Archieven

Banenmarkt UWV een Grote Aanfluiting

Banenmarkt UWV een Grote Aanfluiting:

Het is een tijd geleden dat ik hier op het weblog heb geschreven, maar nu moet het mij toch van het hart…. mijn man nog altijd werkzoekend doorloopt nu al maanden de verplichte re-integratie cursus waar hij niets maar dan ook niets wijzer wordt….maar wel verplicht is te doorlopen op straffe dat je anders gekort wordt!!
De afgelopen week kreeg mijn man een brief van het UWV dat er vandaag een banenmarkt door hun wordt georganiseerd waar vele bedrijven aanwezig zullen zijn, dus wij er hoopvol naar toe, met bij ons een stapeltje CVtjes.In de brief zoals bij het meeste van het UWV ook weer de dreigende tekst,
Ik citeer:
Niet verschijnen op deze beurs, zonder kennisgeving zou mogelijk gevolgen kunnen hebben voor uw uitkering!

Helaas toen wij daar kwamen zagen we in een schamele brede gang ongeveer een vijftiental tafeltjes staan waarvan er zes leeg waren…aan de tafeltjes die wel bemand waren zaten wat leerbedrijven en verder eigenlijk helemaal niets….de meeste  bedrijven die zo groots genoemd werden in de bewuste brief schitterde door afwezigheid.
Nergens maar dan ook nergens een bedrijf waar ze in de branche van mijn man werknemers zochten of iets wat er ook maar een beetje op leek.
We hebben nog gekeken of er om de hoek van die gang nog iets was, maar nee hoor dit schamele gedoe was de Banenmarkt van het UWV!!!

Op de terugweg konden we bij toeval aan een voorbijganger die daar liep één enkel CVtje kwijt, die ergens had gehoord dat er nog iemand gezocht werd voor het werk waar mijn man goed in is.
Dus UWV, als je een banenmark organiseert en deze verplicht stelt om te bezoeken, op straffe dat men anders gekort wordt…. dan zouden jullie op zijn minst kunnen zorgen dat het een beetje op een banenmarkt lijkt….deze “Banenmarkt”van het UWV is een grote aanfluiting echt beschamend voor een organisatie als het UWV!!!

23. Eindelijk naar de Rechtbank.

Het is vandaag woensdag 13 oktober de dag dat we nadat het vele keren is uitgesteld naar de rechtbank in Rotterdam gaan.
Niet omdat het nu een officiële rechtszitting is maar omdat de rechter verzocht heeft had beide partijen bij elkaar te komen in zijn aanwezigheid, om te kijken of er nog een minnelijke schikking mogelijk is.
En omdat, zoals hij zegt, wat meer duidelijkheid te krijgen in deze zaak.

 
We zijn zeer op tijd weg gegaan, want we moeten er om half twee zijn en daarvoor hebben we nog een kwartier om met onze advocaat te spreken zodat we een beetje begrijpen wat ons te wachten staat.
In Rotterdam aan gekomen hebben wij ons gemeld bij de portier van het Gerechtsgebouw en deze heeft ons verwezen waar we ons moeten melden.
Waar we wel verbaasd op keken, ik moest mijn tas op de balie zetten en beide moesten we onze zakken leeg maken.
Vervolgens door een poortje en werden gefoueerd, kregen onze spullen en mijn tas terug en werd ons verteld welke etage en rechtkamer we moesten zijn.
Daar aangekomen, moesten we op de gang wachten tot de zitting begon, onze advocaat was toen nog niet gearriveerd.
Wel zie ik die ex werkgever aan komen met zijn advocaat, hij komt naar ons toe geeft ons beide een hand en vraagt aan mijn man hoe het met hem is.
Om eerlijk te zijn die hand geven hebben we alleen gedaan om fatsoenlijk over te komen want wat ons aangaat had hij dat toneelstukje wel achterwege kunnen laten.
Maar ja zo’n toneelstukje is typerend voor die ex werkgever hij heeft eigenlijk vanaf dat ontslag steeds zo huichelachtig gedaan als er iemand bij was.
Uiteindelijk kwam onze advocaat, we hebben nog even snel kunnen horen hoe dit allemaal zou gaan en zijn toen binnen geroepen.
 
De Zitting.
En ja, dan krijg je een soort rechtszitting waar in het kort de rechter vertelt waar het om gaat en wat hij duidelijk wil hebben.

Wat je aan leed en treiterijen heb moeten ondergaan komt niet voor in de rechtszitting, althans het wordt niet in de rechtszitting mee genomen.
Onze advocaat kreeg het eerste het woord…….
Wat hij naar voren  bracht was, hoe weinig kans mijn man nog maakt om ooit aan een baan te komen en dat hij al ruim 150 sollicitaties achter de rug heeft waar hij voor 90 procent meestal geeneens een antwoord terug krijgt.
Ook werd naar voren gebracht de pensioenschade die mijn man door het ontslag heeft.
En terzijde werd nog even door onze advocaat gewezen wat mijn man allemaal aangedaan was tijdens het ontslagtermijn.
Hij had ons van te voren al uitgelegd dat het weleens waar te gek voor woorden was wat die werkgever daarna allemaal gedaan had maar dat, dat helaas verder niet mee genomen kon worden in de rechtszaak omdat je dan van de andere kant een welles nietes spelletje zou krijgen en dat de rechter daar echt niet op zit te wachten.
De rechtszaak van mijn man kon wettelijk alleen gaan over een Kennelijk Onredelijk Ontslag.
Wel heel bitter voor ons omdat je dan het gevoel over houd dat werkgevers je blijkbaar bijna alles ongestraft kunnen aandoen, maar zo schijnt de rechtspraak in Nederland in elkaar te steken.
Na de toelichting van onze advocaat kreeg de advocaat van de tegenpartij gelegenheid om zijn zegje te zeggen.
Deze begon onmiddellijk te bestrijden dat het geen zaak was van Kennelijk Onredelijk Ontslag.
Ook begon hij uit te leggen dat het nog steeds heel slecht gaat in de metaal en in het bedrijf waar mijn man gewerkt had.
Om vervolgens ook uit te leggen dat als wij een groot bedrag zouden eisen, dat zou betekenen dat het bedrijf “naar alle waarschijnlijkheid volgend jaar failliet zou gaan”.
En dat nu ook op dit moment er kans bestaat dat op termijn er nog meer werknemers ontslagen zullen worden.
Ik dacht meteen toen ik dat hoorde, tja dat roept hij toch al jaren lang altijd was zijn motto dat het zo slecht ging en altijd had hij weer zijn zakken gevuld!!

Uiteindelijk nam de rechter zelf het woord weer, en deze zei tegen die werkgever dat hij er toch heus vanuit moest gaan dat hij iets zal moeten gaan betalen.
Waarop die werkgever nog durfde op te merken hoe menslievend het wel van hem geweest was dat hij mijn man die 5 maanden doorbetaald vrij aangeboden had.
Zo legde dat heerschap even dat smerige voorstel uit wat hij mijn man gedaan had en waar onze jurist van zei, dat als we het geaccepteerd hadden mijn man geeneens recht had gehad op een uitkering…de rechter ging er eigenlijk verder niet op in.
En aangezien wij niet aan het woord waren konden we er verder ook niets over zeggen, dus wat overbleef is dat we dan maar hopen dat de rechter alle stukken had gelezen want daar staat dat uitgebreid in.
Hij sprak daarna nog even met mijn man en de tegenpartij.
Waarin hij het volgende zei ,  de partij van de werkgever gevraagd had om een minnelijke schikking .
Hij zei dat mijn man ook kon kiezen om de rechter zelf te laten beslissen, waarop de tegenpartij onmiddellijk zei dat als er tijdens een rechtszitting een hoog bedrag uit zou komen hij in beroep zou gaan bij het Hoge Raad.
Waarop de rechter uitlegde dat als het zo ver komt, mijn man er rekening mee moest houden dat de rechtszaak nog  jaren kan aanslepen.
Mijn man heeft bevestigend geantwoord, dat hij wel wil overleggen met de tegenpartij om tot een schikking te komen.
Want, tja nu nog eens jaren met dit bezig zijn eet je letterlijk op, het vreet aan een mens om aan de kant gezet te worden, vervolgens zonder heftige gevolgen voor de werkgever wordt hij maanden lang getreiterd en zonder inkomen gezet zo erg dat hij langdurig ziek is geweest.
Als we dan geen poging doen voor een minnelijke schikking denk ik dat we dit niet tot de eindstreep meer kunnen vol houden.

Onze afweging…wat te doen.
Mee gerekend dat mijn eigen gezondheid in de laatste half jaar heel erg veel verslechterd is, hebben we er voor gekozen om dan die poging maar te proberen tot een compromis te komen.
Wij hebben ook aan onze advocaat laten weten dat we de komende tijd alles nodig hebben om mijn ziek zijn het hoofd te bieden, daar het waarschijnlijk niet best is met mij.
We zitten nog op de definitieve uitslag van mijn onderzoeken te wachten, maar zoals ze nu vermoeden is mijn toekomst op dit moment heel erg onzeker en gaan wij een zware tijd tegemoet.
Vandaar dat we echt heel hard zullen proberen om vandaag de rechtszaak af te ronden…..we kunnen niet nog meer aan en hebben nu zoveel zorgen dat we er haast in verdrinken!
 
Hoe gaat zo’n compromis nu in zijn werk?
Nu wij hadden het ook nog nooit mee gemaakt en keken er eigenlijk wel van op hoe dat tot stand komt….het lijkt wel handje klap!
We kregen hiervoor 10 minuten van de rechter, daarna moeten we terug zijn bij de rechter zei deze.
De ene partij gaat met zijn advocaat in de gang staan en wij met onze advocaat gingen in het verlengde van die gang om de hoek staan, beide partijen dus apart om te kunnen overleggen met de advocaat.
De advocaten lopen dan tussen de partijen heen en weer met de desbetreffende voorstellen tot er een overeenkomst komt waar alle partijen zich in kunnen vinden.
Omdat bij ons de tegenpartij hierom gevraagd had hebben wij gezegd dat zei het eerste bod maar moesten doen!
Wel raar trouwens als je nagaat dat die werkgever al die maanden al de voorstellen van onze jurist en advocaat bot weg van tafel heeft geveegd….en deze vroeg nu om die schikking!
Had hij het toen geaccepteerd had dit allemaal niet nodig geweest, maar ja hij heeft natuurlijk altijd gedacht dat wij die uitputtingsslag nooit tot het eind vol zouden houden!
Zoals verwacht was het eerst bod belachelijk laag en voelde mijn man dat als een belediging aan.
Dus wij hebben het verdubbeld en een tegenbod gedaan.
Op dat moment loopt onze advocaat steeds heen en weer tussen de partijen….een rare vertoning hoor.
Als je naar een rechtbank gaat verwacht je toch niet dat er een soort handje klap gespeeld wordt!
Uiteindelijk na veel heen en weer geloop en overleg zijn we ergens in het midden van dat bedrag geëindigd en daar hebben we genoegen mee genomen…..het werd een hele kleine pleister op de wonde ….echt een hele kleine!
Niet omdat we er zo blij mee waren of omdat we het een echt redelijk bedrag was voor al die jaren werk, we hebben het geaccepteerd omdat het spookbeeld van nog jaren juridisch getouwtrek door ons als een echt schrikbeeld word ervaren.
En ook omdat we al onze energie nu nodig hebben om ons hoofd koel te kunnen houden vanwege mijn gezondheidstoestand.

 
Terug bij de rechter:
Met een beetje wee gevoel in ons maag zijn we terug gegaan naar de rechter waar we hem mee gedeeld hebben dat we tot een overeenkomst waren gekomen.
De rede waarom we het bedrag accepteren hebben wij voor ons zelf gehouden, daar we het nutteloos vonden om dat verder uit te leggen.
Waarop de rechter gelijk de stukken ter ondertekening liet maken en er aan toe voegde dat het binnen 7 dagen op onze rekening gestort moet zijn.
De stukken zijn  daarna ondertekend en we dropen af, hebben toen nog even na staan praten met onze advocaat die het ook met ons eens was dat het resultaat mager was maar gezien de omstandigheden waar we nu in verkeren wel het beste was niet verder te procederen daar het te veel van onze kracht zou vergen en wij nu andere zwaar wegende zorgen hebben.
Het enigste wat we nu nog hopen is dat die werkgever minimaal het fatsoen heeft om ook binnen die 7 dagen te betalen en daarna willen we proberen al die ellende zo goed mogelijk te verwerken en dan zo snel mogelijk alles achter ons laten.
Rijk zijn we er niet van geworden maar dat was ook nooit onze bedoeling, we wilde alleen dat al die jaren werk van mijn man wat meer gewaardeerd was geworden en dat hij meer als een mens met gevoel was behandeld in die tijd van vorig jaar Maart 2009 tot nu …. Oktober 2010!
Voor ons is geld nog nooit het belangrijkste in het leven geweest, waar het niet dat we wel graag te eten hebben en onze rekeningen willen kunnen betalen.
We leven nu van het minimum, en de extra centjes die ik nog verdiende door een beetje muziekles te geven zijn nu ook weg gevallen vanwege mijn ziek zijn, maar we kunnen nog maar aan één ding echt denken nu en dat is dat de uitslag van al mijn testen niet is wat ze vermoeden.
Tot slot:
Dit hele verslag 23 hoofdstukken lang, het zijn 49 A4tjes geworden.
In eerste instantie ben ik ze gaan schrijven om alles te kunnen verwerken en hoe verder ik kwam in mijn verslag hoe meer reacties ik kreeg per email en per telefoon….allemaal van mensen die zich in ons verslag herkennen.
Zo ook heb ik troost geput uit alle reacties hier op mijn weblog.
Uit het diepst van mijn hart wil ik iedereen daar hartelijk voor bedanken ook namens mijn man.
Het is voor ons een enorme steun geweest om vol te houden en door te gaan.

22. Op nieuw de rechtszaak uitgesteld.

Opnieuw de rechtszaak uitgesteld!!

22 Juni 2010
 
Vandaag heb ik een echte baal dag, we zitten nog steeds midden in de rechtszaak tegen die werkgever en het eind is nog niet in zicht.
In de tussen tijd dat ik even niet geschreven heb, zijn we letterlijk bezig met overleven.
De rechtszaak is nu voor de zoveelste keer verschoven naar een volgende datum, die we nog niet weten.

Ondertussen zijn de stukken ingediend bij de rechtbank en heeft de tegen partij een verweer geschreven…nu ja een verweer het is meer een pak vol verdraaiingen en leugens.
Waar wij dan weer op hebben moeten reageren, zodat de rechter een beeld kan krijgen hoe het steekt.
Ik kan jullie verzekeren, dat wij op ieder punt, het waren er ongeveer 38 een weerwoord hebben geschreven naar eer en geweten hoe het in werkelijkheid is gegaan.
En dan nu vandaag de mail dat het weer uitgesteld is naar een latere datum, het valt ons echt rauw op de maag dat het zo lang duurt.
En wij beide proberen vol te houden en ons recht te krijgen, maar we zitten er nu opnieuw voor de zoveelste keer doorheen.
We krijgen later nu een nieuwe datum waar de rechter heeft gevraagd beide partijen aanwezig te zijn zodat er misschien een minnelijke schikking gemaakt kan worden.
Ondertussen zijn we bijna al ons vertrouwen dat het recht zal zegen vieren verloren, daar die werkgever zo’n vreselijke leugenaar is en zo rappe prater.
En ja, mijn lieverd is geen prater, begrijpt u hij is een stille lieve man die zijn eigen 40 jaar lang uit naad gewerkt heeft om daarna zonder één enkele cent aan de kant te worden geschoven.
Vervolgens ging hij na een enorme hoeveelheid pesterijen omdat hij niet akkoord ging met het voorstel van die werkgever  ziek….ja ziek van ellende.
Deze treiterijen zijn maanden lang ook tijdens de ziekenwet gewoon door gegaan!!
Hij verdaagde langdurig aan maatschappelijk werk en de dokter, omdat hij het niet langer aan kon.
Tijdens die periode werd het ontslag goed gekeurd door het UWV en is hij de WW in gegaan.
Ik moet zeggen voor een man die ondanks dat hij hartpatiënt is en toch altijd fulltime gewerkt heeft 40 jaar lang is het ronduit vernederend hoe hij achter zijn  broek gezeten word om te solliciteren,
terwijl hij al iedere week solliciteert.
Nu hij is bijna 58 jaar, 2 hartoperaties heeft hij gehad …..hij krijgt bijna nooit een antwoord terug op zijn sollicitaties.
Hij wil dus wel werken maar in deze maatschappij word je uit gekotst als je zo’n status hebt…..en bij de WW beweren ze dan maar dat hij meer zijn best moet doen….een mens onterende behandeling vind ik dat.
Zo gaan ze hier in Nederland om met mensen die 40 jaar hun bijdrage geleverd hebben om Nederland welvarend te maken!!!
 
Dus om kort te zijn, of voor ons het recht zal zegen vieren…..ik hoop het met heel mijn hart omdat mijn lieverd dan misschien een stukje eigenwaarde terug krijgt wat die ellendige werkgever hem ontstolen heeft.
Maar of het gaat gebeuren om eerlijk te zijn ik heb wel een beetje het geloof verloren in dit rechtsysteem.

21.Bezwaarschrift Ex werkgever/UWV

Vandaag is het zondag 15 november 2009.
Inmiddels hebben we bericht terug gekregen van onze advocaat, het antwoord op onze vraag om ons te helpen omdat we ons opnieuw onterecht aangevallen voelen door die ex werkgever van mijn man.
Hij schrijft eigenlijk het volgende,

“Uw werkgever heeft een bezwaarschrift ingediend omdat het UWV van oordeel was dat u op de laatste dag van het dienstverband ziek was. Uw werkgever is van mening dat uw arbeidsongeschiktheid medio augustus 2009 is geëindigd. Het UWV heeft u nu gevraagd of u betrokken wenst te worden in die procedure. U kunt daar bevestigd op antwoorden. In dat geval wordt u op de hoogte gehouden van het verloop van de procedure. Aangezien u zelf geen bezwaar hebt gemaakt tegen de beslissing betekent dit dat alleen een beslissing op bezwaar wordt genomen op grond van de bezwaren van uw voormalig werkgever.”
 
Verder adviseert hij dat we bevestigend kunnen antwoorden dat we op de hoogte gehouden worden.
En dat we zelf moeten bepalen of we die ex werkgever inzage geven in alle medische gegevens van mijn  man.
 
Om eerlijk te zijn begrijp ik dit niet goed omdat de meneer die ik aan de telefoon had in plaats van de advocaat mij zei dat er een nieuwe procedure opgestart moet worden nu en dat de advocaat nu zegt “stuur zelf dat formulier op”en verder wachten we het wel af….althans zo begrijp ik dat nu.
Min of meer voel ik nu dat we eerst opnieuw voor de leeuwen gegooid worden voor we eventueel hulp hierin krijgen.
Terwijl die ellendige ex werkgever mijn man nu opnieuw beschuldigd in dat bezwaarschrift dat hij helemaal niet ziek was na de ontslagtermijn…..wat echt een leugen is die op geen enkel feit gebaseerd is.
Hij heeft in november helemaal geen contact gehad met mijn man, dus hoe kan hij nu weten in welke staat mijn man verkeerde op dat moment!!
Maar ja, ik heb het al eerder gezegd, hij baseert dat op dat leugenachtige rapport van die Mediator wat we maanden later als het Mediation gesprek ineens plotsklaps nog toegestuurd kregen.
Ze zullen dat bij  het UWV  ook zien neem ik aan en dan dwars door die vent zijn leugens heen kijken.
Hoewel…ik hoop dat, maar zeker er van zijn……ik ben nergens meer zeker van op dit moment omdat ook het UWV omkomt in het werk en er dan vaak dingen onbedoeld fout gaan.
Maar ja,, wat kunnen we anders dan het advies dan opvolgen, niets toch??
We hebben nu eenmaal geen geld om een dure advocaat te nemen zoals die ex werkgever wel heeft….wij zijn afhankelijk van de gratis advocaat van de bond, die overbelast is.
En om heel eerlijk te zijn denk ik dat zaken waar veel werknemers bij betrokken zijn voorrang hebben bij de bond….een beetje kan ik dat wel begrijpen, maar aan de andere kant onze zaak mag dan een zaak zijn waar alleen mijn man lid is van de bond, maar voor ons hangt er heel veel van af en ook wij hebben altijd onze bond contributie betaald.
Dus hebben ook recht op zo goed mogelijke hulp, ik neem dat de advocaat niet kwalijk want deze krijgt natuurlijk ook zijn orders van hoger hand.
 
Dus zoals ik al schreef hier boven, we hebben het formulier ingevuld en bevestigd dat we op de hoogte willen blijven van het verloop van dat bezwaarschrift.
Vervolgens hebben we contact gemaakt met de behandelend arts van mijn man vanwege die vraag over alle medische gegevens van mijn man.
Deze zei, “je hoeft niet alle gegevens beschikbaar stellen…dat is privé en nergens voor nodig dat gaat hem niks aan, als deze ex werkgever informatie wil hebben over het ziek zijn van uw man dan kan hij contact opnemen met mij”.
Verder zei hij “zo……dus deze is van menig dat als men overspannen is en daar allerlei klachten van krijgt dat u niet ziek zou zijn”.
En vervolgens schudde hij meewarig met zijn  hoofd…..
We hebben dus geen toestemming gegeven om aan die ex werkgever al de medische gegevens te geven van mijn man…..dat gaat hem verder niks aan en we vertrouwen hem net zo ver als dat we hem zien kunnen….dus niet!!
Vervolgens hebben we alles opgestuurd naar het UWV.
 
En dan nu maar weer de onzekerheid in, of eerlijkheid en rechtvaardigheid zal zegen vieren.
Dus weer extra spanningen voor ons beide, die we er eigenlijk niet meer bij kunnen gebruiken.
Hoe vaak zullen wij nu nog lastig gevallen worden door die vent die nu vanaf 1 september Ex werkgever is??
 
En dan verder is er nog steeds die procedure die opgestart wordt door de advocaat…..we horen er helemaal niets van…….
Een uitputtingslag is dit…zo doen vele werkgevers dit , om je zo uit te putten dat je het op gaat geven en de procedure stop zet.
Nu, dan kan hij lang wachten, want ondanks dat we soms echt niet meer vort kunnen zullen wij niet opgeven.
Voor ons moet het Recht  (als dat nog bestaat) zegen vieren, ergens moet er toch gerechtigheid zijn voor mijn man en mij.

20.Ex Werkgever gek geworden.

Vandaag is het 6 november, met mijn man gaat het de laatste weken iets vooruit, hoewel hij nog regelmatig de black-outs heeft worden ze lijkt ons, toch iets minder.
Alleen de nachten voor hem zijn nog steeds verschrikkelijk, soms heeft hij ondanks de medicatie nachtmerries en wordt dan dik in het zweet wakker.
Hij komt nog wel iedere veertien dagen bij de arts, deze wil hem mede zijn verschijnselen en zijn hartoperaties goed in de gaten houden.
En we gaan nu al maanden lang iedere twee weken naar maatschappelijk werk.

Ook heeft de huisarts hem nog steeds kalmerende middelen voorgeschreven omdat het anders toch nog niet echt goed gaat.
Een goede week geleden hebben we huisarts een extra lang gesprek gehad en daar is uit voort gekomen dat hij toch iets vooruit gaat en we zijn blij met ieder beetje.
Ook hebben we besproken dat het, het beste is dat nu hij aan de betere hand is  om hem bij de ziekenwet af te melden, zodat hij alvast kan proberen te solliciteren wat zijn herstel volgens de arts waarschijnlijk ten goede zal komen.
We houden er beide wel rekening mee gezien het medische verleden en leeftijd van mijn man, dat het niet echt makkelijk zal worden om een nieuwe baan te vinden maar willen zeker alles proberen.


Dus ja, de afgelopen weken lijkt er wat vooruitgang te zitten bij mijn man tot……..vandaag.
Vandaag is het echt heel erg mis gegaan, u zal het misschien moeilijk kunnen begrijpen, maar wij begrijpen het zelf ook nauwelijks.
Het volgende is het geval…….
 

Vandaag krijgt mijn man post van het UWV met daarin de mededeling
dat zijn nu inmiddels  Ex werkgever  bezwaar heeft aangetekend dat hij nadat zijn ontslagtermijn om was nog in de ziekenwet zat.
Die werkgever heeft zelfs nu nog het lef om te beweren dat hij vindt dat mijn man alleen is thuis gebleven vanwege het conflict wat ontstaan is en dus helemaal niet ziek is.
Hij schrijft daarbij dat mijn man zeker niet ongeschikt geacht is om in die tijd te werken.
Dat gaat dan over de tijd nadat zijn ontslagtermijn verstreken is.
Blijkbaar kan je dit allemaal nog aangedaan worden zelf als het je werkgever niet meer is.

 
Deze Ex Werkgever is nu echt helemaal gek geworden!!!!!
 
Immers is het zo dat toen mijn man een paar maanden geleden dit zelfde te horen kreeg van de Arbo van die ex werkgever er een Deskundigenoordeel is geweest bij het UWV en mijn man absoluut arbeidsongeschikt is verklaard.
En nu krijgen we dit hele verhaal opnieuw….we begrijpen nu ook waarom die Mediator destijds maanden later ( vlak voordat het ontslagtermijn om was) pas dat rapport van dat gesprek Vol Leugens aan ons heeft verzonden.
Dat rapport is gedicteerd door de ex werkgever daar wordt hij immers door betaald!!
Dat rapport kregen we ook niet na dat Mediation gesprek… maar pas vlak voor dat het ontslagtermijn was verlopen en mijn man officieel een werkeloze zou worden.
In dat rapport wordt geen enkele keer over mijn man Zijn ellende gesproken en ook niet over wat hem allemaal is aangedaan terwijl dat wel uitgebreid daar ter sprake is geweest.
Het enigste wat die Mediator er in heeft gezet is hoe aardig die werkgever over mijn man denkt en hoe erg die werkgever het voor mijn man vindt dat hij geen werk meer heeft.
Een groot pak schijnheilige Leugens….dat hele rapport.

 
Vanmiddag heb ik het enigste gedaan, wat ik nog kan doen en dat is opnieuw contact gemaakt met onze advocaat van de bond.
Deze is pas maandag weer bereikbaar dus ik heb dat hele gedoe uitgelegd aan iemand die mij te woord stond daar.
Deze heeft mij uitgelegd, dat het zelden voorkomt dat een ex werkgever zo ver gaat dat hij zelfs na de ontslagtermijn opnieuw een bezwaarschrift bij het UWV indient en…dat het op zeker een kwestie van geld is voor die werkgever.
Onze advocaat gaat daar zeker stappen tegen ondernemen, maar ondertussen brengt deze werkgever onze uitkering……en dat is zeker geen vetpot….weer in gevaar.
We leven nu van maand tot maand en zelfs dat is ons niet gegund door die ex werkgever.
 
En mijn man……deze is op het moment totaal van de kaart en weet niet meer wat nog te beginnen tegen deze vent met zijn beweringen.
Ik kan echt helemaal niets meer uit hem krijgen,  hij zit in zijn eentje boven, dus ben ik van radeloosheid  gaan schrijven in de hoop dat het mij iets helpt om dit nu weer te verwerken.
Is er dan helemaal niemand die er voor kan zorgen dat deze ex werkgever eindelijk  hier mee op houd en ons nu eindelijk met rust laat….hebben wij dan helemaal geen recht meer op een menswaardig bestaan??
Dat is nu de beloning voor je eigen 40 jaar rot te werken in deze maatschappij, waarvan 18 jaar voor deze ex werkgever zich uit de naad gewerkt.

19.Zonder Inkomen

Oktober 2009:

 
Ik voel mij down en dood moe, om eerlijk te zijn leeg gezogen door de dingen waar we doorheen moeten en nog steeds gaan.
Het is nu al vanaf 14 maart dat we in een  deze situatie gebracht zijn en nog steeds is er geen uitzicht.
Op dit moment zitten we ook al vanaf eind augustus zonder inkomsten, buiten onze schuld om en ik kan u verzekeren dat vreet aan een mens, zo ook aan mij.
We proberen zo goed mogelijk door alles heen te komen, en hebben gelukkig de rekeningen betaald, verder leven we van zo weinig mogelijk, ons spaargeld is nu dramatisch gezakt en we hebben niet veel speling meer.
Het valt niet mee, hoewel ik wel besef dat er meer zulke mensen zijn als wij die ook heel erg onterecht gemangeld worden door een werkgever, is het toch heel zwaar.
Onze advocaat, daar kan ik weinig over zeggen als dat hij druk met de zaak bezig is, later zal ik daar zeker meer over schrijven….hij is nog onze enigste hoop.
Al weken lang na de nieuwe aanvraag van ziekengeld voor mijn man omdat die werkgever dat verzaakt had te melden, horen we helemaal niets over die aanvraag.
Wat mij vooral bezig houd is wanneer die onzekerheid ophoud en wanneer en of er ooit gerechtigheid komt voor ons en vooral voor mijn man.
Tenslotte heeft hij zijn sporen wel verdiend door 40 jaar hard te werken en altijd na revalidatie van zijn twee hartoperaties weer opnieuw fulltime aan het werk te zijn geweest.
Ons hele bestaan is onzeker geworden en steeds plopt bij mij de vraag dan ook op hoe het in godsnaam mogelijk is dat dit op deze manier allemaal kan hier in Nederland.
Niet meer weten of je de volgende maand je rekeningen nog kan betalen en of je nog eten kan kopen, na zoveel jaar is dat onverteerbaar en heel oneerlijk.
Hoe kan een mens nu na 40 jaar hard gewerkt te hebben, waarvan 18 jaar voor deze werkgever op deze manier getreiterd en getergd worden zonder dat er ergens iets is waar je, verhaal kan halen??
Ik begrijp dat niet en zal het ook nooit begrijpen dat er een klimaat gegroeid is dat een werkgever blijkbaar allerlei vieze streken kan uithalen met een werknemer zonder dat hij daarvoor ter verantwoording geroepen kan worden.
Zo ver is het in dit land al gekomen, dat de regering de werkgever te macht heeft toe bedeeld en deze de werknemer weer in de tang heeft.
Al jaren een regering die er alleen  is voor de kapitalisten en die de arbeider in de steek gelaten heeft.
Toch, iets diep van binnen in mij zegt “ik geef het niet op, ik mag het gewoon niet opgeven”, omdat……..

 
Mijn opa, een harde werker bij Rotterdamsche Droogdok Maatschappij, een scheepswerf in Schiedam,  heeft gestreden en op de barricade heeft gestaan, en mee gedemonstreerd om zulke zaken in het evenwicht te trekken.
Hij en mijn oma hebben daar armoe voor geleden en zijn ondanks dat altijd solidair geweest en gebleven, zij hebben  gestaakt om rechten te verwerven voor de arbeider, en nu….nu nemen ze dat één voor één weer af.

Zo ook de behandeling die men tegenwoordig krijgt als je ziek bent en dan met name als je een echte burn-out hebt of als je uiteindelijk zoals mijn man overspannen bent als je al maanden lang gepest word op je werk en na je ontslag aanvraag.
Dan roepen ze er de mooie nieuwe STECR Richtlijnen bij als je op consult moet komen….ook zo’n “mooie aanpassing”in de wet ( ziekenwet)
die is uitgedacht door de minister van Sociale zaken.
En dan nu weer de afgelopen weken zijn ze aan de leeftijd van de A.O.W aan het peuteren gegaan.
De A.O.W is een regeling die in het leven is geroepen door Willem Drees en waarvan gezegd werd, “Dit is Geen gunst, maar een Recht voor mensen boven de 65 jaar”.
Van 1947 tot 1957 in het leven geroepen, toen heette het nog “Noodwet Ouderdomsvoorzienig”, vanaf 1957 werd dat de A.O.W.
Drees, die gezegd heeft dat het nooit meer mag gebeuren dat Ouderdom en Armoe in één adem genoemd mogen worden.
En vervolgens schuift dit kabinet ook nog eens de Pensioenuitkering erbij op die grote hoop in één adem.
Wat ik hier mee wil zeggen is dit, in de laatste jaren is het schijnbaar in de mode geraakt bij de regering om ons al onze sociale zekerheden af te nemen.
En de Nederlander heeft misschien verleerd dat hun voorvaderen daar voor gestreden hebben en er armoe voor geleden hebben om deze ook voor ons (hun nageslacht) te verwerven.
Ook al zitten wij nu diep in de ellende laat mij dit niet koud en ben ik daar mee bezig.
Het is immers toch ook zo, dat wat wij nu toestaan, ons eigen nageslacht….onze kinderen en kleinkinderen ermee verder moeten leven.
Ik weet die verhalen van mijn opa in grote trekken nog, en wat mij daar het meest van bij is gebleven is dat er toen een enorme solidariteit was onder de werkmensen die stuk voor stuk pal stonden voor waar zij in geloofde wat eerlijk was.
Nu soms zie ik gelatenheid bij veel mensen die zeggen, “ze doen in Den Haag toch wat ze zelf willen”, vele mensen zijn het geloof verloren in de regering en denken bovendien dat ze machteloos zijn omdat de politiek toch haar eigen zin doet en niet meer naar het volk luistert.

Ja, en deze regering doet ook al heel lang wat ze zelf willen en daarbij  betaald de arbeider en de zwakkere in onze samenleving al jaren het gelag.
Een voorbeeld daarvan hebben we jaren geleden al gehad van toen nog Minister Hogervorst, die zo nodig het Zorgstelsel moest herzien
en een nieuwe vorm van Zorgverzekering in het leven riep…….vanaf toen zijn de kosten voor het Ziekenfonds met een enorm bedrag gestegen….ondanks dat hij heel wat anders beweerde!
Ieder jaar komt er weer een bedrag bij, deze is nu echt heel duur geworden en bovendien is het ook zo dat we steeds minder vergoed krijgen terwijl we elk jaar wel meer moeten gaan betalen.
Voor het gemak besliste  Hogervorst er toen maar gelijk bij dat de mensen met de hoge inkomens, die particulier verzekerd waren en dat ook best konden betalen dat niet langer hoefde maar ook van de gewone verzekering mochten mee profiteren.
Dat was volgens mij in 2006, dat hij dat nieuwe Zorgstelsel heeft ingevoerd…wat volgens hem goed was voor de concurrentie en ten goede kwam van de cliënt.
De enigste die er beter van geworden is, zijn degene die niet langer particulier verzekerd hoefde te zijn en de mensen met een klein salaris en de zwakkere in de samenleving zijn de dupe geworden.
Zij betalen zich groen en geel en wat ze verder er van merken is dat ze er steeds minder, nog vergoed krijgen.
Dure premies en een eigen risico bedrag wat je eerst op moet maken.
Mensen die chronisch medicijnen moeten gebruiken hebben de kosten van het eigen risico altijd, en ze hebben dat vaak het eerste kwartaal van het jaar al als extra kosten.
Dus ook mensen zoals gehandicapten, ouderen en mensen zoals mijn man….dus de zwakke in onze samenleving betalen ook hier weer extra geld bovenop die dure premie, wat ze eigenlijk helemaal niet kunnen missen.
Even ter verduidelijking, Hogervost was toen minister in een Balkenende kabinet!!

En dan bijvoorbeeld Wouter Bos, die nog steeds zijn handen wast in onschuld,  niets doet als er weer grote bonussen aan de “heren”worden gegeven en er schandalige hoge salarissen worden uitbetaald.
En vervolgens al lang weet dat er in de bank wereld van alles mis is en er woeker winsten worden gevraagd…en dan nog steeds geen maatregelen neemt.
En deze zelfde meneer die zegt dat hij staat voor idealen, stemt dan toe in verhoging van de A.O. W leeftijd.
Als je de jaren terug kijkt dan is er bij de hoge heren inclusief dit kabinet een hele graaiers cultuur ontstaan.
Maar toch ik ben er ook van overtuigt, dat als alle arbeiders weer opnieuw solidair de handen ineen slaan en een vuist maken tegen al dat onrecht dat we dit met zijn allen een halt toe kunnen roepen.

Ook ik ben nu wakker geschud door wat wij al maanden doormaken en ondanks dat ik heel diep zit toch strijdbaarder geworden ….meer als in jaren het geval was.
Ook ik was bijna ingeslapen en had de moed op gegeven bij dit alles, ondanks dat wij het nu heel moeilijk hebben denk ik vaak “nu meid je bent niet alleen in deze situatie, vele zitten in hetzelfde schuitje”.
Wat ik hoop is dit, ik hoop heel hard dat er bij vele Nederlanders net als bij mij, de ogen open gaan en dat we met z’n allen een vuist maken en op grondige wijze laten weten dat we dit niet langer pikken.
De bodem van dit alles is dat ook nu weer heel veel mensen onrecht wordt aangedaan en dat er van de “Recessie”door de werkgevers misbruik wordt gemaakt om werkgevers die ze liever willen lozen nu dan maar aan de kant te zetten met het excuus dat ze overbodig zijn en weg bezuinigd moeten worden.
En onze regering…deze doet niets om dat te voorkomen…Ze zitten stil zijn soms onzichtbaar en kijken toe”.
 
Hoe het verder met ons zal gaan, eerlijk gezegd ik weet het niet op dit moment.
Het enigste wat ik op dit moment kan doen wat onze zaak betreft is wachten tot we eindelijk ziekengeld gaan krijgen….hopelijk van terug werkende kracht ook al zal het maar 70  procent zijn van het loon wat we eerst hadden.
We komen dan op het minimum te staan maar het is altijd nog beter dan nu, want nu hebben we niets!!
 
Wel is het zo, dat als alle Nederlanders de handen ineen slaan en een vuist gaan maken tegen de “Heren”van Den Haag dan zullen wij zeker van de partij zijn.
We zijn het verplicht aan onze kinderen en kleinkinderen , dat we vechten voor een goed en vooral eerlijk bestaan, voor hun…. later.
Tenslotte heeft mijn opa en vele andere niet voor niets gestaakt en armoe geleden.
Hoe ons leven verder gaat leest u ter zijner tijd in het volgende hoofdstuk……

18.Ik zit er doorheen….

27 September 2009-09-27…Ik zit er doorheen….

Nu op dit moment dat ik dit schrijf, zit ik er helemaal doorheen!
De afgelopen weken zijn we beide geestelijk  gemangeld op een manier die bijna niet te omschrijven is.
Op ons nek gezeten door allerlei instanties die ons van alles proberen duidelijk te maken.
Maar de bodem van het verhaal is…dat die ellendige nu inmiddels ex werkgever opnieuw een manier gevonden heeft om ons bestaan onderuit te halen.
En dat allemaal omdat mijn man dat smerige Voorstel wat hij hem deed niet heeft willen en kunnen tekenen!!

Hij heeft mijn man zoals ik in het vorige verhaal ook schrijf niet gemeld als ziek zijnde en daardoor vallen wij tussen de wal en het schip.
We krijgen pas ziekengeld ongeveer eind oktober zoals ze bij het UWV zeggen, tenminste….als bewezen is dat mijn man nog ziek is werd ons gezegd.
Het is toch niet te geloven, eerst wordt hij totaal de vernieling in gewerkt door die ex werkgever , vervolgens moet hij die hele strijd leveren om aan te tonen dat hij wel degelijk arbeidsongeschikt is.
Dan vraagt hij bij het UWV een Deskundigenoordeel (second opinion) en deze wijst uit volgens die UWV arts dat mijn man arbeidsongeschikt is.
Ondertussen worden we weer zonder geld gezet voor een aantal dagen door die ex werkgever….en nu uiteindelijk moet hij opnieuw aantonen aan het UWV,  niet te kunnen werken op dit moment.

Ook de aanmelding om van het UWV 70 % ziekengeld te krijgen hebben we nu zelf moeten doen.
Uiteindelijk hoorde we dat die ex werkgever alsnog na drie weken te laat te zijn mijn man daar nog heeft aangemeld op 21 september, maar dat is te laat dus de schade kan niet meer hersteld worden deze maand.
Hij is waarschijnlijk op het matje geroepen door het UWV natuurlijk dat hij nalatig is geweest….voor ons staat vast dat hij dat zeker niet per abuis gedaan heeft het is dus zijn manier om ons geestelijk zo ver te krijgen dat we het niet meer aan kunnen en dat we niet meer verder gaan met procederen tegen hem!!
Ik zal u zeggen, wij zijn hierdoor wel neer gegaan maar ook nog vast vasthoudendergeworden om die procedure door te laten gaan, dus hij heeft pech!
Ergens moet er toch gerechtigheid te halen zijn voor dit alles wat ons is aan gedaan en nog steeds wordt aangedaan!!
Hoewel wij beide nu zo langzamerhand ernstig twijfelen aan dat gerechtigheid zal geschieden hier in Nederland!!

 
Net als dat die werkgever op de ontslagbrief die hij stuurt zet dat eind augustus de afrekening komt van de snipperuren en het vakantiegeld en die dan vervolgens niet stuurt.
Hij weet dan precies dat hij met deze twee dingen er voor zorgt dat we geen enkel inkomen hebben in september.
Uiteindelijk heeft nu onze advocaat er voor gezorgd dat die ex werkgever uiteindelijk gisteren (25 september 2009) alsnog dat geld van de afrekening gestort is.
Onder tussen hebben wij bijna vier weken in totale ontreddering vertoefd omdat we in het vooruitzicht waren gesteld van nul komma nul inkomen de komende maand!!
Dat gaat een mens niet in zijn koude kleren zitten zo ook ons niet en we zijn beide weer bij de dokter verdaagd daardoor……
Nu hebben we weer even een klein beetje lucht wat de financiën betreft, maar dat neemt niet weg dat die ex werkgever zijn smerige werk deze weken weer grondig gedaan heeft.
Wij zijn geestelijk nu beide terug bij af en hebben dringend…echt dringend nu wat rust nodig.
Deze vent gespeend van ieder sociaal gevoel…..gaat hij ons even met rust laten??
Nu hopen mag altijd maar geloven doen wij daar niet meer in na al die ellendige streken die hij ons geleverd heeft.
 
Mijn man, Veertig jaar werk verleden en altijd hard gewerkt en ondanks twee open  hart operaties altijd volledige weken gewerkt en voor deze ex werkgever 18 jaar zich rot gewerkt.
Om niet te verletten van zijn werk, een cursus gevolgd bij de trombose dienst om zelf te leren prikken en zijn medicijnen uit te rekenen…zo plichtsgetrouw is mijn man!!
En dit is nu zijn beloning…….
 
Ik denk, er zijn vele werkgevers in Nederland die op dit moment misbruik maken van het woord Recessie en dat deze dit gebruiken om bepaalde mensen vakkundig weg te werken uit hun bedrijf die ze op een normale wijze misschien niet zouden kunnen ontslaan.
Het is een rot schande dat zij blijkbaar de macht gekregen hebben om dit zo te doen, zodat het enigste wat dan overblijft de rechter is.
De tijd zal het leren of de rechters ons en hem en misschien vele andere mensen die dit zelfde meemaken ,  gerechtigheid geeft voor alle ellende die zulke werkgevers aanrichten!!
Wat mijn man betreft, hij en ik hebben het zeker niet verdient om een oude dag op deze manier tegemoet te moeten zien.
Op termijn zullen we zien of er nog echte gerechtigheid is hier in Nederland……..

17.Er is Veel Gebeurd…

Dit keer een heel lang verhaal….er is veel gebeurd.

 
De rest van de maand augustus verloopt gelukkig iets rustiger als de vorige maand.
We proberen beide deze dagen te gebruiken om ons voor te bereiden op september.
want op 1 september loopt het ontslag termijn af en is mijn man officieel werkeloos.
Om eerlijk te zijn, we hebben nog geen idee hoe we alles moeten gaan doen.
Dat kan ook eigenlijk niet, want we weten niet hoeveel de uitkering zal gaan worden en of we genoeg over houden om eten en dergelijke te betalen.
Wel hebben we inmiddels te horen gekregen dat de hele papier winkel die we voor de aanvraag van de WW nodig hebben in orde is, dus dat de aanvraag door gaat.
Verder weten we eigenlijk niets, dat is ook wat ik heel erg moeilijk vind om te verwerken…al de onzekerheid voor onze toekomst.
En dan heb ik het zoals u wel begrijpt alleen over dagelijkse zaken zoals rekeningen betalen en de daagse kost, dus geen luxe of zo.
Wij persoonlijk geven gelukkig ook niet zo veel om luxe zaken , voor ons betekend veel van elkaar houden en er voor elkaar zijn en een goede gezondheid, veel meer als al die wereldse zaken!!
En als de werkgever het niet weer in zijn bol krijgt, dan krijgt mijn man nog één maal ziektegeld uitbetaald plus de afrekening van zijn snipperuren en vakantiegeld.
Alles wat we over kunnen houden zullen we zeker zorgvuldig bewaren voor als we het heel hard extra nodig hebben natuurlijk.
Zo krijgen we hopelijk ruimte om aan de nieuwe situatie te wennen!
 
Mijn man loopt nog steeds aan de dokter en aan maatschappelijk werk, waar hij regelmatig terug moet komen omdat hij nog steeds helemaal niet in orde is.
En nog steeds nu al maanden slikt hij die medicijnen die hem moeten ondersteunen en een beetje tot rust moeten laten komen.
Hij gaat maar heel langzaam iets vooruit, ik hoop dat, dat het na 1 september iets beter zal gaan.
 
In deze dagen krijgen we ook bericht van onze advocaat van de bond, dat onze zaak over geheveld wordt naar een andere advocaat die  gespecialiseerd is in zulke zaken en om een procedure op te starten.
In dit stadium kan ik daar nog niet veel over schrijven, daar dat beter is voor de procedure, dus daar zal ik later uitgebreid op in gaan.
 
Inmiddels is het nu 1 september geworden en hebben we het laatste ziektegeld gekregen.
Maar merkwaardigerwijs zit bij de loonstrook geen afrekening…wij denken nu misschien komt deze een paar dagen later want het is toch het absolute recht van mijn man dat hij deze uitbetaald krijgt.
En bovendien, die werkgever is dat toch ook verplicht volgens de wet om dat uit te betalen!
Dus wij wachten…en wachten….op die afrekening, maar ik kan u zeggen hij is tot op heden niet gekomen en het is nu 18 september.
Deze werkgever heeft ons nu al zoveel geflikt en houdt maar niet op, hoe kan het toch mogelijk zijn dat dit ons allemaal gebeurt?
En ja de grote vraag…waarom doet deze werkgever dit allemaal tegen een werknemer die zich 18 jaar rot heeft gewerkt voor hem??
Ben je dan in Nederland als werknemer tegenwoordig vogelvrij verklaart of zo en heeft de werkgever dan in deze tijd zo veel macht dat hij dit zomaar kan doen??
Wat is dit van deze werkgever…..Macht of Onmacht?
Voor zover wij weten heeft hij niet bepaald geld gebrek dus……
Voor ons voelt dit aan als de zoveelste pesterij.
Nadat de dagen verstreken werden wij natuurlijk steeds zenuwachtiger, daar die Afrekening voor ons een klein beetje rug dekking moet betekenen financieel.
Niet dat het duizenden zijn, maar in onze positie helpen alle beetjes iets, begrijpt u.
Uiteindelijk hebben we de advocaat ingelicht dat mijn man geen afrekening heeft gekregen van de werkgever.
Deze zou er direct werk van maken en de werkgever sommeren te betalen daar de wet zegt dat hij dat hoort te doen.
Daar wachten we nu verder op om te kijken hoe dit  ontwikkelt en of dat hij gaat betalen waar mijn man recht op heeft, tenslotte heeft hij er voor gewerkt.
 
Zoals u wel begrijpt, was het ook weer gedaan met onze rustige dagen die wij wilden gebruiken om een beetje tot ons zelf te komen, het spookt nu weer voortdurend door ons hoofd.
Zulke dingen bezorgen ons nu al maanden slapeloze nachten en zorgt er voor dat we al die tijd beide lopen met een steen in onze maag.
 
En toen op donderdag 17 september om kwart over vijf de telefoon ging, gingen wij beide volledig onderuit.
Het volgende is namelijk het geval, volgens de mevrouw van het CWI, waar de WW uitkering vandaan moet komen….is er iets mis.
Zij belde in eerste instantie om nogmaals na te gaan of mijn man wel echt recht heeft op die WW uitkering.
Op zich begrijpelijk, want dat is blijkbaar de gewoonte voordat je de eerste WW uitkering gaat krijgen.
Ze moeten dan door vragen kijken of alles klopt.
En één van die vragen was of mijn man soms nog gewerkt had in de tijd na 1 september.
Waarop mijn man verbaasd antwoordde, dat het niet het geval is en dat hij nog niet beter is en in de ziektewet heeft gezeten tot op heden.
Waarop zei antwoordde, dat hij dan helemaal geen WW uitkering krijgt omdat de werkgever dat had moeten melden bij het UWV!
Zodat mijn man zijn ziektegeld kan doorgaan zo lang hij nog ziek is en niet in staat is te werken.
Die ellendige werkgever had gewoon expres verzuimt dat door te geven natuurlijk en nadat mijn man die vrouw had uitgelegd hoe deze werkgever met zijn personeel omgaat begreep zij dat ook wel.
Maar, zei ze toch krijgt u geen uitkering van de WW nu, daar kon zij niets aan veranderen!
Waarop mijn man vroeg, “waar moeten we dan van leven en de rekeningen betalen”?
Tja….zei deze mevrouw, “dan moet u maar zo lang een uitkering aanvragen bij de Sociale Dienst!!
En misschien kan u met uw Digid code volgende week vrijdag online kijken of er misschien toch iets is gestort…maar ik geef u niet veel hoop”.
 
Vervolgens is er nog wat heen en weer gepraat en heeft mijn man gevraagd hoe lang het kon gaan duren nu die aanvraag voor doorbetaling van het ziekengeld nog gedaan moest worden.
Ze wist het helaas niet.
Ook heeft mijn man nog gevraagd of zij soms weet dat als hij over een poosje beter is wat dan zijn  uitkering zou worden bij de WW.
En na even rekenen kwam ze met het antwoord dat, dat ongeveer  duizend euro zou zijn inclusief vakantiegeld per vier weken.
We raakte helemaal in shock bij dit bedrag en begrijpen daar totaal niets van…en hebben haar gevraagd of ze niet verkeerd gerekend heeft.
Na het nogmaals bekeken te hebben antwoordde zij beslist dat zij het niet verkeerd berekend had.
Waarop mijn man zei dat, dat beneden het minimum is en dat 75 % van zijn loon volgens hem veel meer is.
Ze zei daarop “dat als het beneden het minimum is kan u aangevuld worden bij de Sociale Dienst”.
Dat was zo’n beetje het gesprek wat mijn man gevoerd heeft en wat ons volkomen in de afgrond stortte.
We hebben er nog lang over nagepraat en beide die nacht geen oog dicht gedaan, niet meer wetend dat als het waar is wat deze vrouw zegt….hoe moeten we nu nog verder??
 

De andere ochtend zitten we beide versuft en totaal ontredderd aan ons ontbijt elkaar aan te staren.
we hebben ons daarna op de automatische piloot gewassen en aangekleed.
Waarop we beide een bak koffie hebben gedronken en er verder over hebben gepraat wat ons nu te doen staat.
Samen hebben we besloten om gelijk het UWV te bellen en daar ons hele verhaal te doen, zodat deze mensen begrijpen dat wij er niets aan konden doen dat die ellendige werkgever verzaakt heeft om dat door te geven en dat wij weer de dupe zijn van zijn daden.
Na veel doorverbinden krijgen we iemand aan de lijn die over zulke zaken gaat.
Mijn man heeft gevraagd of het goed was dat hij de telefoon op de speaker zet zodat ik mee kan luisteren en onthouden wat belangrijk voor ons is, daar hij anders bang is niet alles te onthouden.
Tegen deze man hebben we ons hele verhaal van de dag er voor vertelt  en hem uitgelegd dat het echt door de werkgever niet door was gegeven.
Ik moet zeggen een hele begripvolle man die ons toen duidelijk ging maken wat ons te doen staat om alsnog ziekengeld te kunnen krijgen.
Hij zei het volgende……
“Meneer u zal dan zelf de aanvraag moeten doen en daar moet u het één en ander voor aan ons sturen.
Een begeleidende brief met als titel, Reden van Ziekmelding, waar in staat al uw gegevens, de eerste dag dat u bent ziek geworden, een kopie van uw arbeidsovereenkomst, uw ontslagbrief, uw rekeningnummer, een kopie van uw legitimatie en kopieën van uw loonstroken van laatste twaalf maanden voor u ziek werd.
En op alle losse pagina’s moet u, uw naam, zetten zodat er geen één zoek raakt”.
Ik zat ondertussen gauw alles op te schrijven zodat we niets zouden vergeten natuurlijk!

Na deze hele lijst gehoord te hebben zegt mijn man, maar dat heb ik toch al allemaal opgestuurd??
Maar dat was naar het UWV in Rotterdam zei deze meneer en dit moet naar het UWV in Amsterdam want die gaat over het ziekengeld.
Welwillend zei hij dat we dit zo snel mogelijk moeten opsturen allemaal, want het gaat dan minimaal nog zes weken duren voor we de eerste betaling kunnen verwachten.
Daarna gaf hij nog het  adres waar we het naar op moeten sturen en wenste ons vervolgens een fijn weekend.
we keken elkaar verbouwereerd aan en de paniek sloeg opnieuw toe bij ons beide.
Zes weken hamerde het in ons hoofd…zes weken……opnieuw krijg ik een huilbui en zie het niet meer zitten.
Mijn man zegt dit alles doen we gelijk vandaag en begint in alle papieren te zoeken naar de documenten die hij moet hebben.
Van de zenuwen vindt hij eerst de loonstroken niet die hij nodig heeft en is bang dat hij ze kwijt is, waarop hij bot doet tegen mij.
Hij kan er ook niet langer tegen zo behandeld te worden, maar ik raak ook op en dan gaan deze dingen plotseling wel een zo!
Door mijn  tranen heen zegt ik, laten we dat toch niet doen tegen elkaar we hebben het juist nu nodig een eenheid te blijven samen…en ik help hem zoeken.
Nadat we het gevonden hadden hebben we samen de dingen tussen ons weer recht gezet, want we kunnen dit echt alleen aan als we een  eenheid blijven zoals we altijd geweest zijn, daar zijn we beide van overtuigd.
Met een dikke keel, ben ik voor hem alvast die begeleidende brief gaan schrijven die ook mee moet met al die papieren.

Deze ochtend komt onze schoondochter bij ons koffie drinken en zodra zij binnen is ziet ze gelijk dat het heel erg mis is met ons beide.
Uiteindelijk huilend vertel ik haar wat we de dag er voor te horen hebben gekregen, zij is een echte schat.
Ze steunt ons altijd zo ook nu en ze hoort begripvol ons hele verhaal aan.
Probeert ons moed in te praten en zegt Ma, wij zijn er ook nog…. als het nodig is helpen we jullie wel hoor.
Waarop ik weer begin te huilen maar nu omdat ik ontroert ben dat zei zo naast ons staat.
Het helpt, om er even met haar over te kunnen praten, het stuft mijn en onze zorgen natuurlijk niet uit maar het is dan zeker beter te dragen.
Ik bedank haar enorm dat zij er altijd voor ons is, maar zeg haar toch dat we nooit geld zouden kunnen aanpakken van onze kinderen, ook niet als we heel arm worden.
En ja….. dat meen ik echt, voor ons voelt dat heel verkeerd aan, we zouden dat nooit kunnen.
Gelukkig begrijpt zij dat wel….we hebben een heel goede band, met elkaar dat hebben we gelukkig met al onze kinderen.
Om twaalf uur staat ze op en zegt, ik ga eerst de kinderen uit school halen om jullie een beetje op te beuren…dat helpt altijd en ze lacht.
Wij kunnen ons echt gelukkig prijzen met haar, en ja ze heeft gelijk.
Als onze kleinkinderen komen eten, dan is het altijd of de zon in mijn hart doorbreekt als ik hun hoor aan komen en hun armpjes stijf om mij heen voel voor een dikke pakkerd.
Zo ook deze keer, voor ons brak de zon door in deze moeilijke tijd toen die twee kleintjes binnen kwamen en de zorgen gingen even een beetje op de achtergrond.
We hebben gezellige een boterhammetje gegeten met zijn allen en wat met de kinderen geknuffeld en gespeeld.
Je wordt je dan ineens weer bewust wat echt belangrijk is in het leven en dat zet je met je benen op de grond.
In dit geval hadden wij beide dat zeer nodig.
Toen ze weg gegaan zijn hebben we al die papieren af gemaakt in een grote envelop gestopt en gelijk op het postkantoor gebracht.
 

En voor de rest….we weten het niet.
We proberen op de been te blijven en kijken wel hoe dit verder gaat er zit niets anders op.
Wel ben ik vast van plan dat als ik weer dreig door mijn voegen te gaan dan zal ik mij goed proberen te herinneren wat Echt belangrijk is in het leven en dat is Houden van Elkaar.
 

Hoe dit verder gaat leest u in mijn volgende verhaal……

16. Het Laatste Gesprek Voor……

We hebben even een paar dagen rust gehad wat telefoontjes, instantie’s en brieven betreft,
maar helaas de rust was van zeer korte duur!
De week na het informatieve gesprek van de Mediator, krijgen we een telefoontje van hem.
Waarin hij vraagt of mijn man bereid is om op 13 augustus om 11.00 uur bij de werkgever op kantoor te komen voor een Mediation gesprek.
Hij zegt er nogmaals nadrukkelijk bij dat de voorwaarde is, dat er geen advocaten of juristen of bedrijfsleider bij aanwezig mogen zijn.
Mijn man is op dat moment even niet aanwezig dus ik neem dat telefoontje aan en zeg dat ik het aan mijn man door zal geven en dat ik dan het antwoord zal laten weten aan hem.
Na dat ik even overleg heb gepleegd met mijn man mail ik de Mediator op 3 augustus zijn antwoord, met de volgende tekst, alleen de namen zijn wegens privacy veranderd in normale woorden……

 

Geachte Meneer N…….,
Zoals beloofd stuur ik u het antwoord op uw telefonische vraag om op 13 augustus om 11.00 uur
een Mediation gesprek te hebben bij de werkgever op kantoor.
Mijn man is  bereid te komen onder voorwaarde dat hij gelijk op die dag zijn eigendommen mee kan nemen die nog in zijn persoonlijke kleedkastje liggen.
Dit kan aan het eind van dit gesprek.
Dan hoeft hij daar niet apart nogmaals voor te gaan, aangezien in de opzegbrief die hij van de werkgever heeft  gehad staat, dat zijn eigendommen voor 31 Augustus opgehaald moeten zijn en zijn sleutel van het kastje ingeleverd moet zijn.
Graag hoor ik iets van u,
 
Vr. Gr. ……….
 
De tekst hier boven spreekt voor zich, de voorwaarde hebben we er aan toegevoegd omdat mijn man al genoeg te kijk is gezet voor zijn collega’s.
Het kantoor is recht voor de fabriek,  alleen gescheiden door een groot glazen raam en  iedereen ziet je dan ook zitten als je daar bent!
Het eerste gesprek wat de werkgever zelf op touw heeft gezet, heeft mijn man en ik  daar ruim een uur voor dat grote raam op kantoor te kijk  gezeten….de werkgever had toen niet het fatsoen om de jaloezieën even dicht te doen , wat wel zo netje geweest was!
En in de definitieve ontslag brief staat inderdaad dat alle eigendommen weg moeten zijn voor 1 september.
Dus om mijn man niet nog zo’n martelgang te laten doe naar een bedrijf wat hem zo schunnig heeft behandeld hebben we die voorwaarde erbij gezet!
De Mediator heeft gelijk op 4 augustus een antwoord gemaild met de volgende tekst:
 
Geachte heer ……,
 
Ik heb uw reactie ontvangen dat u gebruik wilt maken van de mogelijkheid om met uw werkgever, de heer Van….. te Vlaardingen een Mediationbespreking te voeren op donderdag 13 augustus a.s. om 11.00 uur. Zoals ik u al bericht heb is de heer Van …. daartoe ook bereidt.
De bespreking zal plaatsvinden op het kantoor van de werkgever te Vlaardingen.
Het doel van de Mediation zal zijn om uw vragen op tafel te leggen en de standpunten over en weer nogmaals te verduidelijken.
De Mediation komt niet in de plaats van de reeds ingezette ontslagprocedure, maar dat is u reeds bekend.
Bij de Mediationbespreking zal zowel u als de heer Van …. zich niet laten vertegenwoordigen door een raadsman c.q. advocaat.
De bedoeling van de bespreking is om in alle rust en redelijkheid elkaars standpunten (nogmaals) te vernemen, zodat zowel u als de heer Van…. op een respectvolle wijze uiteen kunnen gaan. Dat  moet mijns inziens het streven zijn.
Bij aanvang van de Mediationbespreking dient zowel u als de werkgever een Mediationovereenkomst te tekenen, waarin u beide verklaart dat u zich tijdens de bespreking maximaal zult inzetten om elkaars standpunten beter te begrijpen.  De overeenkomst geldt tevens als bewijs dat u wilt deelnemen aan de Mediation.
Ter bevestiging van uw reactie heb ik deze mail tevens aan de heer Van … verzonden.
Mocht ik niets meer van u vernemen, dan spreken wij elkaar op 13 augustus a.s. om 11.00 uur op het kantoor van ……
 
Met vriendelijke groet,
 
G……. N…………
 
Over onze voorwaarde, om mijn man zijn eigendommen dan ook gelijk mee te nemen als we daar zijn, wordt helaas niet gesproken in het antwoord van de Mediator.
We zijn vast van plan deze eigendommen die dag toch gewoon mee te nemen, daar er ook geen bezwaar in staat dat dit niet kan of mag.
Het is nu nog een goede week voor dat Mediation gesprek zal plaats vinden.
Een niet eenvoudige week dat zeker ook, want tja na wat er allemaal gebeurd is en mijn man is aangedaan door deze werkgever zijn we beide gespannen.
We hebben geen idee wat we hier nog van kunnen verwachten en hebben al onze hoop gevestigd op de Mediator dat hij er in ieder geval voor zal zorgen dat het gesprek niet hetzelfde verloopt als de eerste keer.
We hopen dat de Mediator ervoor zal zorgen dat de werkgever zich nu wat beschaafder en eerlijker zal gedragen.

Mijn man is soms wat afwezig door de medicijnen,  dus hebben we samen besloten om een kort geheugensteuntje voor hem te maken over de dingen die hij nog wil bespreken daar.
In ieder geval de dingen die hem heel erg dwars zitten en natuurlijk het fatale voorstel wat ons aan de bedelstaf gebracht zou hebben als hij het ondertekend had.
Hij vraagt zich nog steeds af waarom de werkgever dat op die manier heeft gedaan en op papier heeft laten zetten.
De werkgever lijkt niet dom dus die moet echt wel geweten hebben waar hij mee bezig is!!
In ieder geval ook wil hij het aankaarten dat de werkgever onwettig de dagen als snipperdagen heeft neer gezet ….daar bedoelt hij mee de dagen dat ze hem als een kleine jongen naar huis gestuurd hebben.
Hij heeft die dagen volgens ons gewoon gestolen.
En zo zijn er nog een aantal zaken die we op dat papier gezet hebben als geheugensteun zodat mijn man achteraf niet spijtig hoeft te denken dat hij bepaalde zaken niet heeft aangekaart.
De dagen zijn verstreken en we hebben nog kort contact gehad met onze advocaat die ons raad heeft gegeven wat we wel en niet moeten doen daar om onze eigen zaak niet de schaden.
 
13 Augustus:
We hebben morgens nog een kop koffie genomen en zijn daarna vertrokken voor het Mediationgesprek bij de werkgever met het geheugensteuntje bij ons.
We zijn ons terdege bewust dat dit de laatste gang en gesprek zal zijn voor het ontslagtermijn op 1 september afloopt.
Daar aangekomen zit de Mediator al op het kantoor samen met de werkgever en het eerste wat mij opvalt is, dat de jaloezieën nu naar beneden zijn.
Ik denk gelukkig, dat maakt het voor mijn man  iets minder pijnlijk daar weer te zijn…..en misschien helpt het hem bij zijn verwerking van al die ellende nu dit gesprek toch nog te doen.
Hij zit nog met zo veel vragen die de vorige keer helemaal niet werden beantwoord, hopelijk gaat dat nu anders nu de Mediator de leiding heeft.
 
De Mediator begint het gesprek met het één en ander uit te leggen over de Mediationovereenkomst wat de partijen moeten ondertekenen.
We hebben samen de overeenkomst zo zorgvuldig mogelijk gelezen, maar dat viel niet mee.
Er werd daarin geschreven over bepaalde wetten en artikels van wetten, waar we natuurlijk weinig van weten.
Hij zei dat het verplicht is dat contract te ondertekenen omdat we anders niet meewerken aan de Mediation en dat als we niet tekenen de Mediation niet door kon gaan.
We begrijpen er niet alles van maar hij zei dat het gewoon een akkoord is dat mijn man bereid is aan dat gesprek deel te nemen.
En dat als er een Voorstel gedaan wordt van de kant van de werkgever, wat overigens apart op papier zal komen te staan dat als mijn man dat ook tekent dat, dat dan bindend is.We hebben daar verder niets op gezegd want we hebben immers met onze advocaat afgesproken dat mijn man niets zou tekenen en eerst zou overleggen met haar.
Omdat het gesprek nog moest beginnen vonden we het wijzer daar niets in te zeggen, we wilden op voorhand het gesprek wel een kans geven.

Daarna vroeg de Hr. N…… (Mediator) aan de werkgever of er in zou zitten dat hij aan het eind van het gesprek met een voorstel kwam en een eventuele tegemoetkoming naar mijn man, daar antwoordde de Hr. Van …. bevestigend op.

Daarna is dat gesprek begonnen, wat eigenlijk achteraf niet meer is geworden als een aanfluiting.
Hij ontkende systematisch van alles en zei dat hij mijn man maar één keer naar huis had gestuurd in plaats van drie keer, wat pertinent niet waar is.
Verder loog hij alles aan elkaar tegen die Mediator en ging vervolgens uitleggen hoe slecht het gaat met zijn zaak en dat hij geen kas geld had en waarschijnlijk over drie maanden failliet zou zijn.
Iedere keer als ik of mijn man probeerde aan het woord te komen, liet hij dat niet toe en zei dat ik het niet wist omdat ik er niet bij was geweest.
Maar mijn man liegt niet en hij heeft hem wel degelijk, getreiterd en onbehoorlijk behandeld.
Hij bleef maar steeds aan het woord en mijn man nog ik konden nog weinig zeggen, tot de Mediator het echt zat werd volgens ons gevoel en hem gezegd heeft dat het klaar was dat we zo niet verder kwamen.
 
Daarna sprak de Mediator hem nog aan over het eventuele Voorstel……hij zei, ik ben aan het denken om iets in de voedingssector te doen en dat is speciaal werk waar ik …..(mijn man) weer goed bij kan gebruiken dus misschien kan ik hem dan weer een baan aanbieden!
Dus als dat in de pen zit hoef ik hem verder ook geen vergoeding aan te bieden of zo iets dergelijks.
De Mediator zei”nou Meneer……(mijn man) dat is dan toch iets positiefs wat we bereikt hebben toch??
 
En hij keek ….. (mijn man) aan……
 
Deze was zo in de war dat hij helemaal niets meer zei…..toen heb ik geantwoord om niet onwillig over te komen dat we daar op dit moment niets in zeggen maar dat eerst willen overdenken en met onze advocaat over willen spreken.
U begrijpt dat ik dat alleen gezegd heb zodat ze er niet verder over door zouden gaan, of mijn man op zijn nek zouden zitten, en nergens anders voor…….
We begrijpen niet hoe hij het in zijn hoofd haalt om na alles wat hij gedaan heeft,  te denken dat mijn man nog een stap voor hem zou werken….!
Na alles wat gebeurt is zou mijn man hoe graag hij ook werkt daar nooit meer Kunnen werken, dat zou veel te pijnlijk zijn dat kan toch ieder normaal denkend mens begrijpen!
 
Vervolgens duwde de Mediator het gesprek naar de eventuele procedure zoals hij het noemde, hij vroeg of die was opgestart.
Ik heb gezegd dat we daar niet over willen praten in dat gesprek en dat we met onze advocaat strikte afspraken daar over hebben gemaakt, waar we ons aan houden.
De Mediator zei, dat als er een procedure van “Kennelijk onredelijk ontslag”  komt, dat alleen is om het ontslag nietig te laten verklaren en verder niets, maar  is wel zo??
Hij was daar wel heel stellig in….. maar ik heb inmiddels op het internet gelezen in een aantal vergelijkbare zaken dat deze procedure bijna nooit gebruikt wordt om iemand zijn baan terug te bezorgen omdat dat vaak geen haalbare kaart meer is.
Maar dat deze procedure meer gebruikt wordt om een redelijk schadevergoeding te krijgen.
Sinds kort is deze wet iets veranderd en dan wordt in vele gevallen een schadevergoeding gevraagd minus 30%.
Dus we zullen zeker onze advocaat daar naar vragen, hoe dat precies steekt.
 
Er viel even een koude stilte in het gesprek, de Mediator zei later dat hij er begrip voor heeft en de werkgever zat alleen giftig te kijken en zei niets meer toen wij geen antwoord wilde geven over de vraag naar de Procedure!
Daarna wilde de Mediator het gesprek beëindigen, en toen heb ik gezegd, dat ik in mijn antwoord aan de Mediator gezet had dat we gelijk die dag de eigendommen van mijn man mee willen nemen dat was afspraak met die Mediator!
De werkgever begon te protesteren en zei dat mijn man daar later wel een afspraak voor kon maken.
Waarop mijn man zei dat hij dat niet wilde en dat we afgesproken hadden dat, dat gelijk kon.
waarop de Mediator zei tegen de werkgever  “dat moet toch geen bezwaar zijn”.
ik zei tegen de Mediator dat in de brief staat die we van de werkgever gehad hebben dat mijn man zijn eigendommen opgehaald moet hebben voor 1 september.
Zuur zei toen de werkgever dat het dan maar moest…..dus mijn man is zijn eigendommen uit zijn kastje gaan halen.
 
Waarop de werkgever mij alvast naar buiten dirigeerde waar ik op mijn man moest wachten en zelf de fabriek in ging.
Bleek later, om de bedrijfsleider de Hr. M…….te zeggen dat mijn man zijn eigendommen ging halen en dat hij met mijn man moest meelopen als die zijn eigendommen ging halen.
Net of ze mijn man niet vertrouwen…dat hij misschien iets zou meenemen wat niet van hem is, mijn man zou dat echt nooit doen!!
Ik denk, zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten!
En ik ben zoals gezegd buiten blijven wachten op mijn man daar er niets anders op zat als buiten de deur te wachten.
De Mediator was toen al lang vertrokken daar hij geen tijd meer had zei hij en naar een volgende afspraak moest.
En van punt 7.1  (Mediation overeenkomst) is geen sprake geweest hoewel ik van de Mediator begreep dat, dat van te voren wel zo was!!
De werkgever had er tenslotte bevestigend op geantwoord, toen de Mediator aan het begin van het gesprek vroeg of er een eventueel voorstel in zat van de kant van de werkgever.

Punt 7.1 van de Mediationovereenkomst:Een in de minne bereikte oplossing van de Kwestie zal tussen de Partijen worden vastgelegd in
een daartoe strekkende, door partijen ondertekende schriftelijke overeenkomst.

 
Toen mijn man uit de fabriek kwam met zijn eigendommen, zijn we samen met een kater naar huis gegaan.
Het geheugensteuntje had hij wel thuis kunnen laten, daar er nauwelijks iets uitgesproken is en hij amper de kans heeft gehad de dingen duidelijk te krijgen.
De Mediator heeft volgens ons wel zijn uiterste best gedaan, maar heel weinig bereikt……die werkgever daar kan niemand tegenop praten omdat hij systematisch alles blijft ontkennen en de ene leugen op de andere stapelt.
Na het verhaal van failliet gaan en kort daarop een nieuw project opstarten waar hij mijn man weer bij nodig zou hebben, denken wij dat de Mediator er ook wel achter is dat die vent alles aan elkaar liegt en maar op één ding uit is….en dat is mijn man na 18 jaar voor hem gewerkt te hebben, met lege handen naar huis te sturen!!
 
Het gedicht Het laatste “gesprek”, kunt u Hier….lezen.
Hoe het nu verder gaat met ons, kunt u lezen in Verhaal 17. Er is Veel Gebeurd….

15.De Grote Verwarring

Eindelijk de werkgever heeft het ziektegeld dan toch achteraf nog gestort, we hebben een beetje lucht…althans dat hopen we.
De week daarop krijg ik een telefoontje van ene Hr. N. hij zegt benaderd te zijn door de arbo dienst om in opdracht van de werkgever om Mediation te doen.
Daar kijken wij wel van op omdat hij nu vanaf mei heeft geweigerd dit te doen, waarom nu ineens wel vragen wij ons af….wat heeft hem doen veranderen van gedachte!!
De Mediator benadrukte dat hij onafhankelijk is, wat wij moeilijk geloven gezien de opdrachtgever.
Deze Mediator zegt dat hij een afspraak wil maken om bij ons thuis te komen om een beeld te krijgen van het conflict en om te kijken of een Mediation haalbaar is.
Wij vinden het wel vreemd dat, dat thuis moet gebeuren maar hebben er verder geen bezwaar tegen, tenslotte hebben we niets te verbergen.
Hij benadrukt meerdere malen dat hij onafhankelijk is en zegt als er een Mediation komt dat er geen juristen, advocaten of bedrijfsleider bij aanwezig mogen zijn.
Waarop ik hem toch gevraagd heb, of ik dan ook uit de markt geprezen ben en dat of ik ook niet mee mag komen.
Daar antwoordde hij op dat hij dat niet gezegd had dus dat ik daar vrij in ben.
Tenslotte is mijn man nog steeds niet opgeknapt en gebruikt medicijnen en heeft nog steeds af en aan die aanvallen, dus het is niet goed hem alleen op pad te laten gaan….vandaar mijn vraag aan de Mediator.
We spreken af dat hij dinsdag 27 juli middags bij ons langs komt.

Later die dag heb ik nog mail contact gehad met de advocaat om het één en ander duidelijk te krijgen van dingen die wij niet begrijpen en om haar mede te delen dat de Mediator bij ons thuis komt.
Maar advocaten  en juristen van de bond zijn steeds overbelast, dus de communicatie per mail wordt soms mis begrepen.
Ik kreeg een heel kort antwoord terug, wat niet bepaald aardig was en waar we niet veel wijzer van zijn geworden.
Ik heb best begrip dat ze het heel druk hebben en ja zij is de enigste waar we terecht kunnen met onze vragen maar soms is het echt moeilijk om alleen via de mail contact te hebben.
Zij reageerde echt kattig en geïrriteerd.
Nogmaals die dag heb ik opnieuw een mail gestuurd om de dingen helder te vragen aan haar, haar antwoord was twee regels.
Blijkbaar begrijpen wij al dat juristen taal en advocaten taal niet goed……we hebben haar volkomen verkeerd begrepen.
En hebben nu weer net als in het begin het gevoel dat we daar op een zijpad gezet worden…..we worden niets wijzer en komen geen steek vooruit.

 
23 Juli:
De Mediator komt vandaag voor het oriënterende gesprek, of het haalbaar is om de Mediation te doen.
Eerlijk gezegd heb nog mijn man of ik zelf een idee wat we kunnen verwachten hiervan, we hopen er het beste van.
Middags komt de Mediator, stelt zichzelf voor en gaat het één en ander uitleggen hoe Mediation in zijn werk gaat en dat hij een beëdigd Mediator is.
Hij vraagt van alles en wij geven hem zo uitvoerig mogelijk beeld van het conflict en waar de werkgever van mijn man toe in staat is.
Al zijn streken hebben we aan hem vertelt, dat moet ook wel volgens ons want anders kan hij geen beeld krijgen hoeveel ze mijn man aangedaan hebben na zijn ontslagaanzegging.
Uiteindelijk vraagt de Mediator wat mijn man denkt te bereiken met een gesprek met zijn werkgever.
Waarop mijn man antwoord, dat hij een eerlijk getuigschrift wil….wat hij verdient na al die jaren en dat hij verder alles wil krijgen waar hij wettelijk recht op heeft.
De Madiator schrijft en schrijft en legt ons uit dat hij alles in overweging zal nemen en ons nog zal laten weten of hij denkt dat Mediation haalbaar is.
Hij vraagt of er al een procedure is gestart tegen de werkgever, want volgens hem is het wel zo dat maar één ding tegelijk kan, en dat is of Mediation, of een procedure en niet beide tegelijk!
Vervolgens zegt hij als er sprake is van beide komt dat met elkaar in conflict.
Wij antwoorden beide dat we echt niet weten of de Procedure al in werking gesteld is, ….dat weten we namelijk ook echt niet.
Waarop hij zegt dat hij contact zal opnemen met de advocaat van de bond om te vragen hoe ver het staat.
Daarna vertrekt hij.
 
Dezelfde middag krijgen we een mail van de arbodienst met de volgende tekst……
 
Geachte heer ……..,
U staat ziek gemeld in I-active.
Het is tijd voor de volgende processtap: Evaluatie plan van aanpak door casemanager (week 14)
Omschrijving van processtap:
Het plan van aanpak wordt geevalueerd door de casemanager van Arbo Active en de medewerker. Indien nodig wordt het plan van aanpak bijgesteld middels een bijstellingsformulier van het UWV. Deze processtap is een verplicht onderdeel van Wet Verbetering Poortwachter.

Met Vriendelijke Groet,
Nu van deze brief begrijpen we helemaal niets, zeker niet nu er een Mediation opgestart wordt…..
Waarop ik terug gemaild aan de contactpersoon van de Arbo omdat er onder de mail geen naam stond,de tekst zet ik hier onder,
Geachte Hr. …,
Vandaag kregen wij een e-mail van Arbo …. met de volgende tekst, die ik onderaan deze mail zet.
Ik richt mij tot u omdat en wel onderaan staat “Met Vriendelijke groet, maar verder staat er geen naam.
Aan u wil ik vragen ons alstublieft uit te leggen wat deze mail betekent, omdat we er niets van begrijpen?
Volgens mij heeft mijn man geen casemanager.
Er staat ook: Deze processtap is een verplicht onderdeel van Wet Verbetering Poortwachter.
Wilt u dit alstublieft toelichten want niemand heeft hier iets over gezegd tegen mijn man of mij.

Graag hoor ik iets terug,
 
Het antwoord was kort en duidelijk…..hij schreef terug….
 
Geachte heer en mevrouw,
Onderstaand email is een automatisch gegenereerde email vanuit het verzuim volgsysteem. Omdat bij de heer Hulspas in het kader van zijn verzuimcase de zg. STECR-richtlijnen van toepassing zijn verklaard door de bedrijfsarts, kunt u deze email als niet verzonden beschouwen.

Met vriendelijke groet,
 
Tja zo gaat dat tegenwoordig bij een Arbodienst ze programmeren van te voren zulke berichten, of ze nu weten of dit wel van toepassing is voor de patiënt daar houden ze zich niet mee bezig iedereen krijgt hem gewoon op zijn bordje!!
 
Dezelfde dag schrijf ik nogmaals een mail naar onze advocaat, om nogmaals duidelijk te maken dat we haar laatste mail echt niet begrepen hebben.
Vervolgens informeer ik haar dat de Mediator is geweest en wat er besproken is.
Ook zeg ik haar dat deze gezegd heeft dat Mediation niet samen kan gaan met de Procedure volgens de Mediator
Ik bied haar ons excuus aan dat we niet begrepen hebben dat deze twee dingen niet samen kunnen gaan.
We hadden een meningsverschil met de advocaat vanwege dat we nog steeds de Mediation willen, vandaar ons excuus.
 
Tot onze verbazing schrijft ze een korte mail terug dat ze niet begrijpt waar die Mediator het over heeft en dat ze contact met hem zal opnemen.
Wat ons betreft is nu de verwarring compleet en begrijpen we helemaal niet meer hoe het steekt.

De tijd verstrekt verder van het ontslagtermijn en we horen en weten weinig.
Het is heel erg moeilijk al die onzekerheid en niet bevorderlijk voor de genezing van mijn man…..het duurt nu al zo heel lang……
Gelukkig wordt hij nog steeds begeleid door de arts en maarschappelijk werk, het maakt hem nog niet beter maar hij heeft er wel  steun aan.
Op deze manier gaat het nu al vanaf 14 maart….hoe lang gaat dit nog door??
We vrezen tot zeker het einde van het ontslagtermijn….en daarna…..!!!!
 
Het Gedicht “Verwarring en Onnodig Leed”, wat bij dit verhaal hoort
kunt u Hier…..Lezen.
 
Of en hoe er een Mediation komt leest u in het 16. Het Laatste Gesprek Voor……