Archief | juni 2009

9. Consult Deskundigenoordeel

Zoals ik schreef in “8 Ontslag Goed Gekeurd’ was eindelijk na lang wachten de uitnodiging van het UWV met de post gekomen.

We moeten er op donderdag 4 juni om 11.00 uur zijn en hopen heel erg hard dat deze arts een goede diagnose stelt.
Volgens onze huisarts en de maatschappelijk werker kan de conclusie alleen maar zijn, dat mijn man absoluut niet in staat is te werken.
Maar wat ons zelf betreft, eerlijk gezegd… veel vertrouwen in het systeem hebben we niet, hoewel we er wel in willen en moeten  blijven geloven dat eerlijkheid uiteindelijk zal winnen.
 
4 Juni 2009:
 
We hebben beide de afgelopen nacht nauwelijks geslapen ondanks dat we beide een slaappil hebben ingenomen.
Ik heb ook steeds de afgelopen weken nachtmerries, waarbij ik zwetend wakker wordt hoe lang kan ik nog sterk zijn voor mijn man??
Mijn man heeft daarbij ook de andere medicatie genomen om wat rustig te blijven, maar ook dat helpt niets bij hem op dit moment.
De spanning is te groot er staat te veel voor ons op het spel.
 
We zijn die ochtend extra vroeg van huis gegaan om er zeker van te zijn op tijd op die afspraak te zijn van het Deskundigenoordeel.
Een maal daar aangekomen moet je, jezelf melden bij de balie met je brief en een legitimatie.
Daarna moesten we in de wachtruimte gaan zitten wachten, waar we een behoorlijke tijd hebben gezeten voor mijn man werd opgeroepen.
Ik ben natuurlijk met hem mee naar binnen gegaan om hem te steunen.
Deze arts heeft eerst al de gegevens gecontroleerd en opgeschreven en daarna begon hij van alles te vragen aan mijn man.
Veel vragen over het op hand zijnde ontslag van mijn man en hoe of dat hij dat ervaart.
Ook stelde hij heel veel vragen over het conflict wat mijn man heeft met zijn werkgever.
Deze arts herhaalde heel vaak dezelfde vragen en dan steeds in een beetje andere vorm.
Een hele rare ervaring moet ik zeggen dat vinden wij beide, want tja….wij dachten steeds bij een nieuwe vraag “maar dat heeft hij toch al gevraagd”.
In eerste instantie voelt dat ook wel aan als een kruisverhoor.
Achteraf hebben wij het daar nog samen over gehad en begrepen toen wel waarom deze arts dat deed.
Hij moet immers de waarheid boven water krijgen begrijpt u, dus moest hij die vragen wel op die manier herhaaldelijk zo stellen.
Voor de rest wel een vreemd consult maar we hebben gewoon eerlijk de waarheid gezegd en dan is het volgens ons oké.
Verder moesten we ook al de medicatie van mijn man mee brengen, deze had ik allemaal in een tas op mijn schoot.
Toen de arts er naar vroeg, heb ik ze hem overhandigd.
Waarop hij zei, dat hij de medicijnen voor mijn man zijn hart niet nodig had.
Dat hij alleen de medicijnen nodig had die de laatste tijd voor deze ziekte
periode, 
voorgeschreven zijn door de huisarts.
Deze schreef hij op zijn verslag, waar hij al meerdere aantekeningen op gezet had.
Wat ons wel verbaasde was, dat deze arts het niet correct vond dat de arts van de arbodienst ons niet eerlijk gezegd had dat we ook een deskundigenoordeel konden aanvragen….daar keek hij vreemd van op en noteerde dat.
Volgens hem hoort een arbo arts de patiënt attent te maken dat er een mogelijkheid is om een Deskundigenoordeel aan te vragen wanneer je het niet eens bent met de diagnose van de arbo arts!
En wat deze arts ook hoogst merkwaardig vond was, dat toen mijn man de mededeling kreeg op het kantoor van zijn werkgever, dat zijn ontslag was aangevraagd bij het UWV, dat daar een advocaat van de werkgever bij zat die het woord voerde.
Hij zei zoiets als “waar is dat voor nodig dat er een advocaat bij aanwezig was, dat kan de werkgever toch zelf zeggen”.
Hij zette dat ook bij zijn aantekeningen.
Wel heb ik deze arts gevraagd om contact op te nemen met onze huisarts, daar deze er om gevraagd had.
Mijn man moest daarvoor een handtekening zetten zodat deze UWV arts deze informatie op kan vragen, dus dat heeft hij gedaan.

Ook daar maakte hij een aantekening van en zei zo spoedig mogelijk met hem in contact te treden.
 
Nu dat was zo’n beetje hoe dat Deskundigenoordeel ging.
Voor de rest zei de arts, dat hij contact zou maken met onze huisarts en de werkgever,
daarna zou hij het in zijn team bespreken.
En dan zouden we de uitslag t.z.t wel krijgen over de post.
Voor de rest zei deze arts niets en konden we niets van zijn gezicht lezen.
Van deze uitslag stuurt het UWV een kopie naar de arbodienst en de werkgever en krijg je er zelf eentje thuis gestuurd.
 
We zijn daarna naar huis gegaan, met een gevoel van “geen idee hoe deze arts tegen het ziek zijn van mijn man aankijkt”!
Vanaf nu is het dus wachten op de uitslag van het Deskundigenoordeel, als het niet positief uitvalt zitten we financieel in hele grote problemen.
Binnenkort meer in 10. “Mijn  Verjaardag”……

8. Ontslag Goed Gekeurd

Vanaf nu gaat het bergafwaarts met ons beide, we zijn nerveus over de toekomst en functioneren niet goed meer.
Iedere week hebben we nu samen een afspraak bij Dokter P. de vervangend huisarts om daar ons verhaal een beetje kwijt te kunnen en steun te zoeken.
Hij is één keer ingevallen voor onze eigen huisarts dus lijkt het ons het beste om bij hem voor dit te blijven daar hij er nu bekend mee is.
Dokter P. heeft mijn man een slaapmiddel voor geschreven, maar het werkt niet goed.
Ook heeft hij hem een kalmeringsmiddel voor geschreven om een beetje tot rust te komen.
Wekelijks hebben we ook een afspraak met de maatschappelijk werker, we proberen heel hard op de been te blijven maar het is moeilijk.
Mijn man is een zwijgzame in zichzelf gekeerde man geworden die geen raad weet met zich zelf.
Onze toekomst is heel onzeker geworden, we hebben geen idee hoe dit gaat eindigen.

En beide zijn we heel bang van die black-outs, deze komen steeds vaker en later herinnert hij zich er maar weinig van…..ik maak mij heel erg zorgen om hem.

De tijd verstrijkt en we hebben ook nog steeds niets gehoord van die aanvraag voor een Deskundigenoordeel.
Hoe langer het duurt, hoe meer risico we lopen met dat we niets betaald krijgen als ze bij dat oordeel vinden dat mijn man niet ziek zou zijn.
 
20 Mei 2009:
 
Negen weken later is het nu dat het ontslag van mijn man door de werkgever bij het UWV is aangevraagd.
Vandaag met de post zijn er twee brieven binnen gekomen, beide met de uitslag of het ontslag van mijn man is goed gekeurd door het UWV.
Al die tijd hadden we nog een beetje hoop dat het UWV niet akkoord zou gaan, omdat mijn man met zijn 57 jaar en twee nieuwe hartkleppen vrijwel geen kans meer heeft op de arbeidsmarkt.
Bovendien heeft zijn werkgever nog steeds werk voor de mensen op de werkvloer, vandaar ons sprankje hoop.
De ontgoocheling is enorm en ons verdriet groot….daar gaat onze hoop op een beetje toekomst nu we wat ouder worden.
Het UWV heeft het ontslag van mijn man tot onze verbijstering Goed Gekeurd!!
We wisten diep van binnen dat dit kon komen, maar toch was het een vreselijke klap!
Deze middag stort mijn man volkomen in, hij zegt het gevoel te hebben nu nergens meer goed voor te zijn.
En vindt dat hij nu definitief buiten de maatschappij geplaatst wordt….roept vertwijfeld “waar dien ik nu nog voor op deze aarde als ik niet eens een kans krijg om op mijn leeftijd mijn eigen brood te verdienen”.
Ik kan u zeggen, het doet verschrikkelijk pijn om je man zo vertwijfeld te zien.
En ja, ik kan heel hard roepen dat hij voor mijn de waardevolste man is die op deze aarde rond loopt…….maar hij ervaart het alsof hij waardeloos geworden is.
Uiteindelijk hebben we samen een potje zitten janken…..en daarna geprobeerd ons weer een beetje bijeen te rapen.
 
Bij de bevestiging van zijn ontslag zit ook een pak papieren, wat we nu verder horen te doen enz. enz….
Inschrijven en wel zo snel mogelijk staat er, bij het UWV werkbedrijf, dat kan Online maar daar moet je eerst wel een Digid (digitaal paspoort) voor aan vragen….ook dat kan online.
Je moet naar het UWV bellen om een persoonlijke werkcoach te krijgen.
Een CV maken van het werk verleden van mijn man, voor hem is dat een werk verleden van 40 jaar, dus dat valt niet mee.
Vervolgens moet je een ellen lange aanvraag invullen en allerlei papieren meezenden voor je WW uitkering.
Met dit zijn we een hele dag bezig geweest om alles naar behoren ingevuld te krijgen.
Van de WW aanvraag kregen we meteen al bericht dat we ook loonstroken mee moeten zenden, van Mei, Juni en Juli en Augustus.
Binnen een week inzenden anders gaat de aanvraag niet door schrijven ze, maar we hebben die loonstroken toch nog niet hoe kan je ze dan inzenden…..het is nu nog geen eens eind mei!
Ten einde raad dan alleen de loonstrook die we hebben op dit moment, we hebben er verder nog niets van gehoord….hopelijk begrijpen ze daar dat we die nog niet Kunnen hebben.
 
25 Mei 2009:
 
Het risico voor ons wordt groter en groter nu de oproep van het deskundigenoordeel nog steeds weg blijft.
Uiteindelijk hebben we onze advocaat daar over geraadpleegd en deze heeft ons het advies gegeven om navraag te doen bij het UWV wat de status is van die aanvraag.
Natuurlijk hebben wij haar raad opgevolgd en zijn aan het bellen gegaan.
Maar dat is pas echt een lijdensweg, we hebben 5 dagen achter elkaar gebeld en iedere keer kregen we een nieuw iemand aan de lijn van het UWV.
En iedere keer zei deze persoon niets te kunnen vinden en dat hij/zij ons de volgende dag terug zou bellen als het uitgezocht was.
Nooit belde iemand dan ook maar de andere dag terug…..
We hebben zelf steeds weer gebeld op 25, 26, 27, 28 en 29 Mei!!
Op vrijdag 29 mei zijn we het zo zat geworden dat we uiteindelijk een officiële klacht hebben ingediend bij het UWV!
Hopelijk heeft dit dan misschien resultaat dachten we, want op vrijdag 29 mei zeiden ze dat ze vanwege de Pinksterdagen pas op Dinsdag daarna terug zouden bellen.
U begrijpt het al….die dinsdag heeft ook niemand terug gebeld.
 
Tot onze opperste verbazing kregen we op zaterdag 30 mei toch plotseling die uitnodiging van het UWV om voor een Deskundigenoordeel te komen.
In de brief staat dat mijn man moet komen op 4 juni 2009.
Dat mijn man een legitimatie moet mee brengen en eventueel medicijnen die hij slikt.
Onbegrijpelijk, vijf dagen lang hadden we gebeld, niemand kon iets vinden en vanuit het niets kwam daar toch ineens die uitnodiging….echt ongelooflijk.
Blijkbaar werken ze daar allemaal langs elkaar heen.
Maar we zijn dankbaar dat we nu een concrete datum hebben.

 
wat dat allemaal inhoud en hoe het Deskundigenoordeel verlopen gaat,
leest u in 9.Consult Deskundigenoordeel…….

7.Gesprek werkgever!

Gezien het gesprek wat we in het vooruitzicht hebben stijgt de spanning.

Wij beide hebben weinig vertrouwen, maar zullen toch ons best doen dit tot een goed einde te brengen.
Wel ben ik vast van plan om alle aantekeningen die we gemaakt hebben van die ellendige pesterijen mee te nemen.
Ik ben bang dat als ik dat niet doe ik zo zenuwachtig ben dat ik misschien niet meer uit mijn woorden kan komen, en voor mijn man wil ik mijn uiterste best doen dat er eindelijk gerechtigheid komt.
 

Dinsdag 12 Mei 2009:

We hebben beide bijna geen oog dicht gedaan en mijn man is verschillende keren onwel geworden morgens, waarschijnlijk is de spanning daar de oorzaak van.
De spanning en stress is enorm en hij voelt zich ellendig en ziek.
Als ik hem zie zitten weet ik mij geen raad, hij ziet er echt niet meer uit.

Om kwart over één zijn we samen op weg gegaan naar zijn werkgever op het bedrijf, daar we er om half twee moeten zijn en we zeker op tijd willen zijn.
Daar aangekomen zijn we naar het kantoor van de werkgever gebracht.
Tot mijn verbazing zat daar alleen de werkgever en de chef en er was niemand van arbodienst aanwezig.
Daar had ik totaal geen rekening mee gehouden, het voorstel is af gekomen van de arbodienst, dus eigenlijk nam ik gewoon aan dat er iemand van deze dienst bij aanwezig zou zijn.
Het eerste wat mij opviel was dat de werkgever de houding onmiddellijk aannam dat hij vind dat er helemaal geen conflict bestaat en hij zei dat ook meteen.
Deze ging onmiddellijk in de aanval naar onze kant toe, dat imijn man dan maar moest vertellen wat volgens hem een “vermeend conflict” zou zijn daar hij er geen ziet.
Dus mijn man zei hem dat er wel degelijk een conflict is en dat hij hem schandalig behandeld en heeft behandeld.
Het voorbeeld wat hij hem toen zei was de brief met het voorstel wat totaal anders was op papier als het voorstel wat hij mij mondeling gedaan had samen met zijn advocaat.

Hij zei hem dat hij het echt heel erg vindt dat daar in staat dat als het U.W.V mijn ontslagaanvraag niet goed keurt dat hij daarin gezet had dat we overeen waren gekomen dat hij dan toch ontslag zou nemen omdat hij dat nooit gezegd heeft.
De werkgever zei toen heel pissig, dat mijn dat wel gezegd had maar het is op zeker een leugen, hij zou dat toch nooit zeggen in de positie waarin hij verkeert met zijn leeftijd en medische achtergrond!
Waarop ik het zat werd en de chef aansprak omdat deze ook aanwezig was toen dat voorstel aan mijn man  gedaan is.
Deze begon te draaien en de werkgever aan te kijken waarop ik het hem nogmaals vroeg.
De chef  zei toen weleens waar met duidelijk tegenzin dat “nou ja, hij heeft het niet gezegd….maar we hebben dat op deze manier begrepen”.
Waarop de werkgever het woord nam en zei “maar bovendien is het voorstel op papier niet verkeerd en jullie advocaat had een bezwaar in horen te dienen naar onze advocaat.
Waarop ik zei, dat, dat helemaal niet kon omdat we nog geen advocaat hadden op dat moment, maar dat we zelf onmiddellijk de eerste werkdag (maandag 23 maart 2009)op aanwijzing van een meneer van de bond aangetekend aan zijn eigen advocaat  hebben laten weten dat mijn man niet akkoord gaat met het voorstel zoals hem is toegestuurd, daar het afwijkt van het mondelinge voorstel, en niet akkoord ga met de ontslag aanzegging.
De wekgever antwoordde toen “dan had je om uitstel moeten vragen” nadat ik er nog achter zei dat we ook geen tijd hadden gekregen om ook maar met iemand te overleggen.
In die brief staat immers dat hij uiterst maandag 23 maart terug moet zijn ondertekent en wel, en dat ik er met niemand over mag praten.
We hebben deze brief pas op vrijdagmiddag 20 maart gekregen en dan komt gelijk het weekend waarin ik nergens informatie kan vragen (zie eerste verslag).
Waarop de werkgever antwoordde letterlijk “de post hoort morgens bezorgd te worden, volgende vermeende incident”.
Hij wilde er duidelijk verder niets meer over zeggen!
Ik heb hem toen gevraagd waarom hij mijn man als een kleine jongen weg laat sturen, keer op keer terwijl hij al aan het werk was aan zijn werkbank.
Waarop hij antwoordde dat het als een volkomen verrassing kwam dat mijn man weer aan mijn werk was gegaan.
Ik zei hem dat ik dat niet begrijp daar er in de brief van zijn eigen advocaat staat dat als mijn man niet op het voorstel uiterst maandag zou ingaan hij zich onmiddellijk weer moet melden op zijn werk!
Wat hij ook gedaan heeft op dinsdag 24 maart daar we eerst naar de bond moesten voor een intake gesprek op maandag.
Hij zei daarop, dat mijn man dan maar eerst had moeten melden per telefoon, dat hij weer aan het werk zou gaan, en dat hij niet alles weet wat zijn advocaat in die brief heeft gezet.
Waarop ik zei dat het een hele vreemde zaak is als hij beweerd niet te weten wat er in die brief staat, omdat wij aannemen dat daar eerst over gesproken is tussen de werkgever en zijn advocaat.
Hij zei, hij blijft erbij dat ik eerst ook nog had moeten opbellen.
Een heel onzin verhaal vind ik, omdat hij zeker ook een kopie had gehad van deze brief lijkt mij!
Van de tweede dag dat mijn man naar huis is gestuurd beweert hij niets te weten terwijl de chef tegen mij beaamde dat, dat wel is gebeurt in dit zelfde gesprek.
Het gesprek werd grimmiger en grimmiger, daar hij steeds onwaarheden zei en deed of alles er niet toe doet.
Toen hij ons niet mee kreeg in zijn onwaarheden begon hij te vloeken en te schelden.
Hij begon ons toen met bedrijfcijfers om de oren te gooien waar we niets van snappen en zei dat er nog meer mensen ontslagen zullen worden.
Ook zei hij heel nadrukkelijk dat er een grote kans bestaat dat mijn man eind van de maand geen vakantiegeld uitbetaald krijgt, omdat dat er niet is.Ik ben er maar niet verder over gegaan, want steeds als ik iets probeer uit te leggen begint hij zijn stem te verheffen en laat mij niet uitpraten.
Voor het grootste deel is hij dan ook zelf alleen aan het woord.
Ik heb nog even geprobeerd om over het incident te praten van die koffie (Vervolg Verslag 3).
Maar dat was helemaal niet te doen, hij voelde zich enorm aangesproken en begon gelijk met grove woorden, ik begrijp dat wel een beetje want het is zijn dochter die daar bij betrokken was.
Hoewel mijn man nogmaals wel gezegd heeft nooit iemand uit te schelden met erge ziektes en dat ook niet gedaan heeft was hij totaal niet voor rede vatbaar en hoorde alleen zichzelf.
Hij zei zelfs dat het een gunst is koffie te krijgen en dat hij dat niet verplicht is.
Waarop ik hem attent maakte op de maatregelen brief die hij zelf aan mij gestuurd had met de koffietijden, maar dat veegde hij onmiddellijk van tafel.

Kort daar voor had mijn man namelijk de zoveelste maatregelen brief gekregen waarin precies staat wanneer wel en geen koffie gedronken mag worden.

Daarna begon hij nog over allerlei dingen in het verleden en zei “dat mijn man al eens gezegd zou hebben dat hij aan het solliciteren was naar een andere baan”, mijn man zou dat gezegd hebben….laat mij niet lachen!
Natuurlijk heeft hij dat niet gezegd en nooit gezegd, in zijn positie met mijn medische verleden was hij al blij om überhaupt een baan te hebben.
Zo beschuldigde hij hem van nog het één en ander, mijn man heeft nog geprobeerd zich zelf te verdedigen maar hij viel hem steeds in de rede dus hebben we uiteindelijk het hele gedoe van hem maar over ons heen laten komen en niets meer terug gezegd!

Op een gegeven moment toen hij uitgeraasd was zei hij geen tijd meer te hebben en heeft het gesprek beëindigd.
Waarop wij opstonden en naar buiten liepen, tot onze verbazing liep hij achter ons aan en hield ons buiten staande.
Hij zei toen “en als het dan niet helemaal goed zou zijn gegaan excuus daarvoor”.
En als hij weer werk had dat mijn man weer terug kon komen en dat hij het ook allemaal erg vond…enz…
Daarna zijn wij maar weg gelopen Zonder er verder op in te gaan, want tja na al die ellende en leugens en zijn gevloek en gescheld tijdens dat gesprek begrepen wij er nu helemaal niets meer van.
Deze man had in een korte tijd zoveel tegenstrijdige dingen gedaan en gezegd, voor mijn man en mij eigenlijk alles aan elkaar gelogen dat we beide dachten, Help…. hoeveel gezichten heeft deze man.

Onze angst dat dit een nutteloos gesprek zou worden is helaas uitgekomen.
Jammer genoeg zijn we ook niets wijzer geworden en thuis gekomen totaal leeg en uitgeput heeft mijn man geprobeerd een uurtje te slapen daar hij de hele nacht wakker was geweest, wat natuurlijk niet lukte omdat hij overloopt van emoties.

Achteraf hoorde we van onze advocaat dat dit helemaal geen Mediation
gesprek was, maar iets wat hij zelf op touw had gezet.
Blijkbaar heeft hij het advies van zijn eigen arbodienst opzij geschoven, hij wilde er zeker geen pottenkijker bij.Ik heb geen idee hoe we nu verder moeten en ben totaal moedeloos en raak van binnen echt op.
Ook ik kan niet eindeloos incasseren en mijn zenuwen gaan mij nu echt parten spelen.
In oktober vorig jaar ben ik mijn moeder verloren, ik mis haar nu dubbel hard, wat zou ik nog graag even met haar hier over gepraat hebben.
Vanaf nu kunnen we alleen wachten op de definitieve uitslag of het ontslag is goed gekeurd door het UWV, en wachten tot mijn man opgeroepen wordt voor het Deskundigenoordeel.
Hoe dit verder gaat kunt u lezen in, 8.Ontslag Goed Gekeurd…..

6. Aangetekende Brief / werkgever

Vanaf dit moment hebben we eigenlijk steeds contact met onze advocaat via de mail.
Het deskundigenoordeel is aangevraagd, dus nu wachten we op de oproep, hopelijk komt deze snel.
Want onze advocaat heeft ons uitgelegd dat als het Deskundigenoordeel
negatief uitvalt 
wij de resterende weken geen ziektegeld krijgen.
Om eerlijk te zijn hadden wij dit eerst niet begrepen dat dit zo zit.
Maar we vertrouwen er op dat dit Deskundigenoordeel eerlijk verloopt, dus dat we in ons gelijk gesteld gaan worden.
Het is immers zo dat mijn man wel degelijk echt ziek is en dat onze huisarts het advies heeft gegeven dat hij beslist niet aan het werk moet in dit stadium.

 
Donderdag 7 Mei 2009
 
Met de post is er een brief aangetekend aangeboden aan mijn man….een brief van zijn werkgever.
Daarin staat:
Als gevolg van uw verzuimuitslag van de bedrijfsarts, is gebleken dat u van mening bent, dat er sprake zou zijn van een conflict.
Wij verzoeken u dan ook om a.s dinsdag 12 mei om 13.30 bij ons kantoor te komen om dit probleem te bespreken.
 
Ze schrijven dus “dat er sprake van zou zijn”, wat voor een spelletje spelen die lui nu eigenlijk??
Dit slaat nergens op….natuurlijk is er een conflict en dat conflict heeft de werkgever zelf veroorzaakt en doet dat nu nog steeds.
We vragen ons af of dit dan misschien dat Mediation gedoe is….we hebben geen idee want verder staat er niets bij.
Misschien dat we nu eindelijk de kans krijgen deze werkgever uit te leggen hoe mijn man zich voelt onder de respectloze behandeling die deze hem geeft.
En hoe oneerlijk alles er aan toe gaat, dat zeker ook.
We hopen heel hard de dingen nu helder te kunnen krijgen, dat zou ook zeker beter zijn voor het herstel van mijn man.
 
Vrijdag 8 Mei 2009:
Op advies van de advocaat hebben we een e-mail gestuurd naar de werkgever en de Arbodienst, om te melden dat mijn man een deskundigenoordeel heeft aangevraagd.
Voor de zekerheid hebben we op beide e-mails een kijk bevestiging gezet zodat ze later niet kunnen zeggen dat ze die e-mail niet hebben gehad .
Van beide e-mails hebben we een bevestiging gekregen dat ze ontvangen zijn.
Ook hebben we met ingang van maandag 11 mei 2009 mijn man opnieuw ziek gemeld omdat het termijn van de time-out dan afloopt.
Dit laatste voor de zekerheid, achteraf zei onze advocaat dat we de nieuwe ziektemelding niet hadden hoeven doen omdat mijn man nog steeds ziek is door dezelfde kwaal.
Hij is nog alles behalve hersteld en voel zich diep ellendig en zijn klachten blijven terug komen steeds vaker en vaker.
Op deze dag is mijn man ook terug geweest bij de maatschappelijk werker.
Dat hij zo kort na zijn eerdere afspraak al terug moet komen, komt omdat de maatschappelijk werker dat beter vindt, gezien de staat waarin hij verkeert alles behalve goed is en mijn man zoals hij zegt behoorlijk overspannen is.
Hij wil bepraten hoe mijn man door het bezoek moet komen dat hij aanstaande dinsdag 12 mei heeft bij de werkgever.
Aangezien hij te horen heeft gekregen van de arts van arbodienst dat hij zich open moet stellen voor Mediation na de time-out als hij niet in staat is om aan het werk te gaan.
Hij ziet ongelooflijk op tegen deze bijeenkomst en heeft eigenlijk totaal het vertrouwen verloren dat dit eerlijk zal verlopen.
Ook is hij bang dat hij zich dan niet in de hand kan houden en dat er dingen gaan gebeuren die echt niet wenselijk zijn.
Wat hem wel heel erg rauw valt is dat op die uitnodiging staat dat hij op het bedrijf zelf die ontmoeting moet hebben, hem lijkt dat niet bepaald neutraal terrein voor een eerlijk gesprek.
En na alles wat al gepasseerd is ziet hij er niet naar uit om naar het bedrijf te gaan.
Het spreekt voor zich dat hij dat natuurlijk wel doet, maar had het minder pijnlijk gevonden als dat gesprek gewoon was geweest bij de arbodienst daar dit “idee” door de arts van arbodienst is gedaan!
De maatschappelijk werker heeft hem raad gegeven hoe hij daar mee om moet gaan en hoe hij daar zich zelf kan proberen in de hand te houden.
Hij heeft zich voorgenomen zijn raad zeker ter harte te nemen hoewel hij niet weet of dat zal lukken gezien de situatie zoals het nu is.
In overleg met de maatschappelijk werker en de advocaat, zijn we in ieder geval besloten dat we samen naar dat gesprek gaan.
Dus ik ga zeker mee om mijn man bij te staan en te steunen.
De advocaat heeft gezegd dat ze dit niet mogen weigeren, en mijn man kan dit gesprek niet alleen aan op dit moment.
Het Gedicht “Een Uitnodiging” wat bij dit verslag hoort kunt u Hier….Lezen.
Hoe dit verder afloopt leest u in, 7.Gesprek werkgever!…..

5.Deskundigenoordeel Aangevraagd

Vrijdagmiddag 1 Mei:

We worden opgebeld door de Psychologisch Verpleegkundige van het RIAG, deze zegt alles in zijn team besproken te hebben en ook contact te hebben gehad met onze huisarts.
Het advies wat daar uit is gekomen is het volgende.
Daar het bij het Riag eigenlijk alleen is voor behandeling van mensen die echt geestelijk ziek zijn zonder aantoonbare rede is het eigenlijk niet de juiste plek voor mijn man om behandeld te worden.
Mijn man zijn lichamelijke en geestelijke klachten zijn wel ernstig, maar verklaarbaar gezien waar hij de laatste maanden doorheen moet.
Hij gaf het volgende advies, dat we contact moet maken met het M.D.N.W (Maatschappelijke Dienstverlening Nieuwe Waterweg).
5. Mei Deskundigenoordeel:
Ook hebben we contact gemaakt met de advocaat, vanwege dat we het totaal niet eens zijn met het  consult en conclusie van die arts van de arbodienst.
Ze zei ons het volgende:
Dat als we het met deze arts niet eens zijn we een Deskundigenoordeel aan kunnen vragen bij het U.W.V.
Dat we  daar wel zelf €50.- voor moeten betalen, maar dat er dan een arts van het U.W.V
opnieuw kijkt of de diagnose van de arbo arts wel correct is.
Een Deskundigenoordeel duurt ongeveer twee tot drie weken en zo lang als dat aangevraagd en behandeld is hoef je dan niet te gaan werken.
In ons geval adviseerde zij nadrukkelijk dit te doen, daar mijn man inmiddels zo ziek is dat hij zeker na twee weken niet opnieuw kan gaan werken.
Wel moet je dan de werkgever en de arbodienst in kennis stellen dat je een Deskundigenoordeel aangevraagd heb.
Zij gaf ons ook het website adres waar we dat online kunnen aanvragen, ik zet dat hier onder.
Op die website ziet het er uit dat dit alleen aangevraagd wordt voor mensen die niet ontslagen zijn, maar dat is niet zo.
Ook mensen die ontslagen zijn kunnen hier gebruik van maken, indien ze het oneens zijn met de diagnose van de arbo arts!
Wij hebben toen besloten het advies van onze advocaat op te volgen en hebben op 5 mei dat Deskundigenoordeel online ingevuld.
Dat kan je online invullen, daarna downloaden op je computer en vervolgens uitprinten en opsturen.
Het beste kan je wel het bestand zorgvuldig bewaren daarna, voor als er iets mis gaat.
Dezelfde dag nog hebben we het ook verzonden.

Woensdag 6 Mei:

Door alle feestdagen konden ik niet eerder bellen voor mijn man voor een afspraak bij M.D.N.W.
Dus op deze dag hebben ik gelijk morgens Maatschappelijk werk gebeld.
Ik kreeg een maatschappelijk werker aan de telefoon. Hij had al bericht gekregen van het Riag dat mijn man doorverwezen is naar maatschappelijk werk.
Hij zei dat hij zo snel mogelijk een afspraak wilde maken voor mijn man, gezien de omstandigheden.
Maar dat het vanwege de dagen dat ze gesloten zijn geweest en de onderbezetting wel even zou duren voor hij deze afspraak kon maken.
Hij zou daar nog over terug bellen wanneer mijn man terecht kon, ook zei hij dat mijn man indien nodig wel alvast naar het inloop spreekuur kon komen.
Op deze ochtend, na de zoveelste slapeloze nacht van mijn man, heb ik ook opnieuw een afspraak gemaakt voor een bezoek aan onze huisarts omdat hij dit niet langer vol kan houden.
Daar deze nog met vakantie is, heb ik een afspraak gekregen op dezelfde dag met een vervangend arts Dokter P.
We zijn daar samen naar toe gegaan en hebben een heel lang gesprek gehad.
Dr. P. heeft zijn klachten aangehoord en het verhaal wat er bij hoort en kwam tot de conclusie dat mijn man nu uiteindelijk behoorlijk overspannen is.
In de eerste plaats heeft hij hem slaaptabletten voorgeschreven zodat het misschien beter lukt om een nachtrust te krijgen.
En vervolgens een nieuwe afspraak gemaakt met hem voor woensdag 13 Mei.
Het advies verder is, om zo tot rust te komen hoewel hij wel begrijpt dat onder de huidige omstandigheden dat heel moeilijk is.
 
Na het bezoek aan de huisarts zijn we direct naar het inloop spreekuur gegaan van de maatschappelijk werker.
Nadat we ons daar aangemeld hadden, kreeg mijn man een lang gesprek met de  Maatschappelijk werker die we ook aan de telefoon hadden die dag, want deze had toevallig dienst op het inloop spreekuur.
Ik kan zeggen dat mijn man daar totaal leeg en uitgeput vandaan is gekomen, het is voor hem echt zeer moeilijk om al die ellende steeds weer opnieuw te moeten vertellen normaal is hij namelijk niet zo’n prater en nu helemaal niet meer.

Bovendien is hij licht geraakt tegen iedereen, hij merkt dat zelf ook wel maar kan het op het moment niet goed meer tegen houden hoewel dit normaal gesproken helemaal zijn natuur niet is.

Na dit lange gesprek vindt de maatschappelijk werker dat hij vrijdag 8 mei al weer terug moet komen bij hem omdat het zoals hij zegt echt niet goed gaat met hem op dit moment.Een beetje schrik ik daar wel van want dat is pas twee dagen later, maar ik denk diep in mijn hart dat hij gelijk heeft…mijn man glijd verder af en heeft dringend hulp nodig.
En aanstaande maandag loopt het termijn af van de time-out die de arts van arbodienst  hem gegeven heeft, dan moet hij dat Mediation gesprek aangaan!!
Op dit moment kan hij dat helemaal niet aan, maar zal het toch proberen en hopen dat hij het red…..hij krijgt geen andere keus van die arbo arts.
Zowel de vervangende huisarts als de maatschappelijk werker zijn er van overtuigt dat dit veel te vroeg is.
De Arbo arts ziet overspannen zijn niet als een ziekte en vind het geen rede om thuis te blijven ook niet als dat allerlei lichamelijke en geestelijke klachten met zich mee brengt.
Maar ik kan u verzekeren hij voelt zich diep ellendig en ziek en is bang voor weer zo’n aanval.
Onze strijd is nog lang niet afgelopen, al onze hoop hebben we nu op het Deskundigenoordeel gevestigd, dat het eerlijk zal verlopen.
 
Het Gedicht “Onze Toekomst”wat bij dit verslag hoort kunt u Hier….lezen.
 
Hoe dit verder gaat leest u in 6. Aangetekende Brief/werkgever…..

4. Arbodienst Consult

Inmiddels hebben we een advocaat toe gewezen gekregen bij de bond, die de dingen voor mijn man gaat regelen indien nodig.
We zijn er blij mee, want in dit geval hebben we het dringend nodig juridisch bijgestaan te worden.
Bovendien is het ook zo, dat we nu gelukkig iemand hebben waar we alles aan kunnen vragen en die voor de belangen van mijn man opkomt!

 

Uiteindelijk krijgen we op 20 april een brief van die Arbodienst, waarin stond dat mijn man op 27 april op consult moet komen.
 
22 April 2009:
Op advies van de huisarts hebben we deze dag een afspraak met de Sociaal Psychologisch Verpleegkundige van het RIAG.
we zijn er samen naar toegegaan omdat alleen reizen op dit moment voor mijn man niet verstandig is in verband met zijn klachten.
We hebben daar ruim een uur over alles gesproken en deze meneer, heeft gezegd dat hij het zou bespreken in het team.
Dat het advies zal zijn dat mijn man onder behandeling komt bij hem, in het RIAG gebouw of in het gebouw waar de huisartsen zijn onder gebracht.
Gezien de lichamelijke klachten die hij op dit moment heeft, lijkt hem dit het verstandigste, en opnieuw op kort termijn aan het werk lijkt hem absoluut geen optie.
Verder moeten we eerst een brief afwachten waarin staat hoe ze hem verder gaan behandelen.
 

Tja, zo ver is het nu al gekomen denken wij, mijn man allerlei enge klachten….hij voelt zich steeds beroerder en nu verdagen we ook nog aan het Riag of zo iets.
Ik maak mij nu echt zorgen om hem, het gaat hem helemaal niet goed.

27 April:

We zijn samen naar de Arbo afspraak gegaan, daar mijn man zich nog steeds heel erg beroerd voelt en de klachten nog steeds aanhouden.
Daar aangekomen heeft mijn man een kort consult in de vorm van een gesprekje gehad, het verbaasde mij wel dat de arts hem niet heeft onderzocht en het alleen liet bij dat korte gesprekje.
We hebben nog wel een poging gedaan hem duidelijk te maken dat mijn man die lichamelijke en geestelijke klachten heeft, maar hij had er weinig aandacht voor…..
Zijn mening is dat de klachten niet van medische aard zijn……
En dat mijn man, zoals gebruikelijk bij deze arbodienst een time-out krijgt van 2 weken, en als dat niet helpt dat hij Mediation voorstelt.
Daar wij niet weten wat Mediation is hebben hem dat gevraagd, waarop hij antwoordde dat hij dan beide partijen (werkgever en werknemer) bij elkaar brengt voor een gesprek met een Mediator (bemiddelaar) erbij.

Ik had nog een kort verslag gemaakt voor die arts hoe het mijn man dagelijks vergaat, zowel toen hij nog werkte (alle treiterijen en het gemene ontslag voorstel) als daarna.
Deze heb ik aan die arts aangeboden zodat hij geen verkeerd beeld zou krijgen van mijn man via de werkgever!!
Want deze vertrouwen echt helemaal niet meer na dat gemene Ontslag Voorstel.
Tot mijn verbazing had hij er totaal geen zin in om deze aan te pakken van mij, waarop ik hem dan maar op zijn  bureau achter gelaten heb in de hoop dat hij hem uiteindelijk toch zou lezen.

Daarna konden we gaan, helemaal beduusd stonden we buiten elkaar aan te kijken….wat is dat voor een consult ….
We zijn nog geen vijf minuten binnen geweest en hij heeft totaal nergens naar gekeken en zeker ook niet naar ons geluisterd.
En wat de huisarts zegt interesseert hem blijkbaar ook niet…..we voelen ons beide beet genomen……en respectloos behandeld!!
En dan wil deze arts mijn man over twee weken tegenover zijn werkgever zetten, die ons belazerd heeft aan alle kanten.
Hij kan blijkbaar achter zijn bureau zien dat mijn man over twee weken die confrontatie al aan kan!! 

Ik realiseerde mij wel dat mijn man waarschijnlijk ook geen tijd meer zal krijgen om de brief van het Riag af te wachten en daar eerst verder onder behandeling te gaan.

Uiteindelijk kregen we s’middags een mail van die arbodienst waarin nog eens uitgebreid beschreven stond, o.a de volgende tekst,

Ik citeer:
Voorts zie ik geen ziekte of gebrek welke tot arbeidsongeschiktheid leidt.”
Maar ja, bij zo een consult als ik hier boven omschreven heb, kan hij ook niets ontdekken!

Verder stond er nog….
Advies aan de werknemer:
Bij aanhoudende klachten medische hulp zoeken.
en dat is wel heel raar, want volgens hem heeft mijn man toch niks…..

Daarna:
Beleid:
2 weken time-out.
Mediation.
Uiteindelijk onderaan stond nog:
Advies volgend spreekuur:
Geen.
Nu hopen we dat hij snel een bericht krijg van het Riag zodat hij aan zijn herstel kan werken.
Als dit niet werkt gaat hij op aanraden van de arts van Arbo Active terug naar de huisarts, ook de huisarts heeft hem nadrukkelijk gezegd, terug te komen als dit niet gaat werken voor hem.

We worden hier beide moedeloos van en verliezen het geloof in dit systeem om eerlijk behandeld te worden steeds meer en meer.
 
Het gedicht wat bij dit verslag hoort kunt u Hier…..lezen.
Het vervolg van dit verhaal leest u in 5.Deskundigenoordeel Aangevraagd.

3.Treiteren en Pesten

Het is bijna Pasen en we kijken samen echt een beetje uit om wat te kunnen ontspannen.
Hoe lang moet dit toch verder, mijn man wordt steeds slechter….hoe lang houd hij dit nog vol??
Geen idee, het is allemaal zo vreselijk triest, we zitten samen echt in zwaar weer.

14 April 2009.
Dat is na het paasweekend waarin wij hebben geprobeerd een beetje tot rust te komen, helaas van korte duur.
Om 8 uur volgens de nieuwe regels, mogen ze bij mijn man op de zaak koffie nemen, meestal haalt iemand dat voor allen op de werkvloer.
Dat doen ze om de beurt zo ook deze dag, een collega heeft koffie gehaald.
Maar deze kwam zeggen dat er voor mijn man en nog een collega geen koffie meer was en dat hij dat op kantoor was wezen zeggen.
Hij heeft dat gemeld bij de secretaresse, die de dochter is van de werkgever.
Mijn man heeft eerst het werk waar hij mee bezig was (een zaagmachine schoon maken) afgemaakt en is toen naar de koffiemachine gelopen voor de koffie die ik nog niet had gehad.
Deze was niet bijgevuld, waarop hij naar kantoor is gelopen om te vragen of deze bijgevuld kon worden daar hij geen koffie had gehad.
De secretaresse antwoordde daarop snauwend, ik doe het om half 10 voor de pauze want ik zit nu alleen.
Waarop mijn man vroeg of hij het dan niet zelf mocht doen, en vroeg haar om de sleutel van de kast.
Hij heeft dat in het verleden ontelbare keren zelf gedaan dus zag daar geen probleem in.
Dat weigerde zij dit keer en zei dat hij te laat was en geen koffie meer mocht halen, dat hij maar op de volgende ronde moest wachten.
Mijn man had alleen zijn werk even afgemaakt en zijn collega was het tenslotte ook nog om acht uur wezen melden…dus op tijd dus hij werd kwaad en zei dat hij dat asociaal vond.
Daarna is hij weg gelopen om de dingen niet nog hoger op te laten lopen en is aan zijn werk gegaan.
 

De volgende dag kreeg hij de zoveelste brief waarin hij beschuldigd werd en dat hij wegens wangedrag naar huis gestuurd was!
En dat hij de secretaresse (dochter van de baas) een vreselijke ziekte zou hebben toegewenst, wat absoluut een leugen is.
Iedereen die hem kent, weet dat hij zoiets nooit maar dan ook nooit zou doen, daar wij zelf al genoeg te maken hebben gehad met vreselijke ziektes.
Nog maar kort geleden is mijn moeder overleden aan zo’n ziekte na een ziekbed van drie jaar.
Hij is de andere dag zoals ze gezegd hebben weer aan het werk gegaan.
Toen kreeg hij de bewuste brief in zijn handen gedrukt van de chef, nadat hij hem gelezen had heeft hij hem terug gegeven niet wetend dat we ook nog een exemplaar per post zou krijgen.
Hij heeft erbij gezegd dat hij het niet eens was met deze brief, daar hij zulke termen niet gebruikt had en dat hij graag een brief had waar eerlijk in stond wat er gebeurt was.
Dit is straal genegeerd!
 

Toen hij s’avonds naar huis is gegaan is hij ernstig onwel geworden dat was de afgelopen dagen al meer gebeurt.
Hij ziet dan ineens alles door een waas alsof ik door en glas water heen kijk, voelt zich intens misselijk en dreigt flauw te vallen.
Daarbij heeft hij ook steeds een drukkend gevoel op zijn borst.
Hij heeft zijn auto aan de kant moeten zetten om te wachten tot het over ging en zweette daarbij overmatig.
Ook was al meerdere keren gebeurt dat hij hele sterke hartkloppingen kreeg, net als op dat moment……
Thuis gekomen vertelde hij mij wat hem was overkomen en dat dit al vaker was gebeurd.
Beide besefte wij, dat dit zo niet langer door kon gaan, want dan zouden er echt ongelukken gebeuren of nog erger.
Direct de volgende dag hebben we de huisarts gebeld en nadat ik zelf alles had uitgelegd aan de assistente zei deze dat we direct tussen de afspraken geplaatst zouden worden.
Middags zijn we samen naar de huisarts gegaan en hebben een lang consult gehad.
De huisarts kwam tot de conclusie dat het nu echt helemaal fout gaat met zijn gezondheid en dat, dat komt omdat mijn man veel te lang in de stress zat.
Hij heeft hem doorverwezen naar een Sociaal Psychologisch Verpleegkundige die hem moet gaan begeleiden in deze hele procedure daar het voor hem te veel is geworden en zijn klachten te veel en te ernstig zijn.
Hij moet voorlopig verder rust houden en niet naar zijn werk daar hij juist daar constant onder druk wordt gezet en dat dus waarschijnlijk de oorzaak is van al zijn klachten.
Ook heeft hij hem aangeraden gezien de oneerlijke behandeling die hij krijgt op zijn werk, om contact op te nemen met de Arbo arts en daar alles eerlijk uit te leggen.
Hij zei tegen de huisarts dat hij niet weet bij welke Arbodienst het bedrijf aangesloten is, daar de werkgever in korte tijd drie keer van Arbodienst is gewisseld.
Waarop de huisarts tegen hem zei, dat hij dan het werk moest bellen om te vragen bij welke Arbodienst ons bedrijf nu is aangesloten.
Hij was bang bang was dat ze het hem niet zouden vertellen, gezien de verhouding nu tussen hun beide.
Zijn werkgever doet er alles aan om hem zo veel hij kan dwars te zitten.
Onze huisarts, zei daarop dat ze verplicht zijn om hem te zeggen bij welke Arbodienst ze aangesloten zijn.
Wij zijn daarna naar huis gegaan, en omdat mijn man nogal geëmotioneerd was heb  ik zelf naar het bedrijf van mijn man gebeld om het te vragen.
Ik kreeg de secretaresse (dochter van de werkgever) aan de telefoon en deze zei op mijn vraag, dat ik moest wachten en…weg was ze…, even later kreeg ik de chef aan de telefoon.
Deze vroeg nogal vijandig aan mij wat mijn man dan wel mankeerde.
Waarop ik heeft geantwoord dat hij ziek was en nu erg ziek, daar ik geen behoefte meer had hem dit nog uit te leggen.
Deze vent liegt alles aan elkaar om bij de baas in een goed blaadje te staan, ongeacht wie die daar mee neer maait!
Ik zei verder, dat ik alleen belde om van hun te horen bij welke Arbodienst het bedrijf is aangesloten.
Waarop hij antwoordde, “ik bel u vanmiddag of morgen wel terug”, omdat hij dat nu niet wist.
Ik heb hem toen gevraagd omdat dezelfde middag te doen.
De middag verstreek verder en er werd natuurlijk niet terug gebeld, rond half vijf heeft heb ik toen zelf maar opnieuw terug gebeld en nogmaals mijn vraag gesteld aan de secretaresse, ze nam de telefoon ook deze keer op en weer werd ik onmiddellijk in de wacht gezet….raar.
Na verloop van tijd kreeg ik opnieuw de chef aan de telefoon en heb mijn vraag nogmaals herhaalt, want ja mijn man was toch ook ziek gemeld diezelfde dag dan weet de chef toch ook bij welke Arbodienst zij aangesloten zijn!
Nadat ze haar vraag herhaalt had zei deze dat hij dat zomaar niet kon geven en dat hij daar eerst toestemming voor moest hebben van de werkgever…..Nog Gekker!!
Waarop ik, nu echt kwaad… antwoordde dat onze arts had gezegd dat hij dat verplicht was om te zeggen en dat hij mij toch ook ziek gemeld had, dat hij dus zeker wel weet bij welke Arbodienst hun bedrijf is aangesloten op dat moment.
Hij zei dat hij ziektemeldingen altijd doet per mail, waarop ik natuurlijk het mailadres aan hem heb gevraagd en dat heeft hij uiteindelijk gegeven.
In het mailadres staat de naam van de Arbodienst.
Ik heb dat toen maar zelf op de computer opgezocht en daar een telefoonnummer gevonden  en gebeld.
Daar aansluiting gekregen heb ik uit het optiemenu optie 8 gekozen om direct iemand aan de lijn te kunnen krijgen.
Ik ben vervolgens nogmaals doorverbonden naar een Coördinator, deze lag mij uit dat hij coördineert tussen de Arboarts en het bedrijf dus desbetreffende werkgever en dat hij eerst moest overleggen met de werkgever, omdat mijn vrouw om een afspraak vroeg met de Arboarts die aangesloten is bij het bedrijf van mijn man.
Waarop ik hem uitvoerig heb vertelt waarom ik belde, inmiddels was ik vanwege het onrecht dat mijn man aangedaan werd ook aardig van streek geraakt.
En ik zei ook dat ik belde, omdat wij het vertrouwen in de werkgever gezien de hele behandeling volkomen kwijt waren en dat ik daarom graag die afspraak wilde om samen met mijn man eerlijk te kunnen vertellen hoe alles gegaan was daar mijn man nu beschuldigd wordt van wangedrag, onwelwillendheid en negativiteit wat absoluut niet waar is.
De  Coördinator was zeer begripvol en stelde mij gerust en zei dat hij er aantekeningen van zou maken en deze aan de arts zou geven.
Nu hopen we dat we deze afspraak krijgen want we zijn het echt heel beu dat mijn man van alles beschuldigd wordt,het is zeker heel anders als dat zij nu doen voorkomen.
Mijn man vindt het heel verschrikkelijk al die pesterijen en leugens.
De manier waarop hij behandelt word voelt aan of hij nergens goed voor is.
Het voelt aan als een echte judasstreek, om te horen te krijgen dat zijn werkgever eerst zegt dat met zijn expertise een hoop kennis verloren gaat, (hij zei dat in bijzijn van zijn advocaat toen mijn te horen kreeg dat zijn ontslag aangevraagd werd), terwijl hij vlak daarna op deze manier behandeld word we begrijpen dit echt totaal niet.
Uiteindelijk hadden we het wel kunnen raden….die afspraak kwam er natuurlijk niet!!
De Arbodienst wordt betaalt door de werkgever…..dat zegt in dit geval blijkbaar genoeg, vandaar ook dat die afspraak er nooit gekomen is.
We hebben dat ons achteraf pas gerealiseerd, eerst dachten we nog dat deze meneer het eerlijk meende.
Zoals later in mijn verhaal ook zal blijken zit deze Arbo….vreemd in elkaar.
Het Gedicht wat bij dit verslag hoort, kunt u Hier…. Lezen.
Wordt vervolgd ………in 4. Arbodienst Consult.

2. Verziekte Werksfeer

Graag zou ik verder eerst de sfeer  omschrijven ter verduidelijking hoe dit alles gaat bij mijn man op het werk zodat u begrijpt dat hij aardig radeloos aan het worden is.
Vanaf het moment dat hij weer aan het werk mocht gaan van zijn werkgever,
heerst er bij op de zaak een soort angstsfeer. 
Niemand vertrouwt elkaar nog en is bang om nog te praten tegen degene die ontslag is aangezegd (inmiddels 6 personen).
Inmiddels zijn er een aantal medewerkers op kantoor geroepen, hoofdzakelijk coördinators en één magazijn bediende,bij elkaar waren dat vijf personen.
Daar was dan aanwezig, de werkgever en de chef.
Met ieder wordt lang gesproken en blijkbaar verboden daar met iemand dan ook over te spreken want daarna horen ze op de werkvloer niets van wat er besproken is.
Wat de sfeer onder de werkmensen niet bepaald ten goede komt natuurlijk.
Vanaf deze tijd is de houding van deze mensen totaal omgedraaid en wordt er tegen degene die ontslag aangezegd hebben gekregen nog alleen gesproken als het niet anders kan.
Heel begrijpelijk, want iedereen is bang de volgende te worden en jammer genoeg is er geen saamhorigheid tussen de mensen op de werkvloer.
 

 

Mijn man probeer zo goed mogelijk zijn werk te blijven doen maar de sfeer wordt steeds slechter en slechter daardoor.
Natuurlijk vreet dit aan hem en mij doet het heel pijn hem zo te zien.
De werkgever zorgt steeds voor tweedracht tussen de mensen dat is al een tijdje maar wordt nu steeds erger.
Een voorbeeld daarvan:
De Hr. B….. is goede maatjes met de werkgever en heeft nogal eens in het verleden voor flink wat opschudding gezorgd bij hun op de werkvloer daar hij altijd melding gaat maken bij de werkgever als hij denkt dat iemand iets doet wat eigenlijk misschien niet mag van de  werkgever.
Dit verraders gedoe wordt hoog gewaardeerd door de werkgever van mijn man en dat maakt hij dan ook in het openbaar kenbaar…meerdere malen.
En vorige week liep de Hr B…. ineens te beweren dat hij het werk van een collega mag gaan doen die op het moment op vakantie is voor een bezoek aan zijn familie
.
 
Deze collega  is onze spuiter en weet nog van niets, terwijl de Hr. B…. al in de fabriek loopt te beweren dat hij zijn werk mag gaan over nemen.
Wat zijn dit toch voor praktijken, zo ga je toch niet met mensen om!!
Mijn man, begrijpt echt niet waarom dit alles op deze manier gaat en vind dit zeer oneerlijk! Zo kan hij meerdere voorbeelden geven……  
 
7April 2009:
Mijn man is zoals gewoonlijk naar zijn werk gegaan , daarvoor is het bij hun gebruikelijk dat als je vroeg genoeg bent je een kop koffie haalt in de kantine…voor werktijd dus en dat mag hij dan meenemen naar je werkplek als het tijd is.  
Hij heeft die koffie gehaald en even neer gezet omdat ik nog even naar de toilet moest.
Nog geen vijf minuten later toen hij van het toilet afkwam werd hij onmiddellijk aangesproken door de chef, deze zei dat hij te laat was en dat hij op tijd hoort te beginnen.
Toen hij zei dat ik naar het toilet was geweest zei deze terug, dat hij dat had moeten melden.
Blijkbaar allemaal nieuwe regels die ineens ingevoerd zijn……
Voor mijn man echt op dat moment een raadsel waarom hij dit ineens zo deed.
Later begreep hij pas waarom…..want toen ik thuis kwam lag daar weer een zoveelste nieuwe brief met maatregelen te wachten over koffietijden, pauzes etc…
De sfeer wordt steeds grimmiger en mijn man raakt uit zijn doen en heeft steeds druk op zijn borst, slaapt slecht en raakt in de put.
Hij voelt zich absoluut niet lekker, toch sleept hij zichzelf weer naar zijn werk uit angst voor nog meer ellende.
 
9 April 2009.
Ten einde raad vraagt hij om een halve snipperdag, hij voelt zich gewoon ziek!
Hij slaapt nog slecht enkele uren per nacht, zit in de put zijn bloedwaarde schommelt enorm op het moment door alle stress en hij heeft regelmatig hartkloppingen en steeds een benauwend gevoel.
Het is slecht voor zijn hartklep als zijn bloedwaarde heel erg schommelt, de waarde is nog nooit zo hoog geweest zeiden ze bij de trombosedienst, bij zijn controle de waarde was 6,4 terwijl ik voor goed functioneren tussen de 3 en de 4 moet zitten.
Hij meet altijd zelf, daar heeft hij een cursus voor gevolgd bij de trombosedienst zodat hij niet steeds hoeft te verletten van zijn werk.
Dus hij hoeft alleen daar naar toe, 1 keer per half jaar in plaats van iedere week toevallig was dat vorige week en daar constateerde ze toen die enorme hoge waarde!
Als de waarde zo hoog is kan dat een hersenbloeding veroorzaken, dit maakt mij en hem bang.
De halve snipperdag werd geweigerd omdat het niet uit kwam volgens hen, vanwege dat er misschien spoedwerk kon komen en er al een paar een halve snipperdag hadden.
Volgens ons onterecht en Pesterij, omdat mijn man niet getekend heeft voor dat stinkend oneerlijke Ontslagvoorstel!
Het spreekt voor zich dat mijn man plichtsgetrouw zoals hij is, zich de andere dag weer naar zijn werk gesleept heeft.
En ik….ik dood ongerust over hem tot hij weer heelhuids thuis kwam.
Ik weet wel waarom hij toch  naar zijn werk ging, zo ziek als dat hij was.
 
In één van zijn beruchte brieven had zijn baas neer gezet dat hij niet werkwillig zou zijn.
Mijn man niet werkwillig……dat ze dat geschreven hebben heeft hem heel diep geraakt!!
 
In december 2008 is hij met hartklachten een dag opgenomen geweest, één van de zeldzame keren dat hij daardoor thuis kwam van zijn werk.
Hij had verschrikkelijk pijn in zijn borst en ik heb toen onmiddellijk de dokter gebeld.
De dokter heeft hem toen zelf naar het ziekenhuis gebracht omdat haast geboden was zoals hij zei.
Kort daarna belde de Arbo Dienst van zijn werkgever, ik weet niet meer welke want de werkgever heeft in korte tijd drie verschillende Arbodiensten gehad omdat hij niet met hun overweg kon.
Deze meneer van de Arbodienst zei tegen mijn man dat hij toch snipperdagen had genomen rond de kerst en dat hij dan die dagen maar moest gebruiken om weer op de been te komen. Hij schreef hem toen uit de ziektewet op de dag dat anders zijn snipperdagen in hadden gegaan.
En hij heeft om geen onenigheid met de werkgever te krijgen niets gezegd en het zo gelaten!
Ik denk dit spreekt voor zich want hij was toen helemaal nog niet opgeknapt en is in zijn eigen snipperdagen hersteld.

Hoe is het toch in godsnaam mogelijk dat er zo omgegaan wordt hier in Nederland met mensen die ondanks dat ze iets mankeren altijd keihard werken!!!
Het lijkt wel of werkmensen steeds minder rechten krijgen hier in Nederland en dat ze behandeld worden of ze niks zijn!
Ik kan mij over zulke dingen ontzettend kwaad maken, het is zo vreselijk onrechtvaardig!!  
Na ongeveer 5 minuten kwam de chef naar hem toe en zei dat de werkgever hem sommeert naar huis te gaan en dat hij morgen terug kon komen als hij gekalmeerd was.
Toen mijn man hem vroeg of hij dat op papier wilde zetten weigerde hij de brief te schrijven.  
Hij vroeg het hem toen nogmaals, heel nadrukkelijk het dan maar op klad te zetten met zijn handtekening maar….deze bleef weigeren!!
Hij kon hem met geen mogelijkheid bewegen het op papier te zetten en hij bleef beweren dat mijn man naar huis moest.
Hij heeft hem toen gezegd dat wat hier nu gebeurt zal ik door geven aan mijn advocaat en is ten einde raad naar huis gegaan.
Als een kleine jongen na 18 jaar trouwe dienst voor de zoveelste keer naar huis gestuurd.
Te kijk gezet voor al zijn collega’s…zo gaan ze daar met mensen om die 18 jaar keihard voor ze gewerkt hebben!!
Deze dag zetten ze zeker ook weer als snipperdag neer.
Hoe lang kan hij dit nog volhouden voor zijn gezondheid is dit niet best, waar zijn ze nu toch mee bezig?
Dit begint heel hard op een pesten en wraak nemen te lijken…en dat allemaal omdat mijn man weigert vrijwillig ontslag te nemen.
Lees dit verhaal verder in 3.Treiteren en Pesten
 

1.Ontslag Aangevraagd

Dinsdag 17 Maart 2009.

Mijn man is zoals altijd gewoonlijk om 7. 30 uur aan zijn werk gegaan tot hij
om 10.00 uur op kantoor werd geroepen samen met een jongere collega.
Daar was de baas (werkgever) aanwezig tezamen met zijn advocaat.
De advocaat voerde hoofdzakelijk het woord.
Daar kreeg hij te horen dat ontslag voor hem was aangevraagd  bij het UWV.
Het kwam als een enorme klap daar niemand ook maar een vermoeden had dat dit stond te gebeuren.
Hij heeft onmiddellijk daarop een antwoord gegeven, dat hij daar niet mee akkoord gaat en het niet accepteert.
Er is nog wat heen en weer gepraat waarop hij zei dat het aardig de motivatie er uit haalt,  daarna is hij weer samen met zijn collega aan het werk gegaan.
Na ongeveer een half uur werd hij opnieuw op kantoor geroepen.
De advocaat deed hem toen een voorstel uit naam van zijn baas, omdat zo hij zei…. het vervelend te vinden dat in zijn situatie hem dit moest overkomen.
Hij deed dat voorstel uit naam van de baas.
Het voorstel was, dat mijn man met behoud van volledig salaris per ingang van direct naar huis kon,als hij akkoord ging met het ontslagvoorstel.
Het Ontslag Voorstel hield in:
Het behoud van het salaris hield 5 maanden in zoals tegen hem gezegd werd, 2 maanden van de ontslagprocedure en drie maanden ontslagtermijn daar hij ruim 18 jaar in dienst was bij dit bedrijf.
Het eerste wat hij daarop vroeg was, wat dat voor consequenties zou hebben voor eventuele WW uitkering.
De baas  en zijn advocaat zeiden beide unaniem dat het geen enkele consequentie zou hebben!
Mijn man weet niet genoeg van zulke zaken af, dus nam aan dat als er een advocaat bij zit, die hetzelfde zegt dat, dat ook echt zo is.
Hij heeft toen gevraagd om dat Ontslagvoorstel officieel op schrift te zetten en het aan hem toe te zenden.

Wel wetend dat het altijd beter is zoiets op schrift te hebben, zodat er zekerheid is.
Hij ging er verder van uit, dat het een eerlijk voorstel was en dat het eerlijk zou verlopen.

Omdat het voorstel per ingaande van direct was, en hij volkomen ondersteboven was heeft hij voor de rest van de dag een snippermiddag gevraagd om het thuis met mij te overleggen.
Verder heeft hij afgesproken dat hij de volgende dag woensdag 18 maart zijn antwoord zou mede delen.
Eenmaal thuis gekomen heeft hij mij het nieuws verteld, ik kan u zeggen het is een schok zoiets van uit het niets te horen te krijgen.
Toen mijn man vertelde over het Ontslagvoorstel was eigenlijk het eerste wat ik zei “laat ze het maar op schrift zetten, dit vertrouw ik niet echt”!
Wel wetend dat zijn werkgever nog nooit zo maar iets cadeau had gedaan en deze niet altijd eerlijk in elkaar steekt.
Mijn man antwoordde bevestigend dat hij dat gevraagd had en dat ze daar in toegestemd hadden.
Dezelfde middag hebben we ook het FNV gebeld en de hele situatie uitgelegd.
Deze antwoordde daarop dat als de baas dit voorstelt, dat het UWV daar mee akkoord zal gaan en dat mijn man dus thuis kon blijven.

Samen hebben we toen besloten dat als het inderdaad is zoals ze zeggen we het voorstel aanvaarden weleens waar met veel pijn in ons hart.
Mijn man is hartpatiënt en bijna 57 jaar dus de kans op een nieuwe baan is natuurlijk bijna nihil.
Altijd heeft hij met heel veel plezier zijn werk gedaan voor dit bedrijf en ondanks zijn hartproblemen 5 dagen in de week gewerkt…onbegrijpelijk dat hem dit nu nog moest overkomen.

De volgende ochtend is hij naar de zaak gegaan en heeft gezegd dat hij het heel erg vind dat hij zijn werk kwijt raakt, maar dat als er niets anders op zit hij akkoord gaat met hun voorstel onder voorbehoud dat het geen enkele consequentie zou hebben voor daarna.
Er is toen geen woord gezegd dat hij door dit voorstel ook vrijwillig ontslag zou nemen als het UWV geen toestemming zou geven voor de ontslagprocedure!!
Zoals later WEL in de brief stond die hij pas Vrijdagmiddag 20 maart pas kreeg.
Daarin stond o.a de tekst:
In het onverhoopte geval dat het UWV Werkbedrijf het verzoek van de werkgever zou afwijzen, verbinden beide partijen zich tot elkaar de arbeidsovereenkomst alsnog op kortst mogelijk termijn door middel van een beëindigingovereenkomst te beëindigen.

Hij zou nooit zelf ontslag nemen, hij doet zijn werk altijd met veel plezier dus waarom zou hij dat dan zelf vragen.
Natuurlijk was daar ook met geen woord over gerept, toen dat voorstel mondeling werd aangeboden.
Uiteindelijk staat daar dus als je het vertaalt in gewone taal dat mijn man akkoord gaat met zijn ontslag ten alle tijden ook als het UWV de ontslag aanvraag van mijn man zou afwijzen.
Onbegrijpelijk dat een werkgever dit doet bij iemand die 18 jaar voor hem hard gewerkt heeft……..en tja nog veel onbegrijpelijker dat er advocaten zijn hier in Nederland die daar blijkbaar aan mee werken.
Maar zoals gezegd is daar toen niets over gezegd, dat las hij pas in die brief toen hij inmiddels ter goeder trouw al de hele week vrij was omdat ze gezegd hadden dat hij naar huis kon per onmiddellijke ingang.
Deze dagen dat weten wij nu inmiddels hebben ze nu allemaal als snipperdag neer gezet….terwijl ze hem zelf gezegd hadden dat hij naar huis kon en wij pas de vrijdag daarop dat valse voorstel met de post kregen.

Vrijdag 20 maart 2009.

Verder hadden we de hele week gewacht op de bewuste brief die uiteindelijk pas op vrijdagmiddag 20 maart met de post kwam.
Zelf ontslag nemen,is nooit ter sprake geweest in dat gesprek wat hij op kantoor had gehad met de werkgever en zijn advocaat.
Het enigste wat daar gezegd is door beide heren is dat het absoluut geen consequenties zou hebben ook niet als hij een uitkering zou moeten gaan krijgen na de ontslagprocedure.
Ook staat er in die brief dat hij het uiterst geheim moet houden en dat de brief met handtekening voor Maandag  23 maart getekend moet terug zijn op het kantoor van de advocaat.
Ook stond in die brief, zeer dwingend dat als de brief niet op tijd terug was er geen sprake meer zou zijn van een voorstel en mijn man zich onmiddellijk weer bij zijn werkgever moest melden!
Maar hij kreeg hem pas vrijdagmiddag dus dat is wel heel erg kort dag, zo zou hij met niemand kunnen overleggen!
We hebben toen samen besloten de geheimhouding naast ons neer te leggen en hem toch op onze afspraak bij de bond te laten zien waar we op maandagochtend een afspraak hadden.
Omdat de tekst in de brief heel anders is als het mondelinge voorstel, heeft hij dat Ontslagvoorstel natuurlijk niet getekend.

Op dat moment ook, realiseerde wij ons dat we dringend hulp nodig zou hebben bij dit hele gedoe.
De mensen waarvan mijn man geloofde dat ze eerlijk zijn, blijken toch anders in elkaar te zitten.
En dat na 18 jaar trouwe dienst waarin hij zich altijd heeft ingezet heb voor 1000 %.

Dezelfde middag hebben we toen onmiddellijk het FNV gebeld voor een afspraak om hierbij geholpen te worden.
De afspraak die we toen kregen was op maandag 23 maart 2009 om 11.45 uur.
Ze zeiden hem toen ook om tot die tijd zeker niets te tekenen en alle stukken mee te brengen.

Maandag 23 maart 2009.

Volgens afspraak zijn we samen naar de bond gegaan en heb daar de hele zaak voorgelegd.
Deze zeiden onmiddellijk dat dit een geval is voor hun juridische afdeling.
Ze hebben spoed op zijn papieren gezet zodat we zo snel mogelijk een afspraak kregen met deze afdeling en een advocaat toegewezen kregen.
Tevens hebben ze alle gegevens genoteerd en een kleine toelichting gemaakt voor deze afdeling.
Zo ook hebben we het advies gekregen dat mijn man zich dinsdag bij zijn werkgever weer moet melden om aan de slag te gaan.
Op de vraag wat hij moet doen als hij weer weggestuurd zou worden antwoordde deze meneer dat als hij weer weggestuurd word, hij gewoon naar huis kan gaan en zich de volgende dag weer opnieuw moet melden op zijn werk om het werk te hervatten.
Ze hebben ons ook het advies gegeven dat mijn man per aangetekende brief moet laten weten aan de advocaat en de werkgever, dat hij niet met het voorstel  akkoord gaat, daar het afwijkt van het mondelinge voorstel.
Dat hebben we dezelfde middag aangetekend verstuurt naar de advocaat van de werkgever.
Op zijn snipperdagenlijst hebben ze voor deze dag  8,5 uur ATV uren afgetrokken.
Dinsdag 24 maart 2009. 

Zoals geadviseerd is mijn man de andere dag gewoon weer naar zijn werk gegaan.
Daar aangekomen heeft hij zich zoals gewoonlijk omgekleed en is om 7.30 uur  naar zijn chef  gegaan om te vragen wat hij kon doen.
Deze gaf hem twee werkbonnen (opdrachtbonnen), met werkzaamheden die hij kon gaan doen.
Dus mijn man zoals gewoonlijk weer terug aan de slag…..althans dat dacht hij!!
Tot  8.15 uur, toen kwam de chef naar hem toe met de vraag of hij even op kantoor wilde komen.
Daar kreeg hij te horen dat de chef opdracht had gekregen van werkgever dat hij direct moest stoppen met werken en dat hij naar huis moest gaan in afwachting van een brief.
Dus is hij zich zelf weer wezen omkleden en is naar huis gegaan met de mededeling dat hij er de volgende dag (woensdag 25 maart) weer zou zijn.
Ook deze dag staat  op zijn snipperdaglijst vermeld als snipperdag, terwijl ze hem zelf naar huis gestuurd hebben. 
woensdag 25 maart 2009. 

Net als de vorige dag is mijn man opnieuw naar zijn werk gegaan, heeft zich omgekleed en gemeld bij de chef om 7.30 uur zoals hij normaal altijd doet.
Hij kreeg toen te horen dat hij opnieuw naar huis moest en dat hij op donderdag 26 maart maar terug moest komen omdat er dan werk voor hem zou zijn.
Het verbaasde mijn man enorm omdat hij zag dat het werk wat hij moest gaan doen al onder zijn werkbank voorbereid klaar lag.
Daar lag materiaal voor Safetyboards, deze maakt hij altijd…. als dit werk er is, is dat zijn werk.
Hij wist weken geleden al dat hij die moest gaan maken omdat de voorraad bijna op was.
Als hij aanwezig is doet hij alleen dat werk, niemand anders werkt daar dan aan.
Dus waarom hem dan naar huis gestuurd??
Tevens kreeg hij een brief in een gesloten envelop van de chef.
Toen hij thuis kwam hebben we samen de brief gelezen.
Tot onze verbazing staat in die brief en ik citeer de regel:

“Heden ochtend bent u weer op het werk verschenen om uw werk te hervatten. Omdat wij er van uitgingen dat u het voorstel zou accepteren, werden wij enigszins verrast en hadden geen werk voorhanden. Daarop bent u weer naar huis gegaan”.

Waarop mijn man zei, wat heb ik dan staan doen….ik ben toch gewoon aan het werk gezet op dinsdag  24 maart door de chef!
Ik kreeg toch die twee werkbonnen van hem!
En nee, ik ben zeker niet uit mijzelf naar huis gegaan zoals in die brief beweert wordt, de chef kan bevestigen, dat hij mij zelf op kantoor riep en mij naar huis heeft gestuurd met de mededeling dat ik daar die brief moest afwachten.
Ik concludeer dat er werk genoeg is en dat er blijkbaar een andere reden is die mij volkomen onduidelijk is waarom hij mij toch weer opnieuw naar huis stuurde!
Wij beide tasten volkomen in het duister waarom zijn baas dit op deze manier….leugenachtig aanpakt.
We hebben geen idee waarom…….
 

Donderdag 26 Maart:

Zoals ook de twee dagen ervoor is mijn man weer naar zijn werk gegaan.
Tot zijn verbazing lag daar nog steeds dezelfde stapel werk onder zijn werkbank op hem te wachten, die er ook op woensdag 25 maart al lag.
Het is hem en mij een raadsel waarom hij dan ook woensdag 25 maart naar huis gestuurd is want het was hetzelfde werk.
Dit is nog maar het prille begin van een enorme lange lijdensweg.
Nu achteraf realiseer ik mij pas dat we op het moment van dit eerste verslag nog geen idee hadden van wat ons nog te wachten stond.
Het Gedicht wat bij Verhaal 1 hoort kunt u, 
Hier….lezen.Het vervolg, leest u in 2. Verziekte Werksfeer.