Archief | oktober 2010

23. Eindelijk naar de Rechtbank.

Het is vandaag woensdag 13 oktober de dag dat we nadat het vele keren is uitgesteld naar de rechtbank in Rotterdam gaan.
Niet omdat het nu een officiële rechtszitting is maar omdat de rechter verzocht heeft had beide partijen bij elkaar te komen in zijn aanwezigheid, om te kijken of er nog een minnelijke schikking mogelijk is.
En omdat, zoals hij zegt, wat meer duidelijkheid te krijgen in deze zaak.

 
We zijn zeer op tijd weg gegaan, want we moeten er om half twee zijn en daarvoor hebben we nog een kwartier om met onze advocaat te spreken zodat we een beetje begrijpen wat ons te wachten staat.
In Rotterdam aan gekomen hebben wij ons gemeld bij de portier van het Gerechtsgebouw en deze heeft ons verwezen waar we ons moeten melden.
Waar we wel verbaasd op keken, ik moest mijn tas op de balie zetten en beide moesten we onze zakken leeg maken.
Vervolgens door een poortje en werden gefoueerd, kregen onze spullen en mijn tas terug en werd ons verteld welke etage en rechtkamer we moesten zijn.
Daar aangekomen, moesten we op de gang wachten tot de zitting begon, onze advocaat was toen nog niet gearriveerd.
Wel zie ik die ex werkgever aan komen met zijn advocaat, hij komt naar ons toe geeft ons beide een hand en vraagt aan mijn man hoe het met hem is.
Om eerlijk te zijn die hand geven hebben we alleen gedaan om fatsoenlijk over te komen want wat ons aangaat had hij dat toneelstukje wel achterwege kunnen laten.
Maar ja zo’n toneelstukje is typerend voor die ex werkgever hij heeft eigenlijk vanaf dat ontslag steeds zo huichelachtig gedaan als er iemand bij was.
Uiteindelijk kwam onze advocaat, we hebben nog even snel kunnen horen hoe dit allemaal zou gaan en zijn toen binnen geroepen.
 
De Zitting.
En ja, dan krijg je een soort rechtszitting waar in het kort de rechter vertelt waar het om gaat en wat hij duidelijk wil hebben.

Wat je aan leed en treiterijen heb moeten ondergaan komt niet voor in de rechtszitting, althans het wordt niet in de rechtszitting mee genomen.
Onze advocaat kreeg het eerste het woord…….
Wat hij naar voren  bracht was, hoe weinig kans mijn man nog maakt om ooit aan een baan te komen en dat hij al ruim 150 sollicitaties achter de rug heeft waar hij voor 90 procent meestal geeneens een antwoord terug krijgt.
Ook werd naar voren gebracht de pensioenschade die mijn man door het ontslag heeft.
En terzijde werd nog even door onze advocaat gewezen wat mijn man allemaal aangedaan was tijdens het ontslagtermijn.
Hij had ons van te voren al uitgelegd dat het weleens waar te gek voor woorden was wat die werkgever daarna allemaal gedaan had maar dat, dat helaas verder niet mee genomen kon worden in de rechtszaak omdat je dan van de andere kant een welles nietes spelletje zou krijgen en dat de rechter daar echt niet op zit te wachten.
De rechtszaak van mijn man kon wettelijk alleen gaan over een Kennelijk Onredelijk Ontslag.
Wel heel bitter voor ons omdat je dan het gevoel over houd dat werkgevers je blijkbaar bijna alles ongestraft kunnen aandoen, maar zo schijnt de rechtspraak in Nederland in elkaar te steken.
Na de toelichting van onze advocaat kreeg de advocaat van de tegenpartij gelegenheid om zijn zegje te zeggen.
Deze begon onmiddellijk te bestrijden dat het geen zaak was van Kennelijk Onredelijk Ontslag.
Ook begon hij uit te leggen dat het nog steeds heel slecht gaat in de metaal en in het bedrijf waar mijn man gewerkt had.
Om vervolgens ook uit te leggen dat als wij een groot bedrag zouden eisen, dat zou betekenen dat het bedrijf “naar alle waarschijnlijkheid volgend jaar failliet zou gaan”.
En dat nu ook op dit moment er kans bestaat dat op termijn er nog meer werknemers ontslagen zullen worden.
Ik dacht meteen toen ik dat hoorde, tja dat roept hij toch al jaren lang altijd was zijn motto dat het zo slecht ging en altijd had hij weer zijn zakken gevuld!!

Uiteindelijk nam de rechter zelf het woord weer, en deze zei tegen die werkgever dat hij er toch heus vanuit moest gaan dat hij iets zal moeten gaan betalen.
Waarop die werkgever nog durfde op te merken hoe menslievend het wel van hem geweest was dat hij mijn man die 5 maanden doorbetaald vrij aangeboden had.
Zo legde dat heerschap even dat smerige voorstel uit wat hij mijn man gedaan had en waar onze jurist van zei, dat als we het geaccepteerd hadden mijn man geeneens recht had gehad op een uitkering…de rechter ging er eigenlijk verder niet op in.
En aangezien wij niet aan het woord waren konden we er verder ook niets over zeggen, dus wat overbleef is dat we dan maar hopen dat de rechter alle stukken had gelezen want daar staat dat uitgebreid in.
Hij sprak daarna nog even met mijn man en de tegenpartij.
Waarin hij het volgende zei ,  de partij van de werkgever gevraagd had om een minnelijke schikking .
Hij zei dat mijn man ook kon kiezen om de rechter zelf te laten beslissen, waarop de tegenpartij onmiddellijk zei dat als er tijdens een rechtszitting een hoog bedrag uit zou komen hij in beroep zou gaan bij het Hoge Raad.
Waarop de rechter uitlegde dat als het zo ver komt, mijn man er rekening mee moest houden dat de rechtszaak nog  jaren kan aanslepen.
Mijn man heeft bevestigend geantwoord, dat hij wel wil overleggen met de tegenpartij om tot een schikking te komen.
Want, tja nu nog eens jaren met dit bezig zijn eet je letterlijk op, het vreet aan een mens om aan de kant gezet te worden, vervolgens zonder heftige gevolgen voor de werkgever wordt hij maanden lang getreiterd en zonder inkomen gezet zo erg dat hij langdurig ziek is geweest.
Als we dan geen poging doen voor een minnelijke schikking denk ik dat we dit niet tot de eindstreep meer kunnen vol houden.

Onze afweging…wat te doen.
Mee gerekend dat mijn eigen gezondheid in de laatste half jaar heel erg veel verslechterd is, hebben we er voor gekozen om dan die poging maar te proberen tot een compromis te komen.
Wij hebben ook aan onze advocaat laten weten dat we de komende tijd alles nodig hebben om mijn ziek zijn het hoofd te bieden, daar het waarschijnlijk niet best is met mij.
We zitten nog op de definitieve uitslag van mijn onderzoeken te wachten, maar zoals ze nu vermoeden is mijn toekomst op dit moment heel erg onzeker en gaan wij een zware tijd tegemoet.
Vandaar dat we echt heel hard zullen proberen om vandaag de rechtszaak af te ronden…..we kunnen niet nog meer aan en hebben nu zoveel zorgen dat we er haast in verdrinken!
 
Hoe gaat zo’n compromis nu in zijn werk?
Nu wij hadden het ook nog nooit mee gemaakt en keken er eigenlijk wel van op hoe dat tot stand komt….het lijkt wel handje klap!
We kregen hiervoor 10 minuten van de rechter, daarna moeten we terug zijn bij de rechter zei deze.
De ene partij gaat met zijn advocaat in de gang staan en wij met onze advocaat gingen in het verlengde van die gang om de hoek staan, beide partijen dus apart om te kunnen overleggen met de advocaat.
De advocaten lopen dan tussen de partijen heen en weer met de desbetreffende voorstellen tot er een overeenkomst komt waar alle partijen zich in kunnen vinden.
Omdat bij ons de tegenpartij hierom gevraagd had hebben wij gezegd dat zei het eerste bod maar moesten doen!
Wel raar trouwens als je nagaat dat die werkgever al die maanden al de voorstellen van onze jurist en advocaat bot weg van tafel heeft geveegd….en deze vroeg nu om die schikking!
Had hij het toen geaccepteerd had dit allemaal niet nodig geweest, maar ja hij heeft natuurlijk altijd gedacht dat wij die uitputtingsslag nooit tot het eind vol zouden houden!
Zoals verwacht was het eerst bod belachelijk laag en voelde mijn man dat als een belediging aan.
Dus wij hebben het verdubbeld en een tegenbod gedaan.
Op dat moment loopt onze advocaat steeds heen en weer tussen de partijen….een rare vertoning hoor.
Als je naar een rechtbank gaat verwacht je toch niet dat er een soort handje klap gespeeld wordt!
Uiteindelijk na veel heen en weer geloop en overleg zijn we ergens in het midden van dat bedrag geëindigd en daar hebben we genoegen mee genomen…..het werd een hele kleine pleister op de wonde ….echt een hele kleine!
Niet omdat we er zo blij mee waren of omdat we het een echt redelijk bedrag was voor al die jaren werk, we hebben het geaccepteerd omdat het spookbeeld van nog jaren juridisch getouwtrek door ons als een echt schrikbeeld word ervaren.
En ook omdat we al onze energie nu nodig hebben om ons hoofd koel te kunnen houden vanwege mijn gezondheidstoestand.

 
Terug bij de rechter:
Met een beetje wee gevoel in ons maag zijn we terug gegaan naar de rechter waar we hem mee gedeeld hebben dat we tot een overeenkomst waren gekomen.
De rede waarom we het bedrag accepteren hebben wij voor ons zelf gehouden, daar we het nutteloos vonden om dat verder uit te leggen.
Waarop de rechter gelijk de stukken ter ondertekening liet maken en er aan toe voegde dat het binnen 7 dagen op onze rekening gestort moet zijn.
De stukken zijn  daarna ondertekend en we dropen af, hebben toen nog even na staan praten met onze advocaat die het ook met ons eens was dat het resultaat mager was maar gezien de omstandigheden waar we nu in verkeren wel het beste was niet verder te procederen daar het te veel van onze kracht zou vergen en wij nu andere zwaar wegende zorgen hebben.
Het enigste wat we nu nog hopen is dat die werkgever minimaal het fatsoen heeft om ook binnen die 7 dagen te betalen en daarna willen we proberen al die ellende zo goed mogelijk te verwerken en dan zo snel mogelijk alles achter ons laten.
Rijk zijn we er niet van geworden maar dat was ook nooit onze bedoeling, we wilde alleen dat al die jaren werk van mijn man wat meer gewaardeerd was geworden en dat hij meer als een mens met gevoel was behandeld in die tijd van vorig jaar Maart 2009 tot nu …. Oktober 2010!
Voor ons is geld nog nooit het belangrijkste in het leven geweest, waar het niet dat we wel graag te eten hebben en onze rekeningen willen kunnen betalen.
We leven nu van het minimum, en de extra centjes die ik nog verdiende door een beetje muziekles te geven zijn nu ook weg gevallen vanwege mijn ziek zijn, maar we kunnen nog maar aan één ding echt denken nu en dat is dat de uitslag van al mijn testen niet is wat ze vermoeden.
Tot slot:
Dit hele verslag 23 hoofdstukken lang, het zijn 49 A4tjes geworden.
In eerste instantie ben ik ze gaan schrijven om alles te kunnen verwerken en hoe verder ik kwam in mijn verslag hoe meer reacties ik kreeg per email en per telefoon….allemaal van mensen die zich in ons verslag herkennen.
Zo ook heb ik troost geput uit alle reacties hier op mijn weblog.
Uit het diepst van mijn hart wil ik iedereen daar hartelijk voor bedanken ook namens mijn man.
Het is voor ons een enorme steun geweest om vol te houden en door te gaan.