naam en de deur ging open. “Hallo” zei ze mij en gaf een hand en stelde zich netjes voor, “Marijke, blijf jij nou mijn hulp”. “Om eerlijk te zijn weet ik niet of ik jou vaste hulp blijft” antwoordde ik, laten wij maar eerst eens kijken of jij mij wel zo aardig vindt. Marijke begon te lachen en mijn gedachte waren pfff het ijs is gebroken. Marijke is één van de weinig verstandelijk gehandicapten die nog op zichzelf woont. Je ziet wel dat verstandelijk gehandicapte mensen op zichzelf wonen in een flat maar deze hebben dan 24 uur zorg en Marijke heeft dat niet zij behoort eigenlijk tot een vergeten doelgroep.

Het huis was rommelig, de keuken en badkamer vies. Maar wat mag je nu verwachten van een verstandelijke gehandicapten, ik wist het niet want ik had er nog nooit mee gewerkt. Het voelde wel aan dat ik mijn woonbegeleidersrol moest gaan nemen om bij Marijke het een en ander voor elkaar te krijgen. Wanneer ik teveel schoonmaakten zei ze” je hoef niet door de vloer en zo opgeruimd hoeft het nou ook weer niet”. Marijke raakte gefrustreerd als het te opgeruimd werd, hier moest ik wat op bedenken. Ik bleef bij Marijke werken en samen gingen we in overleg over hoe zij wilde dat er opgeruimd werd. Vaak als ik dan bezig was begon ik met zingen en Marijke begon dan te lachen en ging snel de radio aanzetten “dat klonk mooier”, zei ze dan. Met een lach en knipoog van mij, konden we het samen goed vinden.

Ik ging weer naar Marijke maar nu met een schoonmaak schema in gedachte en daar werd Marijke helemaal vrolijk van want zo had zij ook inbreng.
Ze begon mij te vertrouwen, gaf aan dat zij een woonbegeleider had die elke week kwam, maar eigenlijk ook niets deed als enkel koffie drinken. Buiten dat Marijke verstandelijke gehandicapt is zag ik dat er meer aan de hand was. En hoe langer ik er was des te meer ik begon te horen en te zien. Marijke had buiten haar verstandelijke handicap de diagnose borderline en een eetstoornis.

Koken deed ze niet, zij leefde op brood en cup a soep. Ik vond gek genoeg bloemkool en aardappels die wortel aan het schieten waren. Ik trok mijn stoute schoenen aan en confronteerde haar hiermee. Wat bleek Marijke heeft een vriend, samen doen zij boodschappen daarna wordt de bloemkool door midden gesneden. De ene helft voor haar vriend en de andere helft voor Marijke die zij trouw in haar koelkast lag, zodat de woonbegeleider toch groente zag liggen. Met vlees deed zij hetzelfde zodat Marijke de indrukte wekte dat ze gezond at wat totaal niet aan de orde was. Ik belde mijn baas om dit probleem voor te leggen. Dit moest ik bij de instelling en Marijke laten, wauw wat vond ik dat erg.

Tot er een dag kwam dat ik aan de deur stond en de portiek deur open stond maar ook haar huis deur. Ik weet nog goed hoe ik mij toen voelde of twee handen mij naar mijn keel grepen. Ik mag niet zomaar naar binnen lopen dus direct mijn baas gebeld. Met haar toestemming mocht ik naar binnen. Ik met knikkende knieën naar binnen omdat ik niet weet wat ik aan ging treffen. Ik riep haar naam geen antwoord, nog een keer en stond in de woonkamer maar geen Marijke en ook in de slaapkamer geen Marijke. Toen zag ik een brief liggen op tafel waarop stond, Ik ben boodschappen doen samen met mijn vriend. Op tafel lag wat brief geld en los geld en ze ging op deze wijze gewoon van huis. Ik ben mij daadwerkelijk wezenloos geschrokken, en tevens opgelucht er was gelukkig niets aan de hand. Dus heb ik mijn baas terug gebeld met de mededeling dat er niets aan de hand was. Mijn baas heeft naar Marijke gebeld en ik ben zo brutaal geweest om het adres en het telefoon nummer van haar woonbegeleider te gaan zoeken in haar map en met succes.

Als mijn baas het niet doet dan doe ik het wel dacht ik, gewoon het idee in ieder geval iets gedaan te hebben. Van Marijke kreeg ik een geweldige bos bloemen toen ik bij haar weg ging.
Ze wilde eigenlijk dat ik voor altijd bij haar bleef maar helaas werkt dat niet zo.
Nog steeds vraag ik mij af hoe zou het met haar gaan.

© Jolanda Loke 4-3-2015

Dakloos en ijzig koud

dakloos
Een nevelige mist
mysterieus boven land
natuur en winter hand in hand.

Een witte winter
parelende kristallen overal
intense schoonheid in het dal.

De avond valt
met een prachtige zonsondergang
vergezeld van laatste vogelgezang.

Dan is het donker
lichten worden ontstoken
betovering verbroken.

Een voelbare stilte
de kerkklok slaat zes uur
daklozen scharen zich rond een vuur.

Het vriest
en is ijzig koud
warmte een kwestie van levensbehoud.

Een gure wind
snijdt door alle kledij
slachtoffers van deze maatschappij.

Eerst was het goed
Hadden zij een baan
echter ineens konden zij gaan.

Een uitkering
een auto en te hoge huur
voor hun toen veel te duur.

Niet meer te betalen
het ging hen heel slecht
ze kwamen op straat terecht.

Dakloos
de wanhoop nabij
uitgekotst door de maatschappij.

Arm en zoekende
naar de zin van het bestaan
hoe de juiste weg te gaan.

Hun toekomst
bepaald geen klatergoud
eerder uitzichtloos en ijzig koud.

© Gre Hulspas 2-2-2015