Archief | september 2009

18.Ik zit er doorheen….

27 September 2009-09-27…Ik zit er doorheen….

Nu op dit moment dat ik dit schrijf, zit ik er helemaal doorheen!
De afgelopen weken zijn we beide geestelijk  gemangeld op een manier die bijna niet te omschrijven is.
Op ons nek gezeten door allerlei instanties die ons van alles proberen duidelijk te maken.
Maar de bodem van het verhaal is…dat die ellendige nu inmiddels ex werkgever opnieuw een manier gevonden heeft om ons bestaan onderuit te halen.
En dat allemaal omdat mijn man dat smerige Voorstel wat hij hem deed niet heeft willen en kunnen tekenen!!

Hij heeft mijn man zoals ik in het vorige verhaal ook schrijf niet gemeld als ziek zijnde en daardoor vallen wij tussen de wal en het schip.
We krijgen pas ziekengeld ongeveer eind oktober zoals ze bij het UWV zeggen, tenminste….als bewezen is dat mijn man nog ziek is werd ons gezegd.
Het is toch niet te geloven, eerst wordt hij totaal de vernieling in gewerkt door die ex werkgever , vervolgens moet hij die hele strijd leveren om aan te tonen dat hij wel degelijk arbeidsongeschikt is.
Dan vraagt hij bij het UWV een Deskundigenoordeel (second opinion) en deze wijst uit volgens die UWV arts dat mijn man arbeidsongeschikt is.
Ondertussen worden we weer zonder geld gezet voor een aantal dagen door die ex werkgever….en nu uiteindelijk moet hij opnieuw aantonen aan het UWV,  niet te kunnen werken op dit moment.

Ook de aanmelding om van het UWV 70 % ziekengeld te krijgen hebben we nu zelf moeten doen.
Uiteindelijk hoorde we dat die ex werkgever alsnog na drie weken te laat te zijn mijn man daar nog heeft aangemeld op 21 september, maar dat is te laat dus de schade kan niet meer hersteld worden deze maand.
Hij is waarschijnlijk op het matje geroepen door het UWV natuurlijk dat hij nalatig is geweest….voor ons staat vast dat hij dat zeker niet per abuis gedaan heeft het is dus zijn manier om ons geestelijk zo ver te krijgen dat we het niet meer aan kunnen en dat we niet meer verder gaan met procederen tegen hem!!
Ik zal u zeggen, wij zijn hierdoor wel neer gegaan maar ook nog vast vasthoudendergeworden om die procedure door te laten gaan, dus hij heeft pech!
Ergens moet er toch gerechtigheid te halen zijn voor dit alles wat ons is aan gedaan en nog steeds wordt aangedaan!!
Hoewel wij beide nu zo langzamerhand ernstig twijfelen aan dat gerechtigheid zal geschieden hier in Nederland!!

 
Net als dat die werkgever op de ontslagbrief die hij stuurt zet dat eind augustus de afrekening komt van de snipperuren en het vakantiegeld en die dan vervolgens niet stuurt.
Hij weet dan precies dat hij met deze twee dingen er voor zorgt dat we geen enkel inkomen hebben in september.
Uiteindelijk heeft nu onze advocaat er voor gezorgd dat die ex werkgever uiteindelijk gisteren (25 september 2009) alsnog dat geld van de afrekening gestort is.
Onder tussen hebben wij bijna vier weken in totale ontreddering vertoefd omdat we in het vooruitzicht waren gesteld van nul komma nul inkomen de komende maand!!
Dat gaat een mens niet in zijn koude kleren zitten zo ook ons niet en we zijn beide weer bij de dokter verdaagd daardoor……
Nu hebben we weer even een klein beetje lucht wat de financiën betreft, maar dat neemt niet weg dat die ex werkgever zijn smerige werk deze weken weer grondig gedaan heeft.
Wij zijn geestelijk nu beide terug bij af en hebben dringend…echt dringend nu wat rust nodig.
Deze vent gespeend van ieder sociaal gevoel…..gaat hij ons even met rust laten??
Nu hopen mag altijd maar geloven doen wij daar niet meer in na al die ellendige streken die hij ons geleverd heeft.
 
Mijn man, Veertig jaar werk verleden en altijd hard gewerkt en ondanks twee open  hart operaties altijd volledige weken gewerkt en voor deze ex werkgever 18 jaar zich rot gewerkt.
Om niet te verletten van zijn werk, een cursus gevolgd bij de trombose dienst om zelf te leren prikken en zijn medicijnen uit te rekenen…zo plichtsgetrouw is mijn man!!
En dit is nu zijn beloning…….
 
Ik denk, er zijn vele werkgevers in Nederland die op dit moment misbruik maken van het woord Recessie en dat deze dit gebruiken om bepaalde mensen vakkundig weg te werken uit hun bedrijf die ze op een normale wijze misschien niet zouden kunnen ontslaan.
Het is een rot schande dat zij blijkbaar de macht gekregen hebben om dit zo te doen, zodat het enigste wat dan overblijft de rechter is.
De tijd zal het leren of de rechters ons en hem en misschien vele andere mensen die dit zelfde meemaken ,  gerechtigheid geeft voor alle ellende die zulke werkgevers aanrichten!!
Wat mijn man betreft, hij en ik hebben het zeker niet verdient om een oude dag op deze manier tegemoet te moeten zien.
Op termijn zullen we zien of er nog echte gerechtigheid is hier in Nederland……..

17.Er is Veel Gebeurd…

Dit keer een heel lang verhaal….er is veel gebeurd.

 
De rest van de maand augustus verloopt gelukkig iets rustiger als de vorige maand.
We proberen beide deze dagen te gebruiken om ons voor te bereiden op september.
want op 1 september loopt het ontslag termijn af en is mijn man officieel werkeloos.
Om eerlijk te zijn, we hebben nog geen idee hoe we alles moeten gaan doen.
Dat kan ook eigenlijk niet, want we weten niet hoeveel de uitkering zal gaan worden en of we genoeg over houden om eten en dergelijke te betalen.
Wel hebben we inmiddels te horen gekregen dat de hele papier winkel die we voor de aanvraag van de WW nodig hebben in orde is, dus dat de aanvraag door gaat.
Verder weten we eigenlijk niets, dat is ook wat ik heel erg moeilijk vind om te verwerken…al de onzekerheid voor onze toekomst.
En dan heb ik het zoals u wel begrijpt alleen over dagelijkse zaken zoals rekeningen betalen en de daagse kost, dus geen luxe of zo.
Wij persoonlijk geven gelukkig ook niet zo veel om luxe zaken , voor ons betekend veel van elkaar houden en er voor elkaar zijn en een goede gezondheid, veel meer als al die wereldse zaken!!
En als de werkgever het niet weer in zijn bol krijgt, dan krijgt mijn man nog één maal ziektegeld uitbetaald plus de afrekening van zijn snipperuren en vakantiegeld.
Alles wat we over kunnen houden zullen we zeker zorgvuldig bewaren voor als we het heel hard extra nodig hebben natuurlijk.
Zo krijgen we hopelijk ruimte om aan de nieuwe situatie te wennen!
 
Mijn man loopt nog steeds aan de dokter en aan maatschappelijk werk, waar hij regelmatig terug moet komen omdat hij nog steeds helemaal niet in orde is.
En nog steeds nu al maanden slikt hij die medicijnen die hem moeten ondersteunen en een beetje tot rust moeten laten komen.
Hij gaat maar heel langzaam iets vooruit, ik hoop dat, dat het na 1 september iets beter zal gaan.
 
In deze dagen krijgen we ook bericht van onze advocaat van de bond, dat onze zaak over geheveld wordt naar een andere advocaat die  gespecialiseerd is in zulke zaken en om een procedure op te starten.
In dit stadium kan ik daar nog niet veel over schrijven, daar dat beter is voor de procedure, dus daar zal ik later uitgebreid op in gaan.
 
Inmiddels is het nu 1 september geworden en hebben we het laatste ziektegeld gekregen.
Maar merkwaardigerwijs zit bij de loonstrook geen afrekening…wij denken nu misschien komt deze een paar dagen later want het is toch het absolute recht van mijn man dat hij deze uitbetaald krijgt.
En bovendien, die werkgever is dat toch ook verplicht volgens de wet om dat uit te betalen!
Dus wij wachten…en wachten….op die afrekening, maar ik kan u zeggen hij is tot op heden niet gekomen en het is nu 18 september.
Deze werkgever heeft ons nu al zoveel geflikt en houdt maar niet op, hoe kan het toch mogelijk zijn dat dit ons allemaal gebeurt?
En ja de grote vraag…waarom doet deze werkgever dit allemaal tegen een werknemer die zich 18 jaar rot heeft gewerkt voor hem??
Ben je dan in Nederland als werknemer tegenwoordig vogelvrij verklaart of zo en heeft de werkgever dan in deze tijd zo veel macht dat hij dit zomaar kan doen??
Wat is dit van deze werkgever…..Macht of Onmacht?
Voor zover wij weten heeft hij niet bepaald geld gebrek dus……
Voor ons voelt dit aan als de zoveelste pesterij.
Nadat de dagen verstreken werden wij natuurlijk steeds zenuwachtiger, daar die Afrekening voor ons een klein beetje rug dekking moet betekenen financieel.
Niet dat het duizenden zijn, maar in onze positie helpen alle beetjes iets, begrijpt u.
Uiteindelijk hebben we de advocaat ingelicht dat mijn man geen afrekening heeft gekregen van de werkgever.
Deze zou er direct werk van maken en de werkgever sommeren te betalen daar de wet zegt dat hij dat hoort te doen.
Daar wachten we nu verder op om te kijken hoe dit  ontwikkelt en of dat hij gaat betalen waar mijn man recht op heeft, tenslotte heeft hij er voor gewerkt.
 
Zoals u wel begrijpt, was het ook weer gedaan met onze rustige dagen die wij wilden gebruiken om een beetje tot ons zelf te komen, het spookt nu weer voortdurend door ons hoofd.
Zulke dingen bezorgen ons nu al maanden slapeloze nachten en zorgt er voor dat we al die tijd beide lopen met een steen in onze maag.
 
En toen op donderdag 17 september om kwart over vijf de telefoon ging, gingen wij beide volledig onderuit.
Het volgende is namelijk het geval, volgens de mevrouw van het CWI, waar de WW uitkering vandaan moet komen….is er iets mis.
Zij belde in eerste instantie om nogmaals na te gaan of mijn man wel echt recht heeft op die WW uitkering.
Op zich begrijpelijk, want dat is blijkbaar de gewoonte voordat je de eerste WW uitkering gaat krijgen.
Ze moeten dan door vragen kijken of alles klopt.
En één van die vragen was of mijn man soms nog gewerkt had in de tijd na 1 september.
Waarop mijn man verbaasd antwoordde, dat het niet het geval is en dat hij nog niet beter is en in de ziektewet heeft gezeten tot op heden.
Waarop zei antwoordde, dat hij dan helemaal geen WW uitkering krijgt omdat de werkgever dat had moeten melden bij het UWV!
Zodat mijn man zijn ziektegeld kan doorgaan zo lang hij nog ziek is en niet in staat is te werken.
Die ellendige werkgever had gewoon expres verzuimt dat door te geven natuurlijk en nadat mijn man die vrouw had uitgelegd hoe deze werkgever met zijn personeel omgaat begreep zij dat ook wel.
Maar, zei ze toch krijgt u geen uitkering van de WW nu, daar kon zij niets aan veranderen!
Waarop mijn man vroeg, “waar moeten we dan van leven en de rekeningen betalen”?
Tja….zei deze mevrouw, “dan moet u maar zo lang een uitkering aanvragen bij de Sociale Dienst!!
En misschien kan u met uw Digid code volgende week vrijdag online kijken of er misschien toch iets is gestort…maar ik geef u niet veel hoop”.
 
Vervolgens is er nog wat heen en weer gepraat en heeft mijn man gevraagd hoe lang het kon gaan duren nu die aanvraag voor doorbetaling van het ziekengeld nog gedaan moest worden.
Ze wist het helaas niet.
Ook heeft mijn man nog gevraagd of zij soms weet dat als hij over een poosje beter is wat dan zijn  uitkering zou worden bij de WW.
En na even rekenen kwam ze met het antwoord dat, dat ongeveer  duizend euro zou zijn inclusief vakantiegeld per vier weken.
We raakte helemaal in shock bij dit bedrag en begrijpen daar totaal niets van…en hebben haar gevraagd of ze niet verkeerd gerekend heeft.
Na het nogmaals bekeken te hebben antwoordde zij beslist dat zij het niet verkeerd berekend had.
Waarop mijn man zei dat, dat beneden het minimum is en dat 75 % van zijn loon volgens hem veel meer is.
Ze zei daarop “dat als het beneden het minimum is kan u aangevuld worden bij de Sociale Dienst”.
Dat was zo’n beetje het gesprek wat mijn man gevoerd heeft en wat ons volkomen in de afgrond stortte.
We hebben er nog lang over nagepraat en beide die nacht geen oog dicht gedaan, niet meer wetend dat als het waar is wat deze vrouw zegt….hoe moeten we nu nog verder??
 

De andere ochtend zitten we beide versuft en totaal ontredderd aan ons ontbijt elkaar aan te staren.
we hebben ons daarna op de automatische piloot gewassen en aangekleed.
Waarop we beide een bak koffie hebben gedronken en er verder over hebben gepraat wat ons nu te doen staat.
Samen hebben we besloten om gelijk het UWV te bellen en daar ons hele verhaal te doen, zodat deze mensen begrijpen dat wij er niets aan konden doen dat die ellendige werkgever verzaakt heeft om dat door te geven en dat wij weer de dupe zijn van zijn daden.
Na veel doorverbinden krijgen we iemand aan de lijn die over zulke zaken gaat.
Mijn man heeft gevraagd of het goed was dat hij de telefoon op de speaker zet zodat ik mee kan luisteren en onthouden wat belangrijk voor ons is, daar hij anders bang is niet alles te onthouden.
Tegen deze man hebben we ons hele verhaal van de dag er voor vertelt  en hem uitgelegd dat het echt door de werkgever niet door was gegeven.
Ik moet zeggen een hele begripvolle man die ons toen duidelijk ging maken wat ons te doen staat om alsnog ziekengeld te kunnen krijgen.
Hij zei het volgende……
“Meneer u zal dan zelf de aanvraag moeten doen en daar moet u het één en ander voor aan ons sturen.
Een begeleidende brief met als titel, Reden van Ziekmelding, waar in staat al uw gegevens, de eerste dag dat u bent ziek geworden, een kopie van uw arbeidsovereenkomst, uw ontslagbrief, uw rekeningnummer, een kopie van uw legitimatie en kopieën van uw loonstroken van laatste twaalf maanden voor u ziek werd.
En op alle losse pagina’s moet u, uw naam, zetten zodat er geen één zoek raakt”.
Ik zat ondertussen gauw alles op te schrijven zodat we niets zouden vergeten natuurlijk!

Na deze hele lijst gehoord te hebben zegt mijn man, maar dat heb ik toch al allemaal opgestuurd??
Maar dat was naar het UWV in Rotterdam zei deze meneer en dit moet naar het UWV in Amsterdam want die gaat over het ziekengeld.
Welwillend zei hij dat we dit zo snel mogelijk moeten opsturen allemaal, want het gaat dan minimaal nog zes weken duren voor we de eerste betaling kunnen verwachten.
Daarna gaf hij nog het  adres waar we het naar op moeten sturen en wenste ons vervolgens een fijn weekend.
we keken elkaar verbouwereerd aan en de paniek sloeg opnieuw toe bij ons beide.
Zes weken hamerde het in ons hoofd…zes weken……opnieuw krijg ik een huilbui en zie het niet meer zitten.
Mijn man zegt dit alles doen we gelijk vandaag en begint in alle papieren te zoeken naar de documenten die hij moet hebben.
Van de zenuwen vindt hij eerst de loonstroken niet die hij nodig heeft en is bang dat hij ze kwijt is, waarop hij bot doet tegen mij.
Hij kan er ook niet langer tegen zo behandeld te worden, maar ik raak ook op en dan gaan deze dingen plotseling wel een zo!
Door mijn  tranen heen zegt ik, laten we dat toch niet doen tegen elkaar we hebben het juist nu nodig een eenheid te blijven samen…en ik help hem zoeken.
Nadat we het gevonden hadden hebben we samen de dingen tussen ons weer recht gezet, want we kunnen dit echt alleen aan als we een  eenheid blijven zoals we altijd geweest zijn, daar zijn we beide van overtuigd.
Met een dikke keel, ben ik voor hem alvast die begeleidende brief gaan schrijven die ook mee moet met al die papieren.

Deze ochtend komt onze schoondochter bij ons koffie drinken en zodra zij binnen is ziet ze gelijk dat het heel erg mis is met ons beide.
Uiteindelijk huilend vertel ik haar wat we de dag er voor te horen hebben gekregen, zij is een echte schat.
Ze steunt ons altijd zo ook nu en ze hoort begripvol ons hele verhaal aan.
Probeert ons moed in te praten en zegt Ma, wij zijn er ook nog…. als het nodig is helpen we jullie wel hoor.
Waarop ik weer begin te huilen maar nu omdat ik ontroert ben dat zei zo naast ons staat.
Het helpt, om er even met haar over te kunnen praten, het stuft mijn en onze zorgen natuurlijk niet uit maar het is dan zeker beter te dragen.
Ik bedank haar enorm dat zij er altijd voor ons is, maar zeg haar toch dat we nooit geld zouden kunnen aanpakken van onze kinderen, ook niet als we heel arm worden.
En ja….. dat meen ik echt, voor ons voelt dat heel verkeerd aan, we zouden dat nooit kunnen.
Gelukkig begrijpt zij dat wel….we hebben een heel goede band, met elkaar dat hebben we gelukkig met al onze kinderen.
Om twaalf uur staat ze op en zegt, ik ga eerst de kinderen uit school halen om jullie een beetje op te beuren…dat helpt altijd en ze lacht.
Wij kunnen ons echt gelukkig prijzen met haar, en ja ze heeft gelijk.
Als onze kleinkinderen komen eten, dan is het altijd of de zon in mijn hart doorbreekt als ik hun hoor aan komen en hun armpjes stijf om mij heen voel voor een dikke pakkerd.
Zo ook deze keer, voor ons brak de zon door in deze moeilijke tijd toen die twee kleintjes binnen kwamen en de zorgen gingen even een beetje op de achtergrond.
We hebben gezellige een boterhammetje gegeten met zijn allen en wat met de kinderen geknuffeld en gespeeld.
Je wordt je dan ineens weer bewust wat echt belangrijk is in het leven en dat zet je met je benen op de grond.
In dit geval hadden wij beide dat zeer nodig.
Toen ze weg gegaan zijn hebben we al die papieren af gemaakt in een grote envelop gestopt en gelijk op het postkantoor gebracht.
 

En voor de rest….we weten het niet.
We proberen op de been te blijven en kijken wel hoe dit verder gaat er zit niets anders op.
Wel ben ik vast van plan dat als ik weer dreig door mijn voegen te gaan dan zal ik mij goed proberen te herinneren wat Echt belangrijk is in het leven en dat is Houden van Elkaar.
 

Hoe dit verder gaat leest u in mijn volgende verhaal……